บทที่ 748 - ท่านผู้อาวุโสเซี่ย “การฆ่าคนมากมายขนาดนี้ ท่านต่างอะไรกับปีศาจอย่างจิงเต้าเซียน? ท่านไม่กลัวหรือว่าตระกูลใหญ่ทั้งห้าแห่งสหพันธ์จะรวมหัวกันมากำจัดท่าน?” โจวเหวินถาม ท่านผู้อาวุโสเซี่ยแสยะยิ้มแล้วกล่าวว่า “เจ้าเป็นคนฆ่าคนพวกนี้ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า? ข้าก็จะฆ่าเจ้าเพื่อล้างแค้นให้พวกเขานั่นแหละ และเจ้าก็จะกลายเป็นบันไดขั้นสำคัญสู่การเลื่อนระดับของข้าไปสู่ขั้นตำนาน” เมื่อพูดจบ ท่านผู้อาวุโสเซี่ยก็ยื่นมือออกไปคว้าโจวเหวินและเซี่ยเสวียนเยว่ พร้อมกับกล่าวต่อว่า “ในฐานะที่เป็นสมาชิกตระกูลเซี่ย เจ้าควรจะอุทิศตนให้ตระกูล จงคืนพรสวรรค์สายเลือดของเจ้ามาให้ข้าเสียดีๆ” แรงดึงดูดอันน่าสะพรึงกลัวก่อตัวขึ้น ส่งผลให้เซี่ยเสวียนเยว่และโจวเหวินถูกดึงเข้าหาท่านผู้อาวุโสเซี่ยโดยไม่สามารถต้านทานได้ นี่เป็นครั้งแรกที่โจวเหวินได้เห็นมนุษย์ใช้พลังที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ แม้แต่พลังของเขาก็ไม่อาจต้านทานแรงดึงดูดนั้นได้ ร่างของเขาเคลื่อนที่ไปตามแรงดึงเข้าหาท่านผู้อาวุโสเซี่ยพร้อมกับวิชา ‘คัมภีร์เปิดสวรรค์’ จนเท้าทั้งสองข้างลากผ่านแผ่นหินบนพื้นจนเกิดรอยลึก เซี่ยเสวียนเยว่ใช้พลังงานแก่นแท้ไปมากจนอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่กว่า ร่างของเธอถูกดึงลอยขึ้นไปแล้ว โจวเหวินวางท่อนไม้ลงด้วยมือข้างหนึ่งและปักมันลงบนพื้น จากนั้นใช้มืออีกข้างคว้าตัวเซี่ยเสวียนเยว่เอาไว้ พลังจากท่อนไม้ช่วยยึดเหนี่ยวให้พวกเขาทั้งสองหยุดลงได้ในที่สุด ศัตรูของศัตรูคือมิตร ในตอนนี้ เซี่ยหลิวชวนและเซี่ยเสวียนเยว่คงจะตัดขาดกับท่านผู้อาวุโสเซี่ยอย่างสิ้นเชิงแล้ว บางทีเขาอาจจะใช้พลังของพวกเขาให้เป็นประโยชน์ได้ในภายหลัง แม้เซี่ยเสวียนเยว่จะไม่มีแรงต่อสู้เหลือแล้ว แต่เซี่ยหลิวชวนยังคงอยู่ด้านนอก ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมีผู้พิทักษ์อยู่กับตัว บางทีเขาอาจจะใช้พลังนั้นพาพวกเขาทะลวงออกจากค่ายกลต้นกำเนิดคืนสู่สวรรค์และปฐพีได้ มิเช่นนั้นแล้ว พลังงานแก่นแท้ของสัตว์อสูรคู่หูทุกตัวภายในค่ายกลนี้จะถูกสูบจนหมดสิ้น ยิ่งเรียกสัตว์อสูรคู่หูออกมามากเท่าไร ท่านผู้อาวุโสเซี่ยก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นจากการเสริมพลัง เขาต้องรีบออกไปจากที่นี่ก่อน “เจ้าแก่โรคจิตนั่นดูดกลืนลิขิตชีวิตและวิญญาณชีวิตของอัจฉริยะมานับไม่ถ้วน แถมยังดูดพลังงานแก่นแท้และแก่นชีวิตของยอดฝีมือระดับมหากาพย์ไปมากกว่าหมื่นคน พลังของมันลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง พูดไปแล้ว แม้แต่เสือก็ยังไม่กินลูกตัวเอง แต่เจ้าแก่โรคจิตนี่กลับจะเขมือบลูกหลานตัวเอง สวรรค์ไม่ยอมผ่ามันให้ตายตกไปตามกันเลยหรือไง?” โจวเหวินวางเซี่ยเสวียนเยว่ไว้หลังท่อนไม้และบอกให้เธอกอดมันไว้ เขาถือดาบราชันทองคำแล้วฟาดฟันคลื่นดาบใส่เจ้าแก่โรคจิต หวังจะหยุดแรงดึงดูดของมันชั่วคราวเพื่อที่จะพาเซี่ยเสวียนเยว่ออกไปจากค่ายกลต้นกำเนิดคืนสู่สวรรค์และปฐพีพร้อมกับท่อนไม้นี้ ทว่า รัศมีดาบทองคำที่โจวเหวินฟาดออกไปกลับถูกท่านผู้อาวุโสเซี่ยดูดกลืนเข้าไปจนหมดสิ้น ไม่เพียงแต่มันจะไม่ทำให้เขารู้สึกระคายเคือง แต่มันยังกลายเป็นยาบำรุงให้เขาอีกด้วย “ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะดูดกลืนทุกอย่างได้” โจวเหวินเรียก ‘วัววัชระพลังมหาศาล’ ออกมาและสั่งให้มันสั่นกระดิ่งสะกดวิญญาณ อย่างไรก็ตาม เสียงระฆังสะกดวิญญาณกลับไม่สามารถสั่นคลอนจิตวิญญาณของท่านผู้อาวุโสเซี่ยได้เลย มันไม่ได้ทำให้เขาเวียนหัวแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เนื่องจากวัววัชระพลังมหาศาลมีขนาดใหญ่เกินไป พลังของคัมภีร์เปิดสวรรค์จึงไม่สามารถห่อหุ้มมันได้มิด พลังงานแก่นแท้ของมันจึงถูกดูดออกไปอย่างรวดเร็วขณะที่ร่างกายไถลไปทางฝ่ามือของท่านผู้อาวุโสเซี่ย วัววัชระพลังมหาศาลขัดขืนอย่างสุดกำลัง แต่มันก็ไม่สามารถหยุดการไถลไปทางท่านผู้อาวุโสเซี่ยได้ กีบเท้าทั้งสี่จมลงไปในแผ่นหินแต่ก็หยุดการเคลื่อนที่ไม่ได้จนมันต้องร้องครางด้วยความหวาดกลัว โจวเหวินรีบเรียกมันกลับเข้าไปทันทีและไม่กล้าเรียกออกมาอีก “อย่าใช้สัตว์อสูรคู่หู! มันดูดกลืนลิขิตชีวิตและวิญญาณชีวิตมานับไม่ถ้วน มันสามารถดูดซับพลังงานแก่นแท้ทุกรูปแบบมาเป็นของตัวเอง สัตว์อสูรคู่หูนั้นเกิดจากการควบแน่นของพลังงานแก่นแท้ พลังของสัตว์อสูรทุกตัวจะมีแต่จะช่วยเสริมพลังให้มัน...” เซี่ยหลิวชวนตะโกนเตือนโจวเหวินจากด้านนอก “แล้วถ้าไม่ใช้สัตว์อสูรคู่หู ข้าจะทะลวงออกไปได้อย่างไร?” โจวเหวินรีบถามกลับ “ในเมื่อพวกเจ้าอยากตายนัก ก็เข้ามาอยู่รวมกันเสียเลย!” ท่านผู้อาวุโสเซี่ยแค่นเสียงเย็นชา เซี่ยหลิวชวนซึ่งกำลังใช้หมัดชกกำแพงแสงของค่ายกลพลันรู้สึกว่าพื้นที่เบื้องหน้าว่างเปล่าลงฉับพลัน เขาร่วงหล่นเข้าไปในค่ายกลเสียแล้ว ท่านผู้อาวุโสเซี่ยใช้มืออีกข้างคว้าและดูดร่างของเซี่ยหลิวชวนเข้ามาทันที ร่างของเซี่ยหลิวชวนไถลเข้าหาเขาโดยอัตโนมัติ เซี่ยหลิวชวนไม่ถอยหนี เขากัดฟันแน่นแล้วปล่อยหมัดเข้าใส่ท่านผู้อาวุโสเซี่ย ผู้พิทักษ์คือสิ่งมีชีวิตไม่ใช่พลังงานบริสุทธิ์ พวกมันมีความแตกต่างจากสัตว์อสูรคู่หูอยู่บ้าง พลังของผู้พิทักษ์น่าจะใช้ต่อกรกับท่านผู้อาวุโสเซี่ยได้บ้าง ตูม! ฝ่ามือของท่านผู้อาวุโสเซี่ยปะทะเข้ากับหมัดของเซี่ยหลิวชวนจนร่างของเขาถอยกรูดไปสองสามก้าว แรงดึงดูดหายไปในทันที “ข้าจะถ่วงเวลาเอาไว้ เจ้าพาเสวียนเยว่หนีไป!” เซี่ยหลิวชวนตะโกนพร้อมกับระดมหมัดใส่ท่านผู้อาวุโสเซี่ยอีกครั้ง “พี่ชาย ฝากด้วยนะ” โจวเหวินคว้าท่อนไม้แล้วรีบวิ่งพาเซี่ยเสวียนเยว่ออกไป เซี่ยเสวียนเยว่ยังคงลังเลเล็กน้อย แต่โจวเหวินก็รีบพูดขึ้นว่า “ถ้าเราวิ่งออกไป พี่ชายเจ้าก็จะหนีได้ง่ายขึ้น ถ้าเจ้าอยู่ต่ออีกนาที พี่ชายเจ้าจะยิ่งตกอยู่ในอันตราย” เซี่ยเสวียนเยว่เข้าใจหลักการนี้ดี เธอจึงกัดฟันแล้ววิ่งไปยังขอบค่ายกลพร้อมกับโจวเหวิน โจวเหวินโจมตีใส่ค่ายกล แต่เมื่อพลังของเขาปะทะเข้ากับเกราะป้องกัน มันกลับถูกดูดกลืนไปจนหมดสิ้น ไม่เกิดรอยร้าวใดๆ ทั้งสิ้น ‘วิชาที่เกี่ยวข้องกับพลังงานแก่นแท้ใช้ไม่ได้ผล แล้วถ้าเป็นพลังกายบริสุทธิ์ล่ะ?’ โจวเหวินไม่รอช้า เขาตัดสินใจเปลี่ยนไปใช้ลิขิตชีวิต ‘ราชันย์ต้านบรรพกาล’ โดยใช้ร่างจริงมังกรปีศาจ แม้จะต้องทนกับการสูญเสียพลังงานแก่นแท้เขาก็ยอม เขาชกหมัดใส่เกราะป้องกันอย่างเต็มแรง ตูม! เกราะป้องกันสั่นสะเทือน แม้จะยังไม่แตก แต่ก็ทำให้โจวเหวินมีความหวัง พลังกายบริสุทธิ์ได้ผลกับค่ายกลต้นกำเนิดคืนสู่สวรรค์และปฐพีจริงๆ! โจวเหวินไม่ลังเลอีกต่อไป เขาชกใส่เกราะป้องกันครั้งแล้วครั้งเล่า หวังจะทำลายมันและหลบหนีออกไปจากค่ายกลต้นกำเนิดคืนสู่สวรรค์และปฐพี ในขณะเดียวกัน เซี่ยหลิวชวนกำลังโจมตีท่านผู้อาวุโสเซี่ยอย่างบ้าคลั่ง ทว่าการโจมตีทั้งหมดกลับถูกหลบได้อย่างง่ายดายเหมือนแมวที่กำลังหยอกล้อหนู “ข้าเป็นคนมอบทุกอย่างให้เจ้า เป็นคนสอนวิชาทั้งหมดให้เจ้า แล้วเจ้ากล้าดียังไงมาโจมตีข้า?” ท่านผู้อาวุโสเซี่ยหลบการโจมตีของเซี่ยหลิวชวนอย่างสบายๆ พร้อมจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา เซี่ยหลิวชวนไม่พูดตอบแม้แต่คำเดียว เขาทำเพียงแค่โจมตีต่อไป ในอดีต ท่านผู้อาวุโสเซี่ยเคยเอ็นดูเขาจริงๆ และในอดีต เขาก็เคยนับถือท่านผู้อาวุโสเซี่ยเป็นญาติที่ใกล้ชิดที่สุด ยิ่งกว่าพ่อแม่ของตัวเองเสียอีก จนกระทั่งเมื่อตอนเขาอายุสิบห้าปีที่เขาบังเอิญไปเห็นท่านผู้อาวุโสเซี่ยสูบพลังจากลูกพี่ลูกน้องผู้มีพรสวรรค์จนแห้งเหือด นับแต่นั้นมา เขาก็แทบจะไม่ย่างกรายเข้าไปในลานตะวันออกอีกเลย “เดิมทีข้าคิดว่าเจ้าจะต่างจากคนอื่นๆ สักหน่อย แต่ดูเหมือนว่าเจ้าก็เป็นเพียงเดรัจฉานที่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังเป็นแค่ปุถุชน ช่างเถอะ ในเมื่อเจ้าจะเป็นเสาหลักชิ้นสุดท้ายของข้า ที่ข้าเลี้ยงดูเจ้ามาหลายปีก็ถือว่าไม่เสียเปล่า” ท่านผู้อาวุโสเซี่ยลงมือจริงๆ ฝ่ามือของเขาทะลุผ่านหมัดของเซี่ยหลิวชวนและกระแทกเข้าที่หน้าอก เซี่ยหลิวชวนสวมชุดเกราะผู้พิทักษ์อยู่ แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เขาก็ถอยหลังไปหลายก้าว “แม้ผู้พิทักษ์จะแข็งแกร่ง แต่ก็น่าเสียดายที่เจ้าไม่มีเวลาควบคุมพลังของมันอย่างแท้จริง อีกอย่าง เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าหลังจากทำพันธสัญญากับผู้พิทักษ์แล้ว มันจะเป็นของเจ้าจริงๆ?” ท่านผู้อาวุโสเซี่ยชักมือกลับ บนนิ้วของเขามีบาดแผลและเลือดกำลังหยดออกมา บนชุดเกราะของเซี่ยหลิวชวนมีคราบเลือดติดอยู่ เห็นได้ชัดว่าเลือดนั้นไม่ใช่ของเขา