บทที่ 728 - ผู้เป็นห่วง ความสามารถของผู้ฟังความจริง (Truth Listener) ทำให้โจวเหวินได้ยินโครงสร้างภายในของโทรทัศน์ อย่างไรก็ตาม โจวเหวินไม่มีความรู้เรื่องแผงวงจรมากนัก อีกทั้งเขาก็ไม่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติใดๆ เขาไม่พบสัตว์คู่หูหรือสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นอยู่ข้างใน แต่เขากลับพบว่ามีกระแสไฟฟ้าไหลเวียนอยู่ภายในนั้น มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีปัญหาอะไรเลย โจวเหวินตรวจสอบหลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่พบจุดที่ผิดปกติ เขาพยายามปิดโทรทัศน์ด้วยรีโมทคอนโทรล แล้วมันก็ดับลงอีกครั้ง ดูไม่ต่างจากโทรทัศน์ทั่วไปเลยแม้แต่น้อย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? หรือว่ากระแสไฟฟ้าที่เกิดจากพายุฝนฟ้าคะนองวิ่งเข้าสู่โทรทัศน์จนทำให้มันมีไฟฟ้าใช้? โจวเหวินครุ่นคิดอยู่นานแต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าเหตุใดจึงมีไฟฟ้าอยู่ในโทรทัศน์ ถึงอย่างนั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อสมมติฐานของตัวเอง ‘ฉันอยากรู้ว่าใครกันที่กำลังเล่นตลกอยู่’ โจวเหวินใช้ผู้ฟังความจริงตรวจสอบไปทั่วทั้งโรงแรมและบริเวณใกล้เคียง ไม่มีสิ่งใดเล็ดลอดไปจากการได้ยินของเขาแม้ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก โจวเหวินนั่งลงบนท่อนไม้และจ้องมองโทรทัศน์ ตู้ม! หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นบนท้องฟ้าอีกครั้ง มันให้ความรู้สึกราวกับว่าสายฟ้าฟาดลงมาใกล้มากๆ เหมือนกับมันเพิ่งระเบิดอยู่นอกอาคารนี่เอง ทันใดนั้น โทรทัศน์ก็สว่างวาบขึ้นและภาพยนตร์ก็เริ่มเล่น “เลิกพูดพล่ามเสียที ถอด... อ่า ถอดเสื้อผ้าของแกออกสิ... เฮ้ย แกกำลังทำอะไรน่ะ... แกคิดจะฆ่าฉันเหรอ... แกนี่สุดยอดจริงๆ ฉันไม่ถือสาหรอกถ้าแกจะซัดฉันจนตาย...” โจวเหวินยังคงจ้องมองโทรทัศน์ไม่วางตา ในขณะที่ผู้ฟังความจริงก็ตรวจสอบส่วนประกอบทุกชิ้นของมันไปพร้อมๆ กัน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง จู่ๆ โทรทัศน์ก็มีไฟฟ้าขึ้นมาเสียอย่างนั้น ไม่มีสัญญาณน่าสงสัยใดๆ ทั้งภายในและภายนอกโรงแรม ไม่มีผู้คน และไม่มีสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่น แปลกมาก หรือว่าสายฟ้าข้างนอกนั่นจะวิ่งเข้ามาในโทรทัศน์จริงๆ? โจวเหวินรู้สึกว่าเรื่องนี้มันประหลาดนัก ไม่นับเรื่องที่สายฟ้าไม่น่าจะส่งผ่านเข้ามาได้ ต่อให้ทำได้ มันก็น่าจะสร้างความเสียหายต่อส่วนประกอบต่างๆ มากกว่า เป็นไปไม่ได้เลยที่โทรทัศน์จะทำงานได้ตามปกติ คราวนี้โจวเหวินไม่ได้ปิดโทรทัศน์ เขานั่งดูมันเฉยๆ โทรทัศน์เครื่องนั้นดูจะมีพลังงานเหลือเฟือ มันยังคงเล่นต่อไปแม้เวลาจะผ่านไปนานพอสมควรแล้ว “ใครจะไปทุกข์ระทมได้เท่าฉันอีก!” คนบนจอโทรทัศน์ตะโกนร้องบอกฟ้าอย่างโศกเศร้าก่อนจะทรุดตัวลงกับพื้น โจวเหวินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเมื่อเห็นฉากนั้น ถึงเขาจะรู้สึกแปลกๆ แต่ภาพยนตร์เก่าเรื่องนี้ก็ยังดูตลกไม่น้อย ‘ต่อให้มีคนกำลังก่อเรื่องจริงๆ แต่ถ้าฉันทิ้งที่นี่แล้วออกไปท่ามกลางสายฝน ฉันอาจจะหลงกลเข้าแผนของใครบางคนเอาได้ ตอนนี้รอดูสถานการณ์ไปก่อนดีกว่า’ โจวเหวินตัดสินใจปิดโทรทัศน์และนอนบนท่อนไม้ เขาคงความสามารถของผู้ฟังความจริงเอาไว้ตลอดเวลา โจวเหวินจะรับรู้ได้ทันทีหากมีการเคลื่อนไหวใดๆ เขาเปลี่ยนศิลปะพลังปราณ (Essence Energy Art) มาเป็นคัมภีร์เต๋า (Dao Sutra) ด้วยจิตวิญญาณแห่งชีวิตจากคัมภีร์เบิกฟ้าของผู้อาวุโสสูงสุด (Heaven-Opening Scripture of the Highest Elder Life Soul) เขาก็พอจะปลอดภัยได้ในระดับหนึ่ง โทรทัศน์ยังคงเล่นภาพยนตร์เก่าไปเรื่อยๆ ทีละเรื่อง แต่นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก หลังจากนอนหลับไปจนดึกดื่น โจวเหวินก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากทางเข้าโรงแรม เขารีบลืมตาตื่นทันที ด้วยความสามารถของผู้ฟังความจริง เขาเห็นบุคคลแปลกหน้าคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในทันที เสื้อผ้าของคนผู้นั้นขาดวิ่นและผมเผ้าก็ไหม้เกรียมเป็นสีดำ ดูเหมือนเพิ่งจะถูกฟ้าผ่ามาหมาดๆ ‘ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวแล้วสินะ?’ โจวเหวินลุกขึ้นนั่งและคอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของชายผู้นั้น หลังจากเข้ามาแล้ว ชายคนนั้นก็สูดจมูกฟุดฟิดก่อนจะเดินตรงมาที่ห้องของโจวเหวิน ‘เขามาหาฉันจริงๆ ด้วย’ โจวเหวินคิด เมื่อคนผู้นั้นมาถึงหน้าประตู โจวเหวินก็รออยู่ก่อนแล้ว เขาอยากจะเห็นว่าอีกฝ่ายมีลูกไม้อะไร แต่เขากลับคาดไม่ถึงว่าชายคนนั้นจะเคาะประตูห้องสองสามครั้ง “ใครน่ะ?” โจวเหวินถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อยหลังจากคิดดูครู่หนึ่ง คนข้างนอกกล่าวว่า “โจวเหวิน ฉันมาเพื่อเตือนนาย ระหว่างทางต่อจากนี้นายต้องระวังตัวให้ดี มีคนอยากจะเอาชีวิตนาย และไม่ใช่แค่คนเดียวด้วย” “ใครต้องการชีวิตฉัน?” โจวเหวินถาม “นายคงรู้จักตระกูลตู๋กูและตระกูลจางจากหกตระกูลใหญ่ของสหพันธ์สินะ? ทั้งตู๋กูเกอจากตระกูลตู๋กูและจางชุนชิวจากตระกูลจาง ต่างก็ต้องการชีวิตของนาย” คนที่อยู่หลังบานประตูตอบ “ฉันไม่ได้มีความแค้นอะไรกับพวกเขา ทำไมพวกเขาถึงต้องการให้ฉันตาย?” โจวเหวินถามย้ำ คราวนี้คนข้างนอกไม่ได้ตอบ แต่กลับถามขึ้นแทนว่า “นายกำลังจะไปเมืองหลวงใช่ไหม?” “ที่ที่ฉันจะไปเกี่ยวอะไรกับการที่พวกเขาต้องการฆ่าฉัน?” โจวเหวินไม่ค่อยเชื่อคนตรงหน้าเท่าไหร่นัก ชายคนนี้ดูมีพิรุธ “พวกเขาไม่ต้องการให้นายไปถึงเมืองหลวงทั้งที่ยังมีลมหายใจ” คนข้างนอกกล่าว “ทำไม?” โจวเหวินขมวดคิ้ว “อย่าสนใจเหตุผลเลย แค่ระวังตัวไว้ก็พอ” ชายคนนั้นเตรียมตัวจะจากไป “คุณเป็นใคร? ทำไมต้องมาบอกเรื่องนี้กับฉัน?” โจวเหวินรีบถาม “เรียกฉันว่า ‘ผู้เป็นห่วง’ ก็แล้วกัน” ชายคนนั้นพูดอย่างหนักแน่นก่อนจะหันหลังเดินลงบันไดไป ถ้าไม่ติดว่าเสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นและผมเผ้าไหม้เกรียมจนดำ เขาก็คงจะดูเท่ไม่เบา โจวเหวินรู้สึกคุ้นหูกับคำว่า ‘ผู้เป็นห่วง’ อยู่บ้าง หลังจากยืนงงอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็นึกขึ้นได้ว่านั่นไม่ใช่ชื่อที่มักจะถูกใช้บ่อยๆ ในเรียงความสมัยประถมหรอกหรือ? คนผู้นี้คือใครกัน? โจวเหวินขมวดคิ้ว แน่นอนว่าเขาจะไม่เชื่อคำพูดของคนผู้นี้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ดูจากท่าทางแล้ว อีกฝ่ายดูไม่มีเจตนาร้ายเลยจริงๆ เขาอยู่เบื้องหลังโทรทัศน์เครื่องนั้นหรือเปล่านะ? โจวเหวินรู้สึกไม่มั่นใจนัก โทรทัศน์ยังคงเล่นภาพยนตร์ต่อไป โจวเหวินจึงไม่ได้คิดอะไรมาก เขาตัดสินใจนอนหลับพักผ่อนก่อนและรอให้ฝนหยุดตก อย่างไรเสียเขาก็ตั้งใจจะเดินทางไปเมืองหลวงให้ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็จะรับมือมันไปเอง การกังวลไปก็ไม่มีประโยชน์ หลังจากหลับไปได้ไม่นาน โจวเหวินก็ได้ยินเสียงใครบางคนเข้ามาในโรงแรมอีกครั้ง ตึก! ตึก! ตึก! หลังจากคนผู้นั้นเข้ามาในโรงแรม เขาก็ไม่ได้แม้แต่จะสูดดมกลิ่นอะไรก่อนจะตรงดิ่งขึ้นชั้นสองและวิ่งมาที่ห้องของโจวเหวิน รูปลักษณ์ของเขาคล้ายกับคนเมื่อครู่ เขาใส่เสื้อผ้าขาดวิ่นและมีผมเผ้าไหม้เกรียมเป็นสีดำเช่นกัน แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนเดียวกัน เพราะคนนี้สูงกว่า ‘หรือว่าคนที่ว่านั่นมาถึงแล้ว?’ ในขณะที่โจวเหวินกำลังคิดอยู่นั้น ชายคนนั้นก็มาถึงหน้าประตูแล้ว เขายกมือขึ้นเคาะประตู “ใครน่ะ?” โจวเหวินถามอย่างอดทน “คุณคือโจวเหวินใช่ไหม?” คนที่อยู่หน้าประตูถาม “ฉันคือโจวเหวิน แล้วคุณล่ะเป็นใคร?” โจวเหวินถาม “ฉันก็แค่คนไร้นาม ถ้าคุณพอใจจะเรียกฉันว่า ‘ไร้นาม’ ก็ได้ ฉันมาเพื่อบอกคุณว่ามีคนคิดจะทำร้ายคุณระหว่างทางไปเมืองหลวง คุณต้องระวังตัวให้ดี” คนข้างนอกกล่าว โจวเหวินรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เขาจึงถามอย่างใจเย็นว่า “ใครคิดจะทำร้ายฉัน?” “ก็ตู๋กูเกอแห่งตระกูลตู๋กูและจางชุนชิวแห่งตระกูลจางนั่นแหละ คุณต้องระวังพวกเขาให้ดี” คนข้างนอกพูดประโยคเดียวกับคนที่เพิ่งจากไปเมื่อครู่เป๊ะ “คุณเป็นใครกันแน่?” โจวเหวินถาม “เราไม่จำเป็นต้องรู้จักกันหรอก ไว้ถ้าโชคชะตาลิขิตเราคงได้พบกันใหม่” พูดจบชายคนนั้นก็เดินลงบันไดไป