Chapter 727 - โรงแรม เซี่ยหลิวชวนมองไปเห็นเสือที่มีปีกงอกอยู่บนหลัง สายฟ้าสีครามเต้นระบำอยู่บนร่างของมัน ราวกับว่าทุกเซลล์ในร่างกายกำลังปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมา เสือตัวนั้นสังเกตเห็นเซี่ยหลิวชวนและคนอื่นอีกสองคนในทันที มันกระพือปีกและเปลี่ยนร่างกลายเป็นสายฟ้าในพริบตา “ไม่ดีแล้ว!” สีหน้าของเซี่ยหลิวชวนเปลี่ยนไป เขาเรียกดาบโบราณออกมา ดาบเล่มนั้นแยกออกเป็นสองเล่มเรื่อยๆ จนกลายเป็นแปดเล่ม มันรวมตัวกันเป็นค่ายกลกระบี่ที่ดูราวกับกำแพงโลหะทองแดงและเหล็กกล้าเพื่อป้องกันตัวเขา ตูกูเกอถอยร่นไปอย่างรวดเร็วราวกับวิญญาณ ความเร็วของเขานั้นเหลือเชื่อมาก ส่วนโจวเหวินที่ใช้ ‘วิชาเซียนเหินเวหาเหนือโลก’ อย่างสุดกำลังก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเท่าใดนัก จางชุนชิวสะบัดแขนเสื้อ ยันต์จำนวนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าก่อนจะเปลี่ยนเป็นค่ายกลยันต์คุ้มครองร่าง ในเสี้ยววินาทีนั้น สายฟ้าสีครามสายหนึ่งฉีกกระชากท้องฟ้าและกลายเป็นตาข่ายสายฟ้า มันเข้าหุ้มห่อค่ายกลกระบี่และค่ายกลยันต์ในทันที ไม่ว่าวิชาตัวเบาของตูกูเกอจะรวดเร็วเพียงใด แต่ก็ยังไม่เร็วเท่าสายฟ้า เขาจึงถูกตาข่ายนั้นครอบคลุมไว้เช่นกัน โครม! ค่ายกลกระบี่แตกสลาย ยันต์ถูกเผาไหม้ อานุภาพของสายฟ้านั้นราวกับทัณฑ์สวรรค์ที่สามารถทำลายล้างทุกสรรพสิ่ง “อ๊าก!” ทั้งสามคนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของพวกเขาสั่นกระตุกจากกระแสไฟฟ้า เส้นผมเริ่มมีควันลอยกรุ่น โจวเหวินซึ่งกำลังแบกท่อนไม้ไว้บนบ่ามองไปยังทิศทางด้านหลังด้วยความฉงน เขาเห็นสายฟ้าฟาดลงบนภูเขาที่อยู่ไกลออกไปพร้อมเสียงคำรามดังกึกก้องไม่ขาดสาย เขาอดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเอง “ทำไมสายฟ้าพวกนี้ถึงน่ากลัวขนาดนี้? หรือว่าพายุฝนสายฟ้าเกิดการกลายพันธุ์? ดูท่าแล้ว ฉันควรเร่งเดินทางไปที่เมืองข้างหน้าเพื่อหาที่พักดีกว่า” โจวเหวินเร่ง ‘วัววัชระอานุภาพมหาศาล’ ให้วิ่งเร็วขึ้น ทว่าเจ้าตัวใหญ่นั่นหอบหายใจอย่างหมดแรง มันไม่สามารถวิ่งเร็วไปกว่านี้ได้แล้ว โจวเหวินรู้สึกกังวลเล็กน้อย การมิติแปรสภาพยังคงจำกัดอยู่เพียงบนโลกและไม่เกี่ยวข้องกับดาวเทียมที่อยู่นอกโลก ดังนั้นสหพันธ์จึงยังสามารถรับประกันการสื่อสารขั้นพื้นฐานผ่านดาวเทียมเทียมได้อยู่ หากวันใดที่ดาวเทียมเทียมได้รับผลกระทบ หนทางในการสื่อสารก็จะยิ่งอ่อนแอลงไปอีก เสียงฟ้าร้องดังมาจากระยะไกลพร้อมสายฟ้าที่ฟาดลงมาจากท้องฟ้า เสียงคำรามนั่นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก โชคดีที่โจวเหวินไม่ถูกฟ้าผ่า เขาเดินทางมาตลอดทางจนกระทั่งมาถึงเมืองใกล้เคียงในเวลา 6 โมงเย็น สายฟ้าบนภูเขายังคงคำราม แต่ภายในเมืองกลับไม่น่ากลัวขนาดนั้น ท้องฟ้าเพียงแค่มีเมฆมากและมีฝนปรอยๆ ที่ไม่รู้สึกหนาวเย็น มันให้ความรู้สึกสดชื่นเมื่อหยาดฝนสัมผัสลงบนผิวหนัง เมืองนี้ค่อนข้างเล็ก หลังจากเกิดพายุต่างมิติ ประชากรก็ลดน้อยลงอย่างมาก ปัจจุบันมีร้านค้าเพียงไม่กี่แห่งที่เปิดอยู่ทั้งสองฝั่งถนน มีคนเดินผ่านไปมาน้อยมาก ส่วนใหญ่คงอพยพไปอยู่ในเมืองใหญ่กันหมดแล้ว สำหรับโจวเหวินแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็ไม่มีใครมาคอยวิพากษ์วิจารณ์ขณะที่เขาขี่วัวแบกท่อนไม้ บางครั้งก็มีคนเดินผ่านไปมาแล้วมองเขาด้วยความประหลาดใจ หลังจากโจวเหวินเข้าเมืองมาได้ไม่นาน เขาก็เห็นโรงแรมขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ประตูโรงแรมเปิดทิ้งไว้แต่ไม่มีใครอยู่ข้างใน โต๊ะและโซฟาสภาพเละเทะและเต็มไปด้วยฝุ่น ดูจากสภาพแล้วเจ้าของคงทิ้งไปนานแล้ว โจวเหวินเดินเข้าไปและพบห้องว่างห้องหนึ่ง เขาเห็นว่ามีเตียงที่มีผ้าห่มวางอยู่ จึงตัดสินใจพักที่นี่ ยังไงเสียเขาก็แค่ต้องการพักสักครู่ก่อนจะเดินทางต่อ ไม่ได้มีความต้องการอะไรมากมายเกี่ยวกับที่พัก ขอเพียงแค่มีที่หลบแดดหลบฝนก็พอ ไม่นานหลังจากโจวเหวินเข้าโรงแรม ฝนก็เริ่มตกหนักข้างนอกราวกับเทน้ำจากถัง เพียงชั่วครู่ น้ำฝนก็เริ่มท่วมขังบนถนน ท่อระบายน้ำไม่สามารถระบายน้ำได้ทันกับปริมาณฝนที่ตกหนัก ดูท่าแล้วฉันคงต้องเดินทางต่อหลังจากฝนหยุดตกสินะ ทันทีที่โจวเหวินกำลังจะวางท่อนไม้ลงจากบ่า เจ้าละมั่งก็ดึงเสื้อเขาเพื่อเป็นสัญญาณให้มองที่พื้น โจวเหวินก้มมองและเห็นคำพูดสองสามคำบนพื้น เห็นได้ชัดว่าเจ้าละมั่งใช้กีบเขียนมันขึ้นมา “ร่างกายต้องห้ามแยกจากท่อนไม้ แยกจากกันหมายถึงตายสถานเดียว” “ต้องการอะไรกันแน่? ที่นี่ก็ยังห่างจากเมืองหลวงมากนะ ฉันจะแบกมันตลอดไปได้ยังไง?” โจวเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงหดหู่ “อ่านไม่ออกหรือไง? ไม่รู้หรือไงว่าการที่ร่างกายต้องไม่แยกจากท่อนไม้น่ะมันหมายความว่ายังไง” เจ้าละมั่งมองโจวเหวินด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะเขียนประโยคหนึ่งบนพื้น ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ถ้าแค่ร่างกายไม่แยกจากท่อนไม้ก็ใช้ได้ใช่ไหม? โจวเหวินวางท่อนไม้ลงบนพื้นแล้วนั่งทับลงไป ในที่สุดโจวเหวินที่ร่างกายอ่อนล้าอย่างหนักก็ได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ไม้ท่อนนี้หนักมาก แม้จะใช้พลังของ ‘ดวงจิตชีวิตราชันย์ท้าทายโบราณ’ แล้ว เขาก็ยังรู้สึกว่าร่างกายแบกรับไม่ไหว ในเมื่อเขาแยกจากท่อนไม้ไม่ได้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องนอนบนเตียง โจวเหวินดึงผ้าห่มมาคลุมตัวแล้วนอนลงบนท่อนไม้นั้น เจ้าละมั่งนอนหลับสบายอยู่บนเตียง รวมถึงเจ้าลูกนกด้วย มันถึงกับเอาผ้าห่มมาคลุมตัวโดยการใช้ปากจิกผ้ามาห่ม เมื่อฝนตกหนักด้านนอก โจวเหวินจึงไม่กล้าผลีผลามออกเดินทาง เขาตั้งใจว่าจะรอให้ฝนหยุดก่อน “นั่นไม่ใช่ท่าเตะบอล...” โจวเหวินกำลังหลับสนิทเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน มันทำให้เขาเกือบกระโดดตัวลอยด้วยความตกใจ โชคดีที่โจวเหวินยังจำคำเตือนเรื่อง “ร่างกายต้องห้ามแยกจากท่อนไม้” ได้ เขาจึงฝืนกดตัวเองไว้ไม่ให้ลุกออกจากท่อนไม้ เมื่อเขาลืมตาขึ้นมองดูชัดๆ ก็พบว่าโทรทัศน์ในห้องเปิดอยู่และกำลังฉายภาพยนตร์เก่าเรื่องหนึ่ง เกือบขวัญเสียตายแล้ว โทรทัศน์กากๆ นี่เปิดขึ้นมาเองได้ยังไง? โจวเหวินหันไปมองและเห็นว่าเจ้าลูกนกตื่นขึ้นมาตอนไหนไม่รู้ มันกำลังเล่นรีโมทคอนโทรลด้วยอุ้งเท้าของมัน “ฉันจะนอน อย่าซนสิ” โจวเหวินยื่นมือไปดูดเอารีโมทคอนโทรลมา แล้วใช้รีโมทปิดโทรทัศน์ เมื่อเห็นว่ายังเช้าอยู่และฝนยังตกหนักข้างนอก โจวเหวินจึงล้มตัวลงนอนต่อ เขาเพิ่งจะคล้อยหลับไปก็ถูกเสียงหนึ่งปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง “ท่านี้เรียกว่าชายชราเข็นรถ อย่ามาหาว่าฉันไม่รู้อะไรเลยนะ...” โจวเหวินถูกปลุกให้ตื่นอีกครั้งและเห็นโทรทัศน์เปิดขึ้นมาอีกครา มันกำลังฉายภาพยนตร์เรื่องเดิม “เจ้าลูกนก เลิกซนสักทีได้ไหม? ให้ฉันพักหน่อย ฉันเหนื่อยจริงๆ” โจวเหวินกำลังจะคว้าเอารีโมทจากเจ้าลูกนก แต่เขากลับพบว่ามันไม่ได้ถือรีโมทอยู่เลย รีโมทยังวางอยู่ที่เดิมข้างตัวเขา เจ้าลูกนกคลานออกมาจากผ้าห่มแล้วจ้องมองเขาด้วยความว่างเปล่า เกิดอะไรขึ้น? ฉันกดรีโมทเองงั้นเหรอ? ไม่สิ... ไม่ถูกต้อง... โรงแรมนี้ถูกทิ้งร้างมานานแล้ว ไม่มีไฟฟ้า แล้วโทรทัศน์เปิดขึ้นมาได้ยังไง? ในที่สุดโจวเหวินก็หลุดออกจากภวังค์และลุกขึ้นนั่งเพื่อจ้องดูโทรทัศน์อย่างตั้งใจ เมื่อมองดูให้ดี โจวเหวินก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้า เพราะสายไฟของโทรทัศน์นั้นห้อยลงมา มันไม่ได้เสียบปลั๊กเลยด้วยซ้ำ ต่อให้ในโรงแรมจะมีไฟฟ้าจริงๆ ก็เป็นไปไม่ได้ที่โทรทัศน์จะเปิดขึ้นมาได้เอง “เฝ้าดูและเห็น...” ภาพยนตร์เก่าในโทรทัศน์ยังคงดำเนินต่อไป โจวเหวินขมวดคิ้วขณะจ้องมองโทรทัศน์และใช้ ‘ผู้ฟังความจริง’ ตรวจสอบมัน