บทที่ 736 - อุบัติเหตุของเหล่าอัจฉริยะ หลังจากก้าวเข้ามาในลานบ้าน สีหน้าของหวังลู่ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “เธอรู้ไหมว่าตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง?” โจวเหวินพยักหน้า “ฉันรู้” “รู้อยู่แล้วทำไมยังมาที่นี่อีกล่ะ? หรือว่าถ้าวันไหนไม่ได้โดนซ้อมแล้วจะรู้สึกไม่สบายตัวกัน?” หวังลู่กรอกตาใส่เขา “ฉันไม่ได้วางแผนจะมาที่นี่ในสภาพนี้หรอกนะ” เดิมทีโจวเหวินกะว่าจะใช้ผ้าคลุมล่องหนเพื่อลอบเข้าเมืองหลวง จะได้ไม่มีใครรู้ว่าเขาเคยมาที่นี่ แต่ตอนนี้เขากลับแบกท่อนไม้ขนาดมหึมาติดตัวมาด้วย ต่อให้ล่องหนไปก็ไร้ความหมาย ผ้าคลุมล่องหนไม่สามารถปกปิดท่อนไม้ขนาดใหญ่ขนาดนี้ได้ ใครเห็นก็ต้องรู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติเมื่อเห็นท่อนไม้ลอยอยู่กลางอากาศ “ฉันเกรงว่าเธอยังไม่รู้สถานการณ์ในตอนนี้ ถ้าเป็นแค่สำนักงานวิจัยที่คอยหาเรื่องเธอก็คงไม่เท่าไหร่ ด้วยความสามารถของเธอและการที่ฉันเป็นสายข่าวให้ มันก็น่าจะไม่ยากที่จะจัดการ แต่คนที่ต้องการจะแตะต้องเธอไม่ใช่แค่สำนักงานวิจัยเท่านั้น แต่ยังมีผู้ควบคุมที่แท้จริงของเมืองหลวงอย่างตระกูลเซี่ยด้วย การจะเข้ามาในเมืองหลวงสำหรับเธอน่ะมันง่าย แต่ฉันเกรงว่าตอนจะออกไปน่ะไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก” หวังลู่กล่าว “ทำไมตระกูลเซี่ยถึงต้องจัดการฉันด้วย?” โจวเหวินถามอย่างฉงน เขากับตระกูลเซี่ยไม่ได้มีความแค้นลึกซึ้งต่อกัน แล้วจะมีเหตุผลอะไรที่พวกเขาต้องฆ่าเขาล่ะ? “เรื่องราวมันซับซ้อนมาก เดี๋ยวฉันจะให้คุณย่าเล่าให้ฟังทีหลัง” ขณะที่พูด หวังลู่ก็เดินนำไปยังห้องโถงหลัก “คุณย่าคะ หนูพาเพื่อนมาคนหนึ่งค่ะ” หวังลู่ตะโกนบอกเข้าไปในโถงขณะที่เดินเข้าไป “ยัยเด็กบ้า มาก็มาสิ จะตะโกนทำไม?” เสียงหนึ่งดังมาจากหลังบ้าน ก่อนที่หญิงชราคนหนึ่งจะเดินออกมา หญิงผู้นี้ดูมีอายุมากแล้ว ผมของนางขาวโพลนไปหมด แต่ไม่รู้ทำไมบนใบหน้าถึงไม่มีริ้วรอยเลยแม้แต่น้อย นางดูสง่างามมาก และคาดเดาได้ไม่ยากเลยว่าสมัยสาวๆ ต้องเป็นหญิงงามอย่างแน่นอน “พ่อหนุ่มคนนี้คือคนที่ชื่อโจวเหวินที่หลานพูดถึงบ่อยๆ ใช่ไหม?” หญิงชรากล่าวขณะกวาดสายตามองเขา “หนูไปพูดถึงเขาตอนไหนกันคะ! แค่เขาติดหนี้หนูไว้ตั้งเยอะแล้วยังไม่ยอมใช้คืน หนูเลยพูดถึงเป็นครั้งคราว กลัวว่าจะลืมหนี้ก้อนนั้นต่างหากล่ะ” หวังลู่พูดพลางดึงแขนหญิงชรา “อย่างนี้นี่เอง” หญิงชรายิ้มให้โจวเหวินแล้วกล่าวว่า “พ่อหนุ่ม เธอหน้าตายังเด็กนัก ทำไมถึงสร้างหนี้สร้างสินได้ล่ะ? แถมเจ้าหนี้ยังเป็นนักเรียนหญิงเสียด้วย อย่าบอกนะว่าเธอคิดจะเกาะเขากินน่ะ?” “คุณย่าหวังครับ ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ” โจวเหวินพยายามจะอธิบาย ทว่าก่อนที่เขาจะพูดจบก็ถูกหญิงชราขัดขึ้นมาเสียก่อน “แต่ก็ช่างเถอะ ตระกูลหวังของเราอย่างอื่นอาจจะไม่มีมากนัก แต่เงินทองน่ะมีเหลือเฟือ กินใช้ยังไงก็ไม่มีวันหมด ถือเสียว่าทำบุญแล้วกัน มาแวะกินข้าวที่นี่บ่อยๆ สิ จะพักที่นี่ด้วยเลยก็ไม่เป็นไร ตระกูลหวังของเรากำลังขาดลูกเขยเข้าบ้านพอดี...” “คุณย่า! พูดอะไรเนี่ย!” ใบหน้าของหวังลู่แดงก่ำ “โจวเหวินเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นของหนูเองค่ะ ไม่ใช่อย่างที่คุณย่าคิดหรอก” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หวังลู่ก็เสริมว่า “คุณย่าคะ คุณย่าต้องทราบเรื่องสถานการณ์ของโจวเหวินแล้วใช่ไหม ช่วยบอกเขาหน่อยสิคะว่าตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในอันตรายแค่ไหน” เมื่อได้ยินคำพูดของหวังลู่ หญิงชราก็หุบยิ้มลง “ไปคุยกันข้างในเถอะ” โจวเหวินเดินตามพวกนางเข้าไปในโถง หวังลู่ผายมือให้เขานั่งลงก่อนจะชงชาให้ทุกคน “คุณย่าหวังครับ ผมได้ยินจากหวังลู่มาว่าตระกูลเซี่ยต้องการจะหาเรื่องผม แต่ผมไม่ได้มีความแค้นอะไรกับตระกูลเซี่ยเลย ทำไมพวกเขาถึงต้องเล็งเป้ามาที่ผมด้วยครับ?” โจวเหวินอดไม่ได้ที่จะถาม หญิงชราพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ยัยเด็กบ้านั่นพูดถูกแล้ว ตระกูลเซี่ยอาจจะเล่นงานเธอจริงๆ เธอไม่ควรมาที่เมืองหลวงเลย” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หญิงชรากล่าวต่อ “ยัยเด็กนั่นยอมพาเธอมาที่นี่เพราะไม่เห็นเธอเป็นคนนอก ดังนั้นฉันจะไม่พูดอะไรที่เป็นทางการเกินไป สิ่งที่ฉันกำลังจะพูดต่อไปนี้เป็นเพียงข้อสันนิษฐาน ไม่ใช่ความจริงเสมอไป ดังนั้นอย่าใส่ใจมันมากนัก” “คุณย่าหวังไม่ต้องกังวลครับ ผมไม่ใช่คนปากโป้ง” โจวเหวินกล่าว “ต่อให้เธอปากโป้งก็ไม่เป็นไร ยังไงเสียฉันก็ไม่มีวันยอมรับในสิ่งที่พูดวันนี้ และคนตระกูลหวังเองก็เช่นกัน” หญิงชรายิ้มและกล่าวว่า “ตามที่ฉันคาดเดา เหตุผลที่ตระกูลเซี่ยเล็งเป้ามาที่เธอไม่ใช่เพราะอาจารย์ของเธอคือหวังหมิงหยวน และไม่ใช่เพราะเธอทำลายทะเลพลังงานต้นกำเนิดของคนรุ่นหลังตระกูลเซี่ยในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ด้วย” “แล้วมันเพราะอะไรล่ะครับ?” นอกเหนือจากสองเหตุผลนี้ โจวเหวินก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเขามีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเซี่ยอีก ถึงแม้ดาบมารของทารกมารจะถูกแย่งมาจากเซี่ยซวนเยว่ แต่ตัวเซี่ยซวนเยว่เองก็ไม่รู้ว่านั่นเป็นฝีมือของทารกมาร ตระกูลเซี่ยไม่น่าจะมาโทษเขาได้ หญิงชรากล่าวด้วยสีหน้าแปลกๆ “ถ้าจะมีเหตุผลอยู่ข้อหนึ่ง ก็คงมีเพียงเหตุผลเดียว นั่นคือเธอมีความสามารถมากเกินไป” โจวเหวินชะงักไปเล็กน้อย เขายากจะเชื่อว่าตระกูลเซี่ยต้องการจะฆ่าเขาเพียงเพราะเหตุผลนี้ ทุกวันนี้มีเยาวชนที่มีพรสวรรค์อยู่มากมาย และเขาก็ไม่ใช่คนเดียวเสียหน่อย ต่อให้ตระกูลเซี่ยต้องการจะกดขี่ตระกูลผู้มีอิทธิพลอื่นๆ แต่ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องใช้ถึงวิธีนี้เลย ท้ายที่สุดแล้ว ผนึกของมิติต่างๆ ก็ไม่มั่นคง ลำพังแค่หกตระกูลใหญ่คงไม่สามารถต้านทานกองทัพมิติได้ การกดขี่ฝ่ายท้องถิ่นแบบนี้ดูจะเป็นการมองการณ์ไกลที่สั้นเกินไป ราวกับมองทะลุความคิดของโจวเหวิน หญิงชรากล่าวต่อ “ในอดีตเคยมีตัวอย่างของอัจฉริยะที่หายสาบสูญหรือประสบอุบัติเหตุในสหพันธ์มาแล้ว และไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย เหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นทุกครั้งที่เว้นช่วงไปนานๆ ถ้าเป็นแค่อัจฉริยะธรรมดาทั่วไปก็คงไม่เท่าไหร่ แต่อัจฉริยะส่วนใหญ่ล้วนเป็นเป้าหมายที่แต่ละตระกูลให้ความสำคัญและคอยฟูมฟัก การที่มีแต่ละตระกูลคอยคุ้มครอง แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกเขาจะต้องเผชิญความเสี่ยงขนาดนั้น แต่พวกเขากลับเกิดเรื่องขึ้น” “ในลั่วหยาง เธอน่าจะรู้นะว่ามีตระกูลหลี่อยู่ ครั้งหนึ่งตระกูลหลี่เคยมีเยาวชนที่มีพรสวรรค์คนหนึ่ง พรสวรรค์ของเขาไม่ด้อยไปกว่าผู้ดูแลอันในปัจจุบัน แต่ก่อนที่เขาจะได้เติบโตขึ้นอย่างแท้จริง เขากลับเสียชีวิตเพราะปัญหาบางอย่าง” หญิงชรากล่าวด้วยถอนหายใจ “คุณย่าหมายความว่าการหายตัวไปของอัจฉริยะเหล่านั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเซี่ยอย่างนั้นหรือ?” โจวเหวินเคยได้ยินหลี่เสวียนพูดถึงเรื่องการเสียชีวิตของพี่ชายเขามาก่อนแล้ว อย่างไรก็ตาม หลี่เสวียนรู้เรื่องนี้มาจากหลี่มู่ไป๋ เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าคุณย่าหวังจะรู้เรื่องนี้ด้วย หญิงชราไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ และกล่าวต่อ “ในอดีต ตระกูลหวังของเราก็เคยมีอัจฉริยะคนหนึ่งเช่นกัน ในทำนองเดียวกัน เขาเสียชีวิตจากเหตุการณ์บางอย่าง เรื่องนั้นดูเหมือนอุบัติเหตุ แต่ฉันไม่คิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้น ดังนั้นฉันจึงแอบสืบสวนเป็นการส่วนตัว แต่ก็ไม่พบอะไรเลย อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานี้ ฉันค้นพบอะไรบางอย่าง อุบัติเหตุของเหล่านั้นอัจฉริยะรุ่นเยาว์ดูเหมือนจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเซี่ย” “ตระกูลเซี่ยถึงกับต้องใช้ทุกวิถีทางเพื่อโจมตีคู่แข่ง เพียงเพื่อรวบอำนาจให้มั่นคงอย่างนั้นหรือ?” โจวเหวินขมวดคิ้ว “นี่คือสิ่งที่ฉันรู้สึกประหลาดใจในตอนนั้นเช่นกัน ตระกูลเซี่ยไม่ได้เล็งเป้าไปที่คู่แข่งที่มีผลประโยชน์ทับซ้อนกับพวกเขาโดยตรง แต่ดูเหมือนจะสนใจเฉพาะเหล่าอัจฉริยะที่โดดเด่นโดยไม่สนว่าจะเป็นมิตรหรือศัตรู ดังนั้นตอนที่ฉันเริ่มสืบสวน ฉันเองก็สับสนและไม่ได้นึกถึงตระกูลเซี่ยเลย จนกระทั่งหลังจากสืบสวนมาเป็นเวลานาน ฉันถึงตระหนักได้ว่าเรื่องนี้ดูเหมือนจะมีตระกูลเซี่ยเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง” หญิงชรากล่าว