Chapter 586 - 317 การจับกุมจี้เยี่ยเหว่ย "หากข้าจัดการสิ่งใดได้ ข้าก็จะจัดการมัน" กู่เซิ่งกล่าวอย่างเรียบเฉย "อย่างน้อยข้าก็พอจะมอบประกายแห่งความหวังให้แก่ใครบางคนได้บ้าง" ยามค่ำคืนนั้นมัวซัวด้วยแสงดาวที่เบาบาง ภายในโลกใต้ดินอันกว้างใหญ่และลึกลับ ภูมิประเทศที่ถูกปกคลุมด้วยแสงสลัวทอดยาวออกไปอย่างไร้จุดสิ้นสุดเบื้องหน้าพวกเขา กู่เซิ่งและจี้เยี่ยเหว่ยล่องไปตามแม่น้ำใต้ดินที่คดเคี้ยวอย่างช้าๆ ผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับภายใต้แสงของแมลงเรืองแสง ราวกับทางช้างเผือกที่กำลังไหลริน "กู่เซิ่ง ท่านปล่อยข้าไปไม่ได้หรือ?" จี้เยี่ยเหว่ยพยายามโน้มน้าวใจกู่เซิ่งอีกครั้ง น้ำเสียงของนางเจือไปด้วยความอ้อนวอนและความหงุดหงิด "ข้าสัญญาไปแล้วว่าจะไม่สร้างปัญหาให้ท่านอีกหลังจากที่ข้ากลับไป" กู่เซิ่งชายตามองนางด้วยแววตาเยาะเย้ย "จี้เยี่ยเหว่ย คำสัญญาของเจ้าไม่มีค่าอันใดสำหรับข้า เจ้าคือคุณหนูรองแห่งตระกูลจี้ผู้โด่งดัง ทั้งการฝึกตนที่สูงส่งและเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว การปล่อยเจ้าไปก็เท่ากับการชักศึกเข้าบ้านไม่ใช่หรือ?" "เจ้าคนถ่อย!" จี้เยี่ยเหว่ยถลึงตามองกู่เซิ่งและพึมพำ "เมื่อใดที่ข้าเป็นอิสระ ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้!" "หึ ข้าจะรอ" กู่เซิ่งหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันหน้าหนีด้วยท่าทีเย็นชาเพื่อชมทัศนียภาพรอบกายต่อ เมื่อแม่น้ำใต้ดินพาพวกเขาดำดิ่งลึกลงไป สภาพแวดล้อมก็ยิ่งดูมหัศจรรย์มากขึ้นเรื่อยๆ ตลิ่งที่เคยเงียบเหงากลับสว่างไสวไปด้วยแมลงเรืองแสงนับไม่ถ้วนที่บินว่อนอยู่ในอากาศราวกับดวงดาวที่แตกกระจายมาประดับยามค่ำคืน แสงอ่อนจางของพวกมันผสมผสานกับระลอกคลื่นบนผิวน้ำ เปลี่ยนโลกใต้ดินให้กลายเป็นดินแดนเซียนราวกับความฝัน "ว้าว สวยเหลือเกิน!" จี้เยี่ยเหว่ยไม่อาจหักห้ามใจที่จะอุทานออกมา ดวงตาของนางเคลิบเคลิ้มไปกับการแสดงแสงสีอันน่าทึ่งของแมลงเรืองแสง ชั่วขณะหนึ่งนางลืมเรื่องบาดหมางที่กำลังดำเนินอยู่กับกู่เซิ่งไปเสียสนิท กู่เซิ่งไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่มองดูนางอย่างเงียบเชียบ ความอ่อนโยนวูบไหวผ่านแววตาของเขา ในดินแดนใต้ดินอันงดงามเหนือจริงนี้ ความแค้นเคืองระหว่างพวกเขาดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยขึ้นมาทันที แสงจากแมลงเรืองแสงอาบไล้ใบหน้าของจี้เยี่ยเหว่ย เพิ่มมิติของความลึกลับและเสน่ห์ชวนมอง อารมณ์ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยพลุ่งพล่านขึ้นในใจของกู่เซิ่ง เขาประหลาดใจที่พบว่าตนเองเริ่มชื่นชมหญิงสาวผู้เคยเป็นเสี้ยนหนามตำใจมาโดยตลอด เมื่อพวกเขาแล่นเรือลึกเข้าไปอีก แม่น้ำก็กว้างขึ้นและทัศนียภาพก็ยิ่งตระการตา หินงอกหินย้อยที่แหลมคมทิ่มแทงลงมาจากเพดานถ้ำ กลุ่มหินรูปร่างประหลาดตั้งตระหง่านอยู่ทุกทิศทาง และยังมีสัตว์แปลกประหลาดที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนโผล่ออกมาเพิ่มเสน่ห์ให้กับสถานที่อันน่าหลงใหลแห่งนี้ ในสภาพแวดล้อมที่ราวกับอยู่อีกโลกหนึ่งนี้ ทั้งคู่ดูเหมือนจะปลดเปลื้องภาระทางความคิดลงได้บ้าง "กู่เซิ่ง ดูนั่นสิ นั่นคืออะไร?" จี้เยี่ยเหว่ยชี้ไปยังภาพที่ผิดปกติเบื้องหน้า ที่นั่นมีทะเลดอกไม้เรืองแสงทอดยาวออกไปอย่างไร้จุดจบ เปล่งประกายสว่างไสวในความมืด ดอกไม้แต่ละดอกปล่อยแสงนวลตาออกมา ราวกับภูตตัวน้อยจากดินแดนเซียน ดอกไม้เหล่านั้นมีสีสันสดใสและรูปร่างหลากหลาย บ้างก็ดูเหมือนผีเสื้อที่กำลังร่ายรำอย่างงดงาม บ้างก็ดูเหมือนหงส์ที่เตรียมจะทะยานขึ้นฟ้า ท่ามกลางทะเลดอกไม้เรืองแสง มีสัตว์ตัวเล็กจิ๋วน่ารักไม่กี่ตัวกำลังวิ่งเล่น กระโดดไล่กวด และซ่อนตัว เพิ่มชีวิตชีวาให้กับฉากอันน่าหลงใหลนี้ กู่เซิ่งมองตามสายตาของนาง แววประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา "นั่นคือทะเลดอกไม้เรืองแสง หนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ของโลกใต้ดิน" เขาอธิบาย "ดอกไม้เหล่านี้จะบานเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น และพวกมันหายากยิ่งนัก การได้เห็นทะเลดอกไม้กว้างใหญ่ขนาดนี้ เราคงโชคดีมากจริงๆ" จี้เยี่ยเหว่ยจ้องมองภาพอันน่าทึ่งนั้นด้วยความตื่นตา "มันสวยมาก! ข้าไม่เคยเห็นดอกไม้ที่งดงามเช่นนี้มาก่อนในชีวิตเลย!" ขณะที่นางพูด นางก็ยื่นมือออกไปหาดอกไม้เหล่านั้นโดยสัญชาตญาณ ในจังหวะที่ปลายนิ้วของนางเกือบจะสัมผัสโดน ผีเสื้อแสนสวยตัวหนึ่งก็บินผ่านปลายนิ้วของนางไป ปีกของมันสะท้อนแสงระยิบระยับ กระจายสีสันอันหลากหลายไปทั่วอากาศ จี้เยี่ยเหว่ยถูกมนต์สะกดและเริ่มวิ่งไล่ตามผีเสื้อตัวนั้นด้วยความร่าเริง กู่เซิ่งมองดูร่างที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของนาง บนใบหน้าของนางมีรอยยิ้มประดับอยู่ และเขาก็รู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่อธิบายไม่ได้บางอย่างที่ก่อตัวขึ้น ในโลกใต้ดินอันน่าหลงใหลและเปี่ยมด้วยเวทมนตร์นี้ เขาตระหนักได้ว่าความขุ่นเคืองระหว่างพวกเขานั้นกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยจนน่าขัน เขาเริ่มชื่นชมนาง เริ่มชอบนาง หรือบางทีอาจจะ... รักนาง? ไม่! จะเป็นไปได้อย่างไร? กู่เซิ่งสั่นศีรษะอย่างแรงเพื่อพยายามขจัดความคิดไร้สาระเหล่านั้นทิ้งไป แต่เมื่อเขามองขึ้นไปอีกครั้ง เขาก็สังเกตเห็นว่าจี้เยี่ยเหว่ยหยุดวิ่งไล่ผีเสื้อแล้ว ตอนนี้นางยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางทะเลดอกไม้เรืองแสง ดวงตาของนางจ้องมองมาที่เขาอย่างลึกซึ้ง เมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบงันอันหนักอึ้งก็เข้าปกคลุม อากาศระหว่างพวกเขาดูเหมือนจะสั่นไหวด้วยสิ่งที่ไม่อาจนิยามได้ แต่กลับสัมผัสได้ถึงการมีอยู่อย่างท่วมท้น... "นี่! ท่านจ้องอะไรอยู่?" แก้มของจี้เยี่ยเหว่ยขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยขณะพึมพำ "ข้ามีดอกไม้อยู่บนหน้าหรือไง?" นางหันหน้าหนี แสร้งทำเป็นหงุดหงิด ทว่าสายตาที่เหลือบมองมากลับแสดงให้เห็นถึงความคาดหวังในคำตอบของเขา กู่เซิ่งหัวเราะเบาๆ แล้วเดินเข้าไปหานาง "ไม่ บนหน้าเจ้าไม่มีดอกไม้หรอก แต่นางงดงามยิ่งกว่าทะเลดอกไม้เรืองแสงพวกนี้เสียอีก" เขากล่าวอย่างอ่อนโยน คำชมที่ไม่คาดคิดทำเอาจี้เยี่ยเหว่ยตะลึงงัน นางหันมาหาเขา ดวงตาเป็นประกายด้วยความประหลาดใจและแฝงไว้ด้วยความดีใจ "ท่าน... ท่านหมายความตามนั้นจริงๆ หรือ?" นางถามตะกุกตะกัก "แน่นอนสิ" กู่เซิ่งยิ้ม "ข้าไม่เคยเห็นสตรีใด