บทที่ 4535 - ไม่เหมือนอย่างที่คิด “สหายรุ่นเยาว์ฉูเฟิง เจ้า...” หลงเต้าจือมองไปยังฉูเฟิง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ ฉูเฟิงกลับยิ้มออกมาจริงๆ ก่อนจะหันไปมองคนของนิกายสวรรค์ขนปักษ์ “ผู้ช่วยชีวิตของพวกเจ้ามาถึงแล้ว พวกเจ้ายังมัวยืนบื้ออะไรกันอยู่ล่ะ? ไม่รีบออกไปขอความช่วยเหลือหรอกหรือ?” ทันทีที่ฉูเฟิงกล่าวจบ คนจากนิกายสวรรค์ขนปักษ์ต่างก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกันและเริ่มบินตรงไปยังทางเข้าของเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาล ไม่มีใครจากเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลขัดขวางพวกเขาเลย เหตุผลก็คือพวกเขารู้ดีว่าไม่สามารถหยุดคนเหล่านั้นได้ ความพยายามทั้งหมดไร้ความหมายในตอนนี้ เพราะบุคคลที่สำคัญที่สุดสองคนได้หนีไปแล้ว “พวกเราจบสิ้นแล้ว คราวนี้จบสิ้นกันจริงๆ” “ด้วยนิสัยของเตี้ยนควงนั่น เขาจะต้องใส่ร้ายป้ายสีและกุเรื่องเท็จเกี่ยวกับพวกเราแน่ๆ” “ทำไมเรื่องถึงกลายเป็นแบบนี้? ทำไมคนจากเผ่ามังกรถึงมาที่เมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลของเราในช่วงเวลาแบบนี้?” “หรือว่าเผ่ามังกรจะรักถนอมนิกายสวรรค์ขนปักษ์มากขนาดที่ต้องตามมาปกป้องพวกเขากันแน่?” ในขณะนี้ ผู้คนมากมายจากเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลต่างตกอยู่ในสภาวะจิตใจพังทลาย เสียงโอดครวญอย่างโศกเศร้าเริ่มดังระงมไปทั่ว สำหรับพวกเขาแล้ว เผ่ามังกรเป็นตัวตนที่อยู่สูงส่งเกินไป ในสายตาของพวกเขา เผ่ามังกรเป็นรองเพียงแค่เผ่าแสงศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ทว่า ความเคารพที่พวกเขามีต่อเผ่ามังกรนั้นกลับแปรผันตรงกับความหวาดกลัวที่มีต่อเผ่ามังกรเช่นกัน สำหรับพวกเขา การล่วงเกินเผ่ามังกรก็ไม่ต่างจากการล่วงเกินเทพเจ้า สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้หลังจากก่อบาปนั้นก็คือรอให้เผ่ามังกรส่งพวกเขาลงนรกเท่านั้น “ทุกคน มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่? เผ่ามังกรมาที่นี่แล้ว พวกเจ้าไม่ได้วางแผนจะออกไปต้อนรับพวกเขาหรอกหรือ? ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าปรารถนาจะกลับเข้าสู่เผ่ามังกรมาโดยตลอดหรอกรึ?” หลังจากพูดจบ ฉูเฟิงก็เริ่มมุ่งหน้าไปยังทางเข้าเมือง ที่ต่างจากคนของนิกายสวรรค์ขนปักษ์ที่เร่งรีบออกไปก็คือ ฉูเฟิงก้าวเดินไปอย่างช้าๆ ด้วยท่าทีที่ไม่รีบร้อน “ท่านพ่อ พวกเราควรทำอย่างไรดี?” หลงหนิงมาถึงข้างกายหลงเต้าจือและจับแขนเขาไว้แน่น ร่างกายของหลงหนิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ที่นางต้องจับแขนบิดาไว้ก็เพราะนางแทบไม่มีเรี่ยวแรงพอจะยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง ตลอดชีวิตของนาง นางไม่เคยรู้สึกหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อน นั่นเพราะนั่นคือเผ่ามังกร “ท่านเจ้าเมือง พวกเราควรใช้โอกาสนี้หลบหนีไปดีหรือไม่?” ยอดฝีมือคนอื่นๆ ของเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลต่างก็มองไปที่หลงเต้าจือเช่นกัน แต่ต่างจากหลงหนิงที่ดูสิ้นหวัง พวกเขากำลังพยายามเสนอแนะทางออก แทนที่จะนั่งรอความตาย การหลบหนีอาจช่วยให้พวกเขามีชีวิตรอดได้ ทว่า หลังจากหลงเต้าจือเห็นท่าทางที่ดูผ่อนคลายของฉูเฟิงในขณะที่เดินจากไป เขาก็ดูเหมือนจะตระหนักถึงบางอย่าง “พวกเราตัดสินสหายรุ่นเยาว์ฉูเฟิงผิดไป เมื่อต้องเผชิญกับแรงกดดันจากเผ่ามังกร พวกเราต่างก็เสียสติกันไปหมด แต่ขออย่าลืมว่าสหายรุ่นเยาว์ฉูเฟิงไม่ใช่คนที่ทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด” หลงเต้าจือกล่าว “ท่านเจ้าเมือง ท่านหมายความว่าอย่างไร?” ฝูงชนต่างพากันสับสนกับคำพูดของหลงเต้าจือ “มาเถอะ ให้พวกเราไปดูให้เห็นกับตา” ขณะที่หลงเต้าจือพูด เขาก็เดินตามเส้นทางของฉูเฟิงไปยังทางเข้าเมือง สำหรับคนอื่นๆ ในเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาล แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกหวาดกลัวอย่างยิ่ง แต่พวกเขาก็ไม่กล้าขัดความประสงค์ของเจ้าเมือง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรวบรวมความกล้าและเดินตามหลงเต้าจือไป ... ด้านนอกเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาล กองทัพเรือนหมื่นกำลังบินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้า พวกเขาควบขี่สัตว์ร้ายแปลกประหลาดและรถศึกยักษ์ ค่อยๆ เคลื่อนตัวมาอย่างเป็นระเบียบ ไม่เพียงแต่การจัดวางกำลังจะดูน่าเกรงขามเท่านั้น แต่ธงของเผ่ามังกรยังพริ้วไส้อยู่ในอากาศอีกด้วย เนื่องจากกองทัพเผ่ามังกรเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ การปรากฏตัวของพวกเขาจึงทำให้ผู้คนมากมายตื่นตระหนก ยกตัวอย่างเช่น ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ดาราตก และขุมกำลังอื่นๆ ที่ได้รับเชิญมาที่เมืองมังกรยุทธ์บรรพกาล พวกเขาไม่ได้มีจิตใจจะมาห่วงเรื่องซากโบราณสถานหรือสมบัติอีกต่อไป แต่พวกเขากลับเริ่มลอบติดตามกองทัพเผ่ามังกรไปแทน เพราะสำหรับพวกเขา เผ่ามังกรเป็นตัวตนที่เปรียบเสมือนเทพเจ้า นานๆ ครั้งพวกเขาถึงจะได้เห็นการปรากฏตัวของขุมกำลังยักษ์ใหญ่อย่างเผ่ามังกรสักที ในเมื่อพวกเขามีโชคพอที่จะได้เห็นในวันนี้ พวกเขาจึงต้องการขยายหูขยายตาให้กว้างไกลขึ้นโดยธรรมชาติ กองทัพเผ่ามังกรมาถึงด้านนอกเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลอย่างสง่างาม แต่พวกเขากลับไม่ได้เข้าเมืองไปโดยตรง แต่หยุดรออยู่ที่ด้านนอกแทน เมื่อเหล่าทหารยามของเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลเห็นกองทัพเผ่ามังกร พวกเขาต่างก็ตื่นเต้นจนไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยคำใดออกมา แต่กลับคุกเข่าลงกับพื้นโดยตรง เผ่ามังกรที่หยิ่งยโสไม่ได้ถือสาปฏิกิริยาของทหารยามเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาล ในขณะนั้นเอง ร่างหลายร่างก็ได้ก้าวเดินออกมาจากรถศึก พวกเขาล้วนเป็นคนที่ฉูเฟิงรู้จักดี คนเหล่านั้นคือผู้นำเผ่ามังกร หลงเสี่ยวเสี่ยว มารดาของหลงเสี่ยวเสี่ยว และผู้อาวุโสสูงสุดของเผ่ามังกร หลงต้วน ยอดฝีมือกว่าครึ่งของเผ่ามังกรต่างรวมตัวกันอยู่ที่นี่ หลังจากเดินออกมา พวกเขาก็มุ่งตรงไปยังเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลทันที แต่ทันใดนั้น ร่างสองร่างก็ได้ปรากฏขึ้นจากภายในเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาล นั่นคือเจ้าสำนักนิกายสวรรค์ขนปักษ์และเตี้ยนควงน้องชายของเขา “ช่วยด้วย! ช่วยพวกเราด้วย!!!” เมื่อปรากฏตัวขึ้น พวกเขาก็ไม่ได้เสียเวลากับคำพูดฟุ่มเฟือยใดๆ และเริ่มร้องขอความช่วยเหลือทันที “สามหาว! หากเจ้ากล้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว จงเตรียมใจสละชีวิตได้เลย!” ก่อนที่พวกเขาจะเข้าถึงตัว เหล่าทหารยามของเผ่ามังกรต่างก็ชักอาวุธออกมาและเข้าสกัดกั้น “ท่านใต้เท้า ข้าคือเจ้าสำนักนิกายสวรรค์ขนปักษ์ เตี้ยนสยง” “ส่วนข้าคือผู้อาวุโสสูงสุดของนิกายสวรรค์ขนปักษ์ เตี้ยนควง” เจ้าสำนักนิกายสวรรค์ขนปักษ์และเตี้ยนควงไม่กล้าแสดงความไม่เคารพต่อเผ่ามังกร ทั้งคู่รีบคุกเข่าลงกับพื้นและแนะนำตัวเองทันที เมื่อพวกเขาแนะนำตัวเสร็จ สีหน้าของเหล่าทหารยามเผ่ามังกรที่กำลังโกรธเกรี้ยวก็ลดลงเล็กน้อย ผู้อาวุโสสูงสุดหลงต้วนถึงกับเดินเข้าไปหาผู้นำเผ่ามังกร “ท่านผู้นำเผ่า พวกเขามีความสัมพันธ์อันดีกับท่านหลงอิ่นเฟิงอยู่บ้าง เตี้ยนควงผู้นี้เคยช่วยชีวิตท่านหลงอิ่นเฟิงไว้ครั้งหนึ่ง” “ก่อนที่ท่านหลงอิ่นเฟิงจะเข้าสู่การปิดด่านฝึกตน ท่านได้แจ้งข้าไว้ว่าหากเตี้ยนควงมาขอความช่วยเหลือ ตราบใดที่มันไม่เกินเลยไปนัก เราก็ควรให้เกียรติเขาและยื่นมือช่วยเหลือ” หลงต้วนกล่าวกับผู้นำเผ่า หลงต้วนและหลงอิ่นเฟิงต่างก็เป็นผู้อาวุโสสูงสุด นอกจากนี้ พวกเขายังมีระดับพลังที่ใกล้เคียงกันและมีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันมาก “โอ้?” เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ผู้นำเผ่ามังกรที่เดิมทีไม่ได้วางแผนจะมองชายทั้งสองคนด้วยซ้ำ ก็เอ่ยปากถามขึ้นว่า “ทำไมพวกเจ้าสองคนถึงมาอยู่ที่เมืองมังกรยุทธ์บรรพกาล? และทำไมถึงต้องร้องขอความช่วยเหลือเช่นนี้?” “หรือว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นในเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาล?” ทันทีที่ผู้นำเผ่ามังกรเอ่ยถามเช่นนั้น เจ้าสำนักนิกายสวรรค์ขนปักษ์และเตี้ยนควงต่างก็รู้สึกราวกับว่าโอกาสทองมาถึงมือแล้ว พวกเขารีบอธิบายทุกอย่างทันที เป็นไปตามคาด ทั้งสองคนไม่ได้ทำให้เมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลผิดหวัง การอธิบายของพวกเขาไม่ใช่ความจริงที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย แต่พวกเขากลับเติมสีใส่ไข่และใส่ความฉูเฟิงกับเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลไปต่างๆ นานา พวกเขาทำให้ตัวเองดูเหมือนเป็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย และทำให้ฉูเฟิงกับเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลกลายเป็นคนชั่วช้าที่ทำความผิดจนไม่น่าให้อภัย ทว่า หลังจากได้ฟังเรื่องราวของพวกเขา สีหน้าของผู้นำเผ่ามังกรและเหล่าผู้อาวุโสกลับเริ่มแย่ลงเรื่อยๆ โดยเฉพาะหลงเสี่ยวเสี่ยว จิตสังหารได้ปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง “เจ้าหมายความว่าฉูเฟิงอยู่ที่นี่รึ?!” ก่อนที่พวกเขาจะเล่าเรื่องจบ หลงเสี่ยวเสี่ยวก็ขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงดุดัน โทนเสียงของนางดูไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง “ใช่แล้ว ฉูเฟิงอยู่ในนั้น เขาสังหารชีวิตผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ ฆ่าคนจากนิกายสวรรค์ขนปักษ์ไปมากมาย องค์หญิง โปรดให้ความเป็นธรรมแก่พวกเราด้วยเถิด” เจ้าสำนักนิกายสวรรค์ขนปักษ์กล่าวด้วยสีหน้าที่ดูน่าเวทนา “พูดง่ายๆ ก็คือ พวกเจ้าสองคนสู้กับฉูเฟิงงั้นรึ?” สีหน้าของหลงเสี่ยวเสี่ยวเริ่มทะมึนลงเรื่อยๆ เนื่องจากไม่รู้ความสัมพันธ์ของพวกเขา คนจากนิกายสวรรค์ขนปักษ์จึงคิดว่าหลงเสี่ยวเสี่ยวกำลังโกรธแค้นแทนพวกเขา ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงต่างพากันดีใจอย่างสุดซึ้ง พวกเขาไม่ได้คาดคิดจริงๆ ว่าผู้นำเผ่ามังกรและองค์หญิงจะเสด็จมาที่นี่ด้วยตัวเองในวันนี้ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่าผู้อาวุโสหลงอิ่นเฟิงจะมีอำนาจในการพูดคุยภายในเผ่ามังกรมากถึงเพียงนี้ เมื่อรู้ว่าพวกเขาถูกฉูเฟิงรังแกและทำให้อับอาย แม้แต่ผู้นำเผ่ามังกรและองค์หญิงก็ยังแสดงความโกรธแค้นและจิตสังหารออกมามากขนาดนี้ พวกเขาคิดจริงๆ ว่าฉูเฟิงและเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลจะไม่สามารถมีชีวิตรอดพ้นวันนี้ไปได้ และไม่มีใครหนีรอดไปได้แน่นอน ในขณะนั้นเอง ผู้คนจำนวนมากก็ได้บินออกมาจากภายในเมืองมังกรอย่างยิ่งใหญ่ คนเหล่านั้นคือฉูเฟิง หลงเต้าจือ หลงหนิง และคนอื่นๆ จากเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาล เมื่อหลงเต้าจือพบว่าแม้แต่ผู้นำเผ่ามังกรก็เสด็จมาที่นี่ด้วย เขาก็เริ่มเสียสติ เขาไม่ลังเลที่จะนำคนจากเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลทั้งหมดคุกเข่าลงพร้อมกับเขาในอากาศ “ผู้น้อยหลงเต้าจือ ขอถวายความเคารพต่อผู้นำเผ่ามังกร องค์หญิง และเหล่าใต้เท้าทุกท่าน!” “พวกเราขอถวายความเคารพต่อผู้นำเผ่ามังกร องค์หญิง และเหล่าใต้เท้าทุกท่าน!!!” ตามด้วยเสียงตะโกนที่ดังสนั่นปานฟ้าร้องไปทั่วชั้นฟ้า ไม่ใช่แค่คนจากเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาลเท่านั้น แม้แต่ อู๋หมิงโต้วเทียน, ขงเทียนฮุ่ย, เซียนหยุน และคนจากขุมกำลังอื่นๆ ต่างก็คุกเข่าลงให้แก่เผ่ามังกร เมื่อเผชิญหน้ากับตัวตนที่ยิ่งใหญ่จากเผ่ามังกรเหล่านี้ พวกเขาทำตัวเหมือนสามัญชนผู้ต่ำต้อยที่อยู่ต่อหน้าจักรพรรดิ ทว่า ดวงตาของคนในเผ่ามังกรกลับไม่ได้มองไปที่พวกเขาเลย แต่สายตาทุกคู่กลับจับจ้องไปที่ฉูเฟิงแทน “ผู้มีพระคุณน้อย เจ้าอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย” เมื่อเห็นฉูเฟิง สีหน้าบึ้งตึงของหลงเสี่ยวเสี่ยวก็หายวับไป นางรีบบินตรงไปหาฉูเฟิง เมื่อเข้าใกล้เขา นางก็ไม่สามารถซ่อนความสุขเอาไว้ได้เลย ท่าทางร่าเริงของหลงเสี่ยวเสี่ยวทำให้ขงเทียนฮุ่ยและคนอื่นๆ ถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับหลงหนิง ขงฉือ และเซียนหยุน สีหน้าของพวกนางช่างดูเหลือเชื่อยิ่งนัก นั่นไม่ใช่เจ้าหญิงผู้สูงส่งและเย็นชาของเผ่ามังกรหรอกรึ? ทำไมนางถึงได้ดูกระตือรือร้นต่อฉูเฟิงขนาดนี้? ยิ่งไปกว่านั้น นางยังเรียกเขาว่า... ผู้มี... พระ... ...คุณน้อย? ไม่เพียงแต่คนรุ่นเยาว์เท่านั้นที่ตกตะลึงกับภาพที่เห็น ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน “สหายรุ่นเยาว์ฉูเฟิง ช่างเป็นโชคชะตาจริงๆ ที่ได้พบเจ้าที่นี่อีกครั้ง” ก่อนที่ทุกคนจะทันหายจากอาการตกตะลึง ผู้นำเผ่ามังกรก็ก้าวเดินเข้ามาหาฉูเฟิงพร้อมกับมารดาของหลงเสี่ยวเสี่ยวและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ความกระตือรือร้นของเขาทำให้ฝูงชนต้องอึ้งไปอีกครั้ง “เดิมทีพวกเราวางแผนจะไปเยี่ยมเยียนเผ่าสวรรค์ฉู่ของเจ้าหลังจากเสร็จธุระที่เมืองมังกรยุทธ์บรรพกาล ใครจะไปคาดคิดว่าเราจะได้พบเจ้าที่นี่จริงๆ” “โชคชะตาแบบนี้หาได้ยากยิ่งนักจริงๆ” ผู้นำเผ่ามังกรกล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม อะไรนะ? ไปเยี่ยมเยียนเผ่าสวรรค์ฉู่งั้นรึ? ท่าทีอันเป็นกันเองที่แสดงออกมาโดยผู้นำเผ่ามังกรและเหล่าผู้อาวุโสทำให้ทุกคนช็อกไปแล้ว แต่ผู้นำเผ่ามังกรผู้ทรงพลังกลับวางแผนจะไปเยี่ยมเยียนเผ่าสวรรค์ฉู่ด้วยตนเองเนี่ยนะ? เมื่อเห็นเช่นนี้ ฝูงชนต่างก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก อารมณ์ที่ซับซ้อนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเขา ทว่า หากจะพูดถึงอารมณ์ที่ซับซ้อนที่สุด คนที่มีสีหน้าซับซ้อนที่สุดย่อมหนีไม่พ้นเจ้าสำนักนิกายสวรรค์ขนปักษ์และน้องชายของเขา เตี้ยนควง ก่อนหน้านี้พวกเขาเพิ่งจะกระหยิ่มยิ้มย่องกับภัยพิบัติที่กำลังจะมาถึงฉูเฟิงและเมืองมังกรยุทธ์บรรพกาล แต่ตอนนี้ ใบหน้าของพวกเขากลับแข็งค้างและทำอะไรไม่ถูกอย่างสิ้นเชิง ความหวาดกลัวจากขั้วหัวใจเริ่มแพร่กระจายไปทั่วร่างกายของพวกเขา เพราะมันดูเหมือนว่าสถานการณ์ในตอนนี้จะไม่ได้เป็นไปอย่างที่พวกเขาจินตนาการไว้เลยแม้แต่นิดเดียว