ตอนที่ 748 — ตั้งคำถามที่ยากจะตอบ หวังหลินมองไปยังภูเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ภูเขาลูกนี้สูงเสียดฟ้าจนเขามองไม่เห็นยอด ราวกับว่ามีจักรวาลอีกแห่งซ่อนอยู่เหนือยอดเขานั้น เสียงสายฟ้าสีเงินที่ดังกระหึ่มคล้ายมังกรคำรามดังออกมาจากกลุ่มเมฆรอบยอดเขา พร้อมด้วยเสียงสะท้อนอื้ออึงของสายฟ้าที่ฟาดลงมา เมื่อหวังหลินจ้องมองภูเขาลูกนี้ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายโบราณกาล นี่คือจิตวิญญาณของภูเขา ขณะที่สตรีแซ่เก๋อจ้องมองภูเขา แววตานางก็ปรากฏแสงลึกลับ ร่างกายนางสั่นสะท้านและหันไปมองหลี่หยวนโดยสัญชาตญาณ ในชั่วขณะนั้น เขากำลังหันหลังให้แก่นาง แผ่นหลังของเขาเด่นชัดอยู่ในสายตานาง หลังจากมองภูเขาแล้วกลับมามองหลี่หยวน ความรู้สึกคุ้นเคยนั้นก็พลันย้อนกลับมาและปะทุขึ้น สีหน้าของสตรีแซ่เก๋อเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความหวาดกลัวนี้รุนแรงกว่าตอนที่นางมองหวังหลินหลายเท่า นางจำได้แล้ว! ในชั่วขณะนั้นเอง หลี่หยวนหันกลับมามองสตรีนางนั้นด้วยสายตาที่มีนัยสำคัญ ทำให้นางต้องกลืนคำพูดลงไปในลำคอ นางก้มหน้าลงและนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตานางกลับมาสงบนิ่งราวกับเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว หลี่หยวนมองไปยังภูเขาและกล่าวช้าๆ ว่า “ภูเขานี้ไร้นาม! ภายในมีอาคมกักขังอยู่มากมาย แดนสวรรค์สายฟ้าเปิดออกนับครั้งไม่ถ้วน แต่เจ้าก็เห็นแล้วว่ามีคนไม่มากนักที่สามารถทำลายอาคมเหล่านั้นได้!” สตรีแซ่เก๋อครุ่นคิดในใจขณะจ้องมองภูเขาด้วยแววตาที่สงบ นางรู้สึกทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้ากับภูเขาลูกนี้ในเวลาเดียวกัน หวังหลินกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ไปกันเถอะ!” หลี่หยวนพยักหน้าและเดินนำหน้า เขาค่อยๆ ก้าวเข้าใกล้ภูเขามากขึ้นเรื่อยๆ เสียงสายฟ้าที่ฐานภูเขานั้นดังสนั่นหวั่นไหวจนเห็นประกายสายฟ้าฟาดลงมาได้อย่างชัดเจน ฝีเท้าของหลี่หยวนมั่นคงขณะย่างกรายขึ้นสู่ภูเขา ภูเขานี้ไม่มีทางเดิน แต่เนื่องจากแดนสวรรค์สายฟ้าเปิดออกนับครั้งไม่ถ้วน เส้นทางจึงก่อตัวขึ้นเองตามธรรมชาติจากการที่มีผู้คนเข้ามาทำลายอาคมบนภูเขา สตรีแซ่เก๋อเดินตามหลังหลี่หยวนและเอนตัวไปด้านข้างเล็กน้อย นางกัดริมฝีปากขณะมองหลี่หยวนพลางคิดในใจ ‘ข้าน่าจะมองออกตั้งแต่แรก... รูปร่างนั้นเมื่อเทียบกับสิ่งนั้นในตระกูล... คุ้นเคยเหลือเกิน... ที่แท้ก็ไม่ใช่เพียงตำนาน...’ สตรีผู้นี้เผยสีหน้าขมขื่น นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดหลี่หยวนผู้นี้ถึงปรากฏตัวในตระกูลของนาง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขาจงใจเข้าหาพวกนาง นางยังตระหนักอีกว่าหากไม่ใช่เพราะหลี่หยวนใช้วิธีการพิเศษบางอย่าง ตระกูลคงไม่ปล่อยให้นางเข้ามาในแดนสวรรค์สายฟ้าเป็นแน่ สายตาอันซับซ้อนของบรรพชนตระกูลตอนที่พวกเขากำลังจากมาผุดขึ้นในหัวนาง ตอนนั้นนางรู้สึกแปลกใจ แต่ตอนนี้เข้านางเข้าใจแล้ว บรรพชนรู้อยู่แล้ว... ไม่อย่างนั้น เหตุใดสมาชิกในตระกูลถึงไม่มีใครย่างกรายมาที่แดนสวรรค์สายฟ้ามานับหมื่นปี ราวกับว่าแดนสวรรค์สายฟ้าเป็นเขตต้องห้ามสำหรับตระกูลเก๋อของนาง! และทั้งหมดนี้เปลี่ยนไปเพราะการมาถึงของหลี่หยวน นางกลายเป็นสมาชิกตระกูลคนแรกในรอบหมื่นปีที่ได้เข้าสู่แดนสวรรค์สายฟ้า และคนเดียวที่ติดตามนางมาก็คือหลี่หยวนผู้นี้! “ที่แท้บรรพชนส่งข้ามาที่แดนสวรรค์สายฟ้าเพื่อชดใช้กรรม... นี่คือเหตุผลที่บรรพชนมอบสมบัติสืบทอดประจำตระกูลให้ข้า...” สตรีแซ่เก๋อยิ้มอย่างเวทนา “หลี่หยวนสัญญาว่าจะนำเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของข้ากลับมา คงเป็นเพราะการสังเวยจะไม่ได้ผลหากจิตวิญญาณของข้าไม่สมบูรณ์...” ในชั่วขณะนี้ ความคิดของสตรีแซ่เก๋อกระจ่างชัดราวกับนางมองทะลุทุกสิ่ง การเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของนางย่อมไม่อาจหลุดรอดสายตาของหวังหลิน เขาสังเกตเห็นว่าหลังจากนางเห็นภูเขาลูกนี้ อารมณ์ของนางก็เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา สายตาของเขาละจากสตรีนางนั้นแล้วไปหยุดอยู่ที่แผ่นหลังของหลี่หยวน แม้สีหน้าเขาจะเรียบเฉย แต่ริมฝีปากกลับเผยรอยเยาะเย้ย หวังหลินสรุปได้ว่าหลี่หยวนสังเกตเห็นเขามานานแล้ว แม้แต่อาคมนั่นก็น่าจะเป็นการล่อให้เขาปรากฏตัว อาจกล่าวได้ว่าเรื่องราวต่างๆ ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นแผนการของหลี่หยวน แม้จะมีบางเรื่องที่หวังหลินยังไม่กระจ่างชัดนัก แต่มันก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการที่เขาจะมองออกถึงแผนการนี้ ไอสังหารแวบผ่านดวงตาของเขา เขาจะไม่มีทางปรานีผู้ที่วางแผนเล่นงานเขา แต่ตอนนี้เขามีแผนการอื่น ไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างเขาราวกับคมดาบ! ในชั่วขณะนั้นเอง หลี่หยวนก็หยุดเดิน เขาไม่ได้หันกลับมาแต่กล่าวว่า “พี่สวี่ ข้าไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ท่านคิด... การได้พบท่านเป็นส่วนหนึ่งในแผนการของข้า แต่มันก็เป็นโชคชะตาด้วยเช่นกัน!” วิธีการที่เขาเรียกหวังหลินเปลี่ยนไปโดยสัญชาตญาณ ดวงตาของหวังหลินเย็นเยียบขณะถามอย่างราบเรียบว่า “บนยอดเขานี้มีอะไรกันแน่?” หลี่หยวนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะมองไปยังยอดเขาที่ทอดยาวเข้าสู่หมู่เมฆอย่างไร้จุดสิ้นสุด แววตาเขาเผยความโศกเศร้าเล็กน้อยและกล่าวเบาๆ ว่า “อาจารย์ของข้าอยู่ที่นั่น...” หวังหลินขมวดคิ้ว ในตอนนี้หลี่หยวนหันกลับมามองหวังหลิน ตัวเขาในตอนนี้แตกต่างจากก่อนเข้าภูเขาอย่างสิ้นเชิง ราวกับกลายเป็นคนละคน เขาพูดเบาๆ ว่า “พี่สวี่ ด้วยระดับการบำเพ็ญของท่าน ท่านไม่อาจออกจากภูเขานี้ได้หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า!” หวังหลินกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “อาคม 18 เหมย ข้าพอจะรู้อยู่บ้าง!” ทันทีที่เขากล่าวเช่นนั้น หลี่หยวนก็สะดุ้งตกใจ นี่ไม่ใช่เรื่องเสแสร้ง เขาตกใจจริงๆ ราวกับว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นหวังหลิน หลี่หยวนขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “แม้คนที่จะรู้อาคม 18 เหมยจะมีไม่มาก แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีใครรู้จัก ไม่น่าแปลกใจที่พี่สวี่จะรู้จักมัน” หวังหลินมองหลี่หยวนแล้วยิ้ม “งั้นที่ท่านใช้ไป ก็คืออาคม 18 เหมย จริงๆ ด้วย!” เงาร่างของเขาไหววูบแล้วองครักษ์สวรรค์ก็พุ่งออกมา ทันทีที่องครักษ์สวรรค์ปรากฏตัว หมัดของมันก็กระแทกเข้าที่ว่างเปล่าเบื้องหลังพวกเขาทันที เมื่อหมัดปะทะ ยอดเขาทั้งลูกก็สั่นสะเทือนและปรากฏกระแสน้ำวนขึ้น กระแสน้ำวนนี้นำไปสู่ภายนอก! องครักษ์สวรรค์ชักหมัดกลับแล้วหายกลับเข้าไปในเงาของหวังหลิน หวังหลินไม่ได้ขยับตัว เขามองหลี่หยวนอย่างสงบแล้วกล่าวช้าๆ ว่า “สถานที่แห่งนี้กักขังข้าไม่ได้!” สีหน้าของหลี่หยวนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขามองหวังหลินอยู่นานก่อนจะกล่าวช้าๆ ว่า “ดูเหมือนข้าจะประเมินท่านต่ำไป อย่างไรก็ตาม แม้ท่านจะมีหุ่นเชิดตัวนี้...” หวังหลินเยาะเย้ยและชี้นิ้วขวาไปข้างหน้า ปราณดาบเส้นสุดท้ายของหลิงเทียนโหวพุ่งออกมา หลังจากระดับการบำเพ็ญของเขาเพิ่มขึ้น การควบคุมปราณดาบนี้ก็เฉียบคมยิ่งขึ้น ทันทีที่ปราณดาบปรากฏ เสียงหวีดหวิวก็ก้องกังวานไปทั่วฟ้าดินและยอดเขาทั้งลูกก็สั่นสะเทือน ปราณดาบนั้นเร็วมากจนในชั่วพริบตา มันก็มาหยุดอยู่ที่หน้าผากของหลี่หยวน ราวกับมีดาบจริงๆ กำลังจ่ออยู่ระหว่างคิ้วของหลี่หยวน “ถ้าข้าเพิ่มสิ่งนี้เข้าไปล่ะ?” น้ำเสียงของหวังหลินเย็นเยียบ หลี่หยวนหลับตาลง ครู่ต่อมาเขาลืมตาขึ้นและกล่าวช้าๆ ว่า “ในเมื่อพี่สวี่เป็นเช่นนี้ ข้าขอเดาว่าท่านคงคิดว่ารางวัลยังไม่เพียงพอ โปรดระบุมาให้ชัดเจนว่าท่านต้องการอะไร!” ดวงตาของหวังหลินเผยแสงแปลกประหลาด หลี่หยวนผู้นี้ฉลาดหลักแหลมมาก จึงเข้าใจสิ่งที่หวังหลินต้องการ เหตุผลที่หวังหลินยอมนำปราณดาบของหลิงเทียนโหวออกมา ก็เพื่อบีบให้หลี่หยวนต้องพูดคำนี้ออกมา!