ตอนที่ 2245 - สถานที่ที่น่าสนุก “เรื่องสนุกที่เจ้าว่าคืออะไร?” หานเซิ่นถามราชินีจิ้งจอกด้วยความกังวล “ที่นี่หนาวเย็นเหลือเกิน มีแต่กำแพงหินกับน้ำที่เย็นยะเยือก เจ้าคิดว่าจะมีสิ่งบันเทิงให้เลือกสักกี่อย่างกันเชียว? แน่นอนว่าเจ้าต้องรู้ว่าข้าหมายถึงอะไร...” ดวงตาของราชินีจิ้งจอกเป็นประกายวาววับขณะที่น้ำเสียงของนางแผ่วเบาลง นางเลียริมฝีปากสีแดงอย่างยั่วยวน จากนั้นก็สอดมือข้างหนึ่งเข้าไปในชุดคลุมสีขาว ส่วนมืออีกข้างเริ่มลูบไล้ไปตามทรวงอก หานเซิ่นอดไม่ได้ที่จะมองตามมือของนาง เขาบ่นพึมพำในใจว่า “กามตัณหานั้นเป็นสิ่งไม่ดี มันไม่ได้มีความหมายอะไรเลย สุดท้ายแล้วพวกเราก็เป็นเพียงแค่โครงกระดูก” แม้ว่าราชินีจิ้งจอกจะฟังดูยั่วยวนมาก แต่หานเซิ่นก็สงสัยว่าเจตนาของนางไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่แสร้งทำ อย่างน้อยที่สุดนางก็ต้องเป็นชนชั้นสูงระดับราชา ใครจะไปรู้ว่านางกำลังวางแผนอะไรอยู่ หานเซิ่นไม่เชื่อว่านางจะล่อลวงเขามาไกลถึงที่นี่เพียงเพื่อแค่จะออดอ้อนคลอเคลียกันเท่านั้น นางเป็นชนชั้นสูงระดับราชา ดังนั้นนางอาจจะวางแผนอะไรก็ได้ นางเป็นภรรยาของขุนพลกระดูกผี และหานเซิ่นก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชายคนนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว หากเขายังมีชีวิตอยู่และจับได้ว่าภรรยาของเขานอกใจมาอยู่กับหานเซิ่น เรื่องราวคงจะจบลงไม่สวยสำหรับหานเซิ่นแน่ๆ ราชินีจิ้งจอกขยิบตาให้หานเซิ่น นางละมือออกมาจากทรวงอก เผยให้เห็นกุญแจกระดูกสีดำที่นางเพิ่งหยิบออกมา นางชูมันขึ้นในมือ กุญแจนั้นแขวนอยู่เหมือนจี้บนสร้อยคอที่ทำจากหยกขาว “มันจะสนุกมาก ตามข้ามา” ราชินีจิ้งจอกขยิบตาให้หานเซิ่นอีกครั้ง นางถือสร้อยคอไว้ในมือขณะเดินตรงไปยังวัง “ช่างยั่วเก่งจริงๆ นางชอบทรมานคนเหลือเกิน” หานเซิ่นมองตามนางที่เดินจากไป และเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ตามนางไป วังแห่งนั้นดูสง่างาม เดิมทีหานเซิ่นคิดว่ามันทำจากหยก แต่เมื่อเขาสังเกตดูใกล้ๆ เขาก็เห็นว่าประตูและเสาของวังล้วนสร้างขึ้นจากกระดูก กระดูกเหล่านั้นกึ่งโปร่งใสเหมือนหยก และพวกมันเป็นประกายงดงามเมื่อต้องแสงไฟ แต่เขาไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตชนิดใดที่มีกระดูกเช่นนั้น วังกระดูกมีห้องโถงหลักและมีห้องโถงรองขนาบข้างทั้งสองด้าน สถานที่แห่งนี้ไม่ใหญ่นัก และส่วนใหญ่ตกแต่งด้วยเครื่องประดับที่ทำจากกระดูก แม้แต่สระน้ำก็ทำมาจากกระดูก ไม่ใช่หินที่ดูเหมือนหยกอย่างที่หานเซิ่นเคยเข้าใจ โซ่ที่ล่ามราชินีจิ้งจอกนั้นบางมาก เมื่อนางเดิน โซ่จะยกขึ้นจากก้นสระ เห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่ได้จำกัดการเคลื่อนไหวของนางเลย ราชินีจิ้งจอกเดินอย่างราบรื่นไปยังห้องโถงรองทางด้านซ้าย หานเซิ่นเดินตามนางไป และเขาก็เห็นว่ามีสมบัติพิเศษมากมายอยู่ที่นั่น มีทั้งอาวุธชุดใหญ่ ชุดเกราะ อัญมณีทุกชนิด สมุนไพร และสมบัติหลากชนิด หานเซิ่นถึงกับลมหายใจติดขัดเมื่อมองไปที่สถานที่แห่งนั้น และเขาก็ปรารถนาอย่างยิ่งที่จะให้ของดีๆ เหล่านั้นทั้งหมดเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว เมื่อเห็นหานเซิ่นจ้องมองสมบัติเหล่านั้นด้วยความโลภ ราชินีจิ้งจอกก็ยิ้มออกมา นางมองตรงไปที่เขาและพูดว่า “หากเจ้าตกลงที่จะเป็นคนรักของข้า ของทั้งหมดนี้ก็จะเป็นของเจ้า เจ้าสามารถเอาอะไรไปก็ได้ตามใจชอบ เจ้าคิดว่าอย่างไร?” หานเซิ่นหยุดมองสมบัติและหันมามองนาง “เจ้าพาข้ามาที่นี่เพียงเพื่อเรื่องนี้งั้นหรือ?” ราชินีจิ้งจอกมองเขาด้วยความดูแคลน “แน่นอนว่าไม่ใช่ การครอบครองของไร้ประโยชน์พวกนั้นจะมีหน้าที่อะไร?” หลังจากนั้น ราชินีจิ้งจอกก็เดินไปที่หน้ากำแพงซึ่งมีภาพวาดฝาผนังขนาดมหึมา มีใบหน้าปีศาจนับไม่ถ้วนถูกวาดอยู่บนนั้น หานเซิ่นจำไม่ได้ว่าพวกมันเป็นปีศาจชนิดใด แต่มันดูเหมือนประตูแห่งขุมนรกถูกเปิดออกกว้าง พลังวิญญาณมากมายพยายามคลานออกมาจากหลุมดำมืดเพื่อปลดปล่อยความหายนะสู่โลกที่ไม่ได้ระแวดระวัง ใบหน้าเหล่านั้นมีสีหน้าเคร่งขรึมเย็นยะเยือกที่เต็มไปด้วยความโลภและความกระหายเลือด เมื่อหานเซิ่นมองไปที่งานศิลปะชิ้นนั้น มันดูเหมือนว่าเหล่าปีศาจกำลังจะกระโดดออกมามีชีวิตและเริ่มกัดกินผู้คน ราชินีจิ้งจอกยืนอยู่ทางด้านซ้ายของภาพวาดฝาผนัง ตรงหน้าประตูสู่ขุมนรก ประตูที่ปิดอยู่นั้นมีรูปร่างเหมือนโครงกระดูกขนาดมหึมา และถูกห้อมล้อมด้วยเปลวไฟนรกที่ชั่วร้าย ราชินีจิ้งจอกเสียบกุญแจกระดูกสีดำลงในดวงตาขวาของโครงกระดูก นางบิดกุญแจ และมีเสียงดังแกรกมาจากภาพวาดฝาผนัง ประตูโครงกระดูกนรกเปิดออก ประตูที่เคยเป็นเพียงภาพวาดได้กลายเป็นประตูจริงๆ ซึ่งตอนนี้เปิดออกไปสู่ความมืดมิดที่อีกฟากหนึ่งของกำแพง มันดำสนิทเหมือนหลุมดำ มีเสียงคร่ำครวญแผ่วเบาดังมาจากหลุมที่ไร้แสงสว่างนั้น และการได้ยินมันทำให้หานเซิ่นรู้สึกหนาวสั่น “เรื่องสนุกอยู่ในนั้น เจ้ากล้าเข้าไปไหม?” ราชินีจิ้งจอกยังคงยืนอยู่ข้างประตูที่เปิดอยู่พลางยิ้มให้หานเซิ่น “ไม่” หานเซิ่นส่ายหัว ราชินีจิ้งจอกดูเหมือนจะไม่ใส่ใจกับการปฏิเสธนั้น “ไม่เป็นไร ข้าจะรับรองความปลอดภัยของเจ้าเอง ตามข้ามา แล้วข้าจะพาเจ้าไปเที่ยวขุมนรก” หลังจากนั้น ราชินีจิ้งจอกก็ก้าวเท้าเข้าไปยังประตูโครงกระดูกนรก หานเซิ่นคิดกับตัวเองว่า “เจ้าจะไปก็ไปเถอะ แต่ข้าไม่ยอมย่างก้าวเข้าไปในนั้นแน่ๆ ใครจะไปรู้ว่ามีกับดักอะไรรอข้าอยู่” หานเซิ่นค่อนข้างเด็ดขาดในการตัดสินใจของเขา แต่ในไม่ช้าเขาก็ตระหนักว่าร่างกายของเขาไม่เชื่อฟังคำสั่ง เขากำลังมุ่งหน้าเข้าไปในโครงกระดูกนรกนั้นด้วยเช่นกัน เขาไม่สามารถควบคุมแขนขาของตัวเองได้ เหมือนกับว่าเขาเป็นหุ่นเชิดที่ถูกดึงด้วยเส้นด้าย หานเซิ่นมองราชินีจิ้งจอกด้วยความกลัว ถึงตอนนี้ร่างกายครึ่งหนึ่งของนางผ่านประตูไปแล้ว แต่นางก็หันกลับมาและยิ้มให้หานเซิ่นอีกครั้ง นางยกมือขึ้น และมันก็ราวกับว่ามีเส้นเชือกที่มองไม่เห็นกระชากหานเซิ่นให้ไปหานาง หานเซิ่นปลดปล่อยออร่าตงสวนและใช้ผีเสื้อเนตรม่วง เขาเห็นว่าราชินีจิ้งจอกกำลังดึงโซ่ที่ทำจากสารบางอย่างที่มองไม่เห็น โซ่นั้นพันรอบตัวหานเซิ่น ทำให้นางสามารถลากเขาไปได้อย่างง่ายดาย หานเซิ่นขมวดคิ้ว เขาไม่รู้ว่าเขาติดกับดักของนางตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาพยายามปลดปล่อยพลังต่างๆ เพื่อดูว่าจะสามารถหลบหนีจากโซ่นั้นได้หรือไม่ แต่ก็ไร้ผล ไม่มีอะไรที่เขาพยายามทำแล้วได้ผลเลย “นางสามารถมัดข้าไว้ได้โดยที่ข้าไม่ทันสังเกตเห็นด้วยซ้ำ ราชินีจิ้งจอกคนนี้แข็งแกร่งกว่าที่ข้าคาดไว้ บางทีนางอาจจะอยู่ในระดับเทพเจ้าจริงๆ?” หานเซิ่นใช้พลังเพิ่มอีกสองสามอย่าง แต่พวกมันก็ไม่ได้ผลเช่นกัน นั่นทำให้เขาตกใจอย่างมาก เขาไม่สามารถหลุดพ้นจากพันธนาการได้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเลิกขัดขืน เขาปล่อยให้ราชินีจิ้งจอกนำเขาไปยังประตูนรก “ข้าคงหนีไม่พ้นหากนางต้องการจะฆ่าข้าด้วยความสามารถของนาง ข้าขอเดินเข้าไปในนั้นอย่างสงบดีกว่าถูกลากเข้าไปเหมือนสุนัข” หานเซิ่นคิด และพูดตามความสัตย์จริง เขาก็ค่อนข้างอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับประตูโครงกระดูกนั้น แน่นอนว่าหากเขามีทางเลือก เขาจะไม่เดินเข้าไปเพียงเพื่อตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองแน่ ราชินีจิ้งจอกยิ้ม นางเดินผ่านประตูไปโดยมีหานเซิ่นตามหลังมา เมื่อหานเซิ่นก้าวเข้าไปข้างใน เขาก็รู้สึกถึงแรงดูดที่จู่ๆ ก็กระชากร่างกายของเขาไปข้างหน้า แสงสว่างจ้าส่องสว่างรอบตัวเขา และเขาก็ถูกเคลื่อนย้ายไปยังที่อื่นในเวลาเพียงเสี้ยววินาที