บทที่ 2246 ขุมนรกกระดูกขาว เมื่อการมองเห็นของหานเซินกลับคืนมา ภาพที่ปรากฏต่อหน้าเขานั้นน่าขนพองสยองเกล้าอย่างยิ่ง ซากกระดูกขาวโพลนมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ในที่แห่งหนึ่ง พวกมันถูกกองสุมจนกลายเป็นภูเขาลูกย่อมๆ มันยากจะจินตนาการได้ว่ามีกี่ชีวิตที่ต้องมาจบสิ้นลงที่นี่ ผืนดินที่นี่เต็มไปด้วยไอแห่งความตาย ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉาน และหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าก็เป็นสีแดงเข้ม มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลผ่านภูเขา และน้ำในนั้นก็เป็นสีแดง เขาได้ก้าวเข้ามาสู่โลกใหม่ และทุกหนทุกแห่งในที่แห่งนี้ก็เต็มไปด้วยเลือด หานเซินยืนอยู่บนยอดเขากระดูก และเขาสามารถมองเห็นได้ว่าภูเขาทั้งลูกนี้ประกอบขึ้นจากหัวกะโหลก ประตูโครงกระดูกนรกตั้งอยู่ที่ยอดเขานั้น ราชินีจิ้งจอกยืนอยู่ข้างหานเซิน โซ่ตรวนยังคงล่ามอยู่ที่ลำคอและแขนขาของนาง โซ่เหล่านั้นตามนางผ่านประตูเข้ามาด้วย “ที่นี่คือที่ไหน?” หานเซินถามขณะมองไปรอบๆ ถ้าทั้งหมดนี้คือความจริง มันก็ยากที่จะจินตนาการได้ว่ามีสิ่งมีชีวิตมากมายเพียงใดที่ถูกฆ่าตายเพื่อสร้างผืนดินที่พวกเขาเยียบยืนอยู่ในตอนนี้ ราชินีจิ้งจอกตอบอย่างเย็นชา “ราชากระดูกผีเคยเป็นหัวหน้ากองทัพเลือดศักดิ์สิทธิ์ของเซเครด เขาได้นำกองทัพเลือดศักดิ์สิทธิ์เข่นฆ่าทุกอย่างที่ขวางหน้า และในระหว่างนั้น เขาได้ยึดครองดินแดนมากมายในนามของเซเครด มีสิ่งมีชีวิตจำนวนมากต้องตายด้วยน้ำมือของพวกเขา กระดูกเหล่านี้คือซากที่ถูกรวบรวมมาจากสิ่งมีชีวิตและผู้คนที่ถูกราชากระดูกผีสังหาร” “ทำไมถึงต้องรวบรวมกระดูกทั้งหมดมาไว้ที่นี่?” หานเซินถาม มันคงจะสมเหตุสมผลหากราชากระดูกผีใช้กระดูกซีโนจีนิกเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเอง แต่การโยนกระดูกทั้งหมดกองรวมกันและทิ้งไว้ที่นี่ดูจะเป็นเรื่องที่เปล่าประโยชน์ ราชินีจิ้งจอกลูบไล้เส้นผมของนางและยิ้ม “ราชากระดูกผีมาจากเผ่ากระดูก ที่นี่คือขุมนรกกระดูกขาว ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของเผ่ากระดูก เขาสังเวยศัตรูทั้งหมดของเขาที่นี่เพื่อสร้างเผ่ากระดูกเพิ่มขึ้นมา แต่สิ่งต่างๆ ไม่ได้เป็นไปตามที่เขาวางแผนไว้ เพราะไม่มีเผ่ากระดูกกำเนิดขึ้นที่นี่อีกเลย แต่ว่า...” เสียงของราชินีจิ้งจอกขาดหายไป “แต่อะไร?” หานเซินถาม ราชินีจิ้งจอกมองมาที่หานเซินแล้วถามว่า “เจ้าเคยได้ยินเรื่องที่แม่ทัพสร้างชื่อโด่งดังจากการสังหารพวกพ้องของตนเองหรือไม่?” หานเซินพยักหน้า เขาเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้างตอนที่เขาอยู่ในพันธมิตร และรวมถึงในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในจักรวาลจีโนด้วย ราชินีจิ้งจอกมองภูเขากระดูกขาวด้วยสายตาเย้ยหยัน “เผ่ากระดูกก็เป็นเช่นนั้น เมื่อนานมาแล้ว เผ่ากระดูกมีจำนวนมหาศาล แต่การวิวัฒนาการของเผ่ากระดูกเป็นสิ่งที่นองเลือดอย่างยิ่ง ราชากระดูกสังหารเผ่าพันธุ์ที่เหลือของเขา และการทำเช่นนั้นทำให้เขากลายเป็นราชากระดูกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะทำให้เผ่าพันธุ์ของเขาบรรลุถึงระดับพลังใหม่ แต่มันก็ทำลายพวกเขาไปด้วยเช่นกัน ท้ายที่สุดแล้วเขาจึงเป็นสมาชิกเผ่ากระดูกเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ต่อมาเขาก็รู้สึกโดดเดี่ยวอย่างมาก และเขาพยายามจะสร้างเผ่ากระดูกขึ้นมาเพิ่ม แต่ความพยายามของเขาก็ไร้ผลและล้มเหลว การกระทำของเขากลับกลายเป็นประโยชน์ต่อศัตรูของเขามากกว่าสิ่งอื่นใด” หานเซินยังคงไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก ราชินีจิ้งจอกจึงกล่าวต่อไปว่า “ราชากระดูกผีจองจำข้าไว้ที่นี่ ข้าจึงไม่รู้ว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไรบ้าง หลังจากผ่านไปหลายพันล้านปี เขาก็ยังไม่กลับมา กระดูกที่นี่ไม่สามารถสร้างเผ่ากระดูกเพิ่มได้ แต่มันกลับช่วยในการเติบโตของสิ่งมีชีวิตอื่นแทน” ขณะที่นางพูด ราชินีจิ้งจอกได้ชี้ไปยังสถานที่ที่อยู่ไกลออกไป หานเซินกวาดสายตาไปยังทิวเขาที่เรียงตัวกันเหมือนดอกบัว “ระหว่างภูเขากระดูกขาวเหล่านั้น มีบ่อเลือดอยู่ บ่อแห่งนั้นเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตที่กินไอเลือดและกระดูกเป็นอาหาร ซีโนจีนิกตัวนั้นมีขนาดค่อนข้างเล็ก และมันเป็นเพียงทายาทของไวเคานต์ที่ถูกลืมเลือนไปนานแล้ว มันเป็นหนึ่งในซีโนจีนิกที่ไร้ชื่อซึ่งแม่ทัพกระดูกผีฆ่าและนำมาทิ้งให้เน่าเปื่อยที่นี่ อย่างไรก็ตาม ซีโนจีนิกตัวนั้นกำลังตั้งครรภ์ และที่น่าเหลือเชื่อคือ ลูกของมันรอดชีวิตมาได้ ไม่ควรจะมีสิ่งใดมีชีวิตอยู่ในขุมนรกกระดูกขาวได้ แต่ทายาทของซีโนจีนิกตัวนั้นกลับทำได้ ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเติบโตอย่างดีที่นี่ มันกัดกินกระดูกพวกนี้และแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ” ขณะที่นางพูดถึงสิ่งมีชีวิตตัวนั้น ราชินีจิ้งจอกก็แสดงความหวาดกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด นางถอนหายใจ “เรื่องนี้ไม่ควรจะเกี่ยวข้องกับข้าเลย แต่ซีโนจีนิกตัวนั้นอยู่ใกล้กับหน้าประตูบ้านของข้าพอดี มันเติบโตขึ้นเรื่อยๆ และเหนือสิ่งอื่นใด มันรักความตาย หากมันยังเติบโตต่อไป สักวันหนึ่งมันจะกลายเป็นระดับเทพเจ้า และมันจะหาทางออกจากขุมนรกกระดูกขาวได้ในที่สุด เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าและข้าจะเป็นสิ่งแรกที่มันจะฆ่า” “เจ้าหลอกข้ามาที่นี่ เพื่อที่ข้าจะได้ฆ่ามันให้เจ้างั้นหรือ?” ตอนนี้หานเซินเข้าใจแล้วว่านางต้องการอะไร ราชินีจิ้งจอกยิ้มให้หานเซินอย่างสดใส “ถ้าเจ้าไม่ชอบการฆ่าฟัน เจ้าก็ยินดีที่จะอยู่ที่นี่กับข้าก็ได้นะ เราสามารถรอจนกว่ามันจะกลายเป็นระดับเทพเจ้า แล้วจากนั้นมันก็จะได้ฆ่าเราไปพร้อมๆ กัน!” หานเซินจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ถ้าข้าจำไม่ผิด เจ้าเป็นระดับเทพเจ้าไม่ใช่หรือ? ทำไมเจ้าไม่ไปฆ่ามันเองล่ะ? ด้วยระดับพลังของเจ้า งานแบบนั้นควรจะเป็นเรื่องง่าย” ราชินีจิ้งจอกกรอกตาและชูมือขึ้นเพื่อเขย่าโซ่ที่ล่ามข้อมือของนางไว้ “ราชากระดูกผีขังข้าไว้ที่นี่เพื่อเฝ้าขุมนรกกระดูกขาวแทนเขา แต่เขามักจะกังวลเสมอว่าข้าจะทำลายงานของเขา เขาจึงวางข้อจำกัดไว้กับพลังของข้า ซึ่งมันจะทำงานเมื่อข้าเข้ามาในขุมนรกกระดูกขาว ในสภาพปัจจุบันของข้า ข้าไม่สามารถแม้แต่จะหักกระดูกสักชิ้นในนี้ได้ด้วยซ้ำ” หลังจากพูดจบนางก็หยิบหัวกะโหลกจากพื้นขึ้นมาอันหนึ่ง นางออกแรงที่แขนเพื่อจะบดขยี้กะโหลกนั้น และโซ่ที่ล่ามข้อมือนางไว้ก็ปล่อยหมอกสีดำหนาทึบออกมา หมอกเหล่านั้นเกาะกุมนางเหมือนมือสีดำและยกนางขึ้นไปในอากาศ ลำคอของราชินีจิ้งจอกดูเหมือนพร้อมจะหักได้ทุกเมื่อ ร่างกายของนางทรุดลงอย่างยอมจำนน และหลังจากนั้นครู่หนึ่ง หมอกสีดำก็จางหายไป นางล้มลงกับพื้นและไอออกมา “อย่างที่เจ้าเห็น ข้าไม่สามารถทำอะไรได้เลย” ราชินีจิ้งจอกครางออกมาเบาๆ ขณะพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง “เจ้าและข้าถูกขังอยู่ที่นี่ หากซีโนจีนิกตัวนั้นกลายเป็นระดับเทพเจ้าและสามารถออกจากขุมนรกกระดูกขาวได้ เราก็จะไม่สามารถหนีพ้น การฆ่ามันไม่ได้เป็นการช่วยข้าเพียงคนเดียว แต่มันเป็นการช่วยตัวเจ้าเองด้วย” หานเซินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ตอนนี้ซีโนจีนิกตัวนั้นแข็งแกร่งระดับไหน?” ราชินีจิ้งจอกมีสีหน้าที่เคร่งเครียดและบอกเขาว่า “ข้าพยายามหาคนช่วยมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ไม่มีสิ่งมีชีวิตกี่ตัวนักที่จะเข้ามาที่นี่ได้ ตอนที่มันยังเป็นเพียงทารก แม้แต่บารอนคนใดก็สามารถฆ่ามันได้ แต่ตอนนี้ล่ะ? ตอนนี้มันได้ก้าวเข้าสู่ระดับราชาแล้ว” “ซีโนจีนิกระดับราชา... เจ้าคิดว่าข้าที่เพิ่งเป็นระดับดยุค จะสามารถฆ่าสัตว์ประหลาดแบบนั้นได้งั้นหรือ?” หานเซินถาม “เจ้าต้องทำ! เว้นเสียแต่ว่าเจ้าอยากจะตายไปพร้อมกับข้าจริงๆ” ราชินีจิ้งจอกหัวเราะและเอานิ้วจิ้มที่ไหล่ของเขา “แต่ไม่ต้องกังวลไป มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับข้าเลยที่จะหาหนุ่มน้อยน่ารักแบบเจ้า ข้าไม่มีความตั้งใจจะทำให้เจ้าต้องไปตายหรอก และยิ่งไปกว่านั้น ข้ามีวิธีที่จะช่วยเจ้าด้วย”