บทที่ 515 — ภาพโบราณ บทที่ 515: ภาพโบราณ ผู้แปล: Translation_Nation บรรณาธิการ: Translation_Nation หลุมใหญ่ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางเกือบ 10,000 กิโลเมตร นั่นคืออะไร? แม้แม้ดวงจันทร์จะถูกโยนลงไปก็ยังบรรทุกไม่เต็มหลวง! ลัวเฉิงยืนอยู่ที่ขอบหลุม รู้สึกถึงพลังงานแปลกประหลาดที่พุ่งออกมาจากภายใน พลังงานนี้กระฉับกระเฉง โบราณ บ้าคลั่ง… “ออร่าแห่งการฆ่าเข้มข้นจริงๆ” ลัวเฉิงจ้องมอง เขาไม่เห็นที่สิ้นสุดของหลุมอันยักษ์นี้ ตอนแรกแม้ว่าเขาจะตั้งอยู่บนภูเขาสูง 10,000 เมตร เขาก็เพียงมองเห็นขอบของหลุมอันใหญ่เท่านั้น แต่ขณะยืนอยู่ที่นี่ ไม่ว่ามองเท่าไหร่ก็ยังมองไม่เห็นที่สิ้นสุดของมัน ราวกับว่าไม่มีที่สิ้นสุดและกว้างใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุด “หลุมอันยิ่งใหญ่นี้ดูดีเป็นสถานที่เลยนะ มันลึกมากและออร่าแห่งการฆ่าเข้มข้นจริงๆ!” ดวงตาลัวเฉิงเปล่งประกายพร้อมยิ้ม “ฉันจะสร้างที่พักอาศัยในหลุมนี้และฝึกฝนเป็นเวลานานได้” ในครึ่งเดือนที่ผ่านมา เนื่องจากไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน เขาเดินเร่ร่อนโดยไม่มีจุดหมายที่แน่นอน แต่เหตุผลหลักคือครึ่งเดือนก่อนเขาได้พบกับอัจฉริยะระดับจักรวาล 9 สี่คน หลังจากเขาฆ่าอัจฉริยะคนหนึ่งและได้รับไอเท็มอวกาศของเขา การสแกนอย่างละเอียดเผยให้เห็นบางสิ่ง… นักรบที่ตายแล้วก็มียานจักรวาลและอุปกรณ์สื่อสารด้วย การสแกนลึกของบาบาตาที่อุปกรณ์สื่อสารนั้นพบข้อความบันทึกไว้ ภายในข้อความนั้นเขาสรุปได้ว่า… นักรบผู้ตายชื่อวูฉีและเป็นอัจฉริยะเอกชนที่ได้รับการบ่มเพาะโดยศาลเจ้าอาจไม่มีวันตาย “อัจฉริยะที่ได้รับการบ่มเพาะโดยศาลเจ้าอาจไม่มีวันตาย? ฉันอาจเจอปัญหาจากนักรบระดับสุดยอดบ้าง” ลัวเฉิงคิดในขณะนั้น เนื่องจากคอนติเนนต์แม่น้ำโลหิตนี้ไม่ได้เป็นฐานของเขาเอง เขาจึงเร่งเข้าสู่ระดับเมฆที่ 18 แล้วขึ้นอยู่บนยานอัตโนมัติของเขา บินให้ไกล 10 พันล้านกิโลเมตรก่อนหยุดลง …… “ฉันต้องการที่ปลอดภัยเพื่อพักอาศัยเป็นระยะเวลานานเพื่อศึกษาแท็บเล็ตจักรวาล 9 อย่างเต็มที่” ลัวเฉิงกระโดดลงจากขอบหลุมและลงสู่พื้น “ออร่าแห่งการฆ่าเข้มข้นจริงๆ” “จุดดีนี้, นี่แหละที่ดี” ลัวเฉิงเต็มไปด้วยความดีใจ เขาปล่อยให้แรงโน้มถ่วงดึงเขาลงและหยุดลงหลังจากลงมาที่ความลึก 1,000 กิโลเมตร มองไปที่ด้านข้างของภูเขา ลัวเฉิงพยักหน้า “ที่นี่แหละครับ ที่ดี ฉันจะขุดหลุมในผนังของภูเขาและพักอยู่ที่นี่” แล้วส่วนล่างของหลุมล่ะ? เขาจะรู้ว่าหลุมนี้ลึกแค่ไหนได้ก็ต่อเมื่อมีเวลาไปตรวจสอบเอง ลัวเฉิงในที่สุดก็กำหนดฐานของเขาไว้ในหลุมอันยักษ์นี้ ด้วยความสามารถของเขา เขาขุดพื้นที่กว้าง 100 เมตร ยาว 100 เมตร สูง 10 เมตร ได้อย่างง่ายดาย แล้วปรับปรุงโดยแกะสลักหินหลายก้อนเป็นรูปปฏิมากรรม พร้อมสลักลวดลายบนผนัง ทำให้รู้สึกเหมือนบ้านธรรมดา สำหรับที่พักอาศัยนี้ ลัวเฉิงตั้งชื่ออย่างภาคภูมิใจว่า “หอพักหลุมอันยิ่งใหญ่” มีทางเดินลึกในหอพักหลุมอันยิ่งใหญ่ที่เชื่อมต่อกับด้านข้างของผนังภูเขา …… ลัวเฉิงในชุดเกราะสีเงินและโมชะลัวเฉิงนั่งไขว้ขาบนเตียงหินพร้อมกัน ใช่ ร่างกายดินของเขาและตระกูลโมชะต่างก็อาศัยอยู่ในโลกภายนอกพร้อมกัน ทั้งนี้ร่างกายของตระกูลโมชะมีความไวต่ออวกาศจักรวาลอย่างมาก ดังนั้นเมื่อนักรบใดเข้ามาใกล้ เขาก็จะถูกตรวจจับ…และในยามวิกฤติ โมชะลัวเฉึงสามารถกลายเป็นผู้คุ้มกันได้ “ออร่าแห่งการฆ่านี้เป็นลักษณะเฉพาะของซากปรักหักพังของเทพโบราณและผลกระทบต่อร่างกายชัดเจนจริงๆ” ลัวเฉิงลุกขึ้นทันใดนั้น โมชะลัวเฉิงข้างๆ หายเข้าสู่โลกภายใน “แต่สิ่งเดียวที่เป็นปัญหาคือ ร่างดินของฉันและร่างโมชะต่างก็มีเส้นทางฝึกที่ชัดเจนแล้ว แต่แล้วสัตว์เขี้ยวทองล่ะ?” เทพเจ้าแห่งโลกและความว่างเปล่าที่สุดยอดอาจได้รับการเน้นย้ำแล้ว แต่สัตว์เขี้ยวทองยังขาดเทคนิคการต่อสู้ มีเทคนิคหลายอย่างในความทรงจำสืบทอดมา ก่อนที่โลกแม่น้ำโลหิตจะเกิด ลัวเฉิงเคยคิดถึงปัญหานี้ แม้จะมีบาบาตาช่วยเหลือ เขาก็สามารถกรองเทคนิคลงเหลือ 12 เทคนิคให้ลัวเฉิงเลือกได้ อย่างไรก็ตาม การเลือกนั้นยากเหลือเกิน และเขาเลือกได้เพียง 3 เทคนิคเท่านั้น เทคนิคเหล่านั้นคือ “ล่าระดับ 8”, “ฉีกฟ้าและดิน”, “เขี้ยวทอง” เทคนิคทั้งสามนี้ทรงพลังมาก ความคิดของลัวเฉิงคือให้สัตว์เขี้ยวทองลองใช้ 3 เทคนิคนี้ก่อนและฝึกฝนต่อ เมื่อสังเกตผลลัพธ์แล้วจะเลือกเทคนิคที่เขาชำนาญที่สุด เทคนิคทั้งสามเป็นเทคนิคต่อสู้ใกล้ชิด ล่าระดับ 8 เน้นการเคลื่อนที่ ฉีกฟ้าและดิน เน้นความรุนแรงในการต่อสู้ใกล้ชิด เขี้ยวทอง เน้นการฆ่าในหนึ่งครั้ง แม้ทั้งหมดจะทรงพลัง แต่ละเทคนิคก็มีจุดเด่นของตนเอง ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนที่ การฆ่าในครั้งเดียวหรือความรุนแรง “นี่มันลำบากจริงๆ” “บ่อยครั้งเมื่อต้องเลือกระหว่างตัวเลือกที่ไม่มีที่สิ้นสุด มันก็ทำให้ศีรษะปวด” ลัวเฉิงถอนหายใจ หลังพูดจบก็อดไม่อยู่ที่จะหัวเราะ คำพูดเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกอึดอัด แม้ว่าอัจฉริยะสุดยอดของบริษัทจักรวาลเสมือนต้องแลกเปลี่ยนจุดเพื่อรับเทคนิค นี่ต่างจากสัตว์เขี้ยวทองที่เลือกเทคนิคจากความทรงจำสืบทอดได้อย่างอิสระ “ฉันต้องไม่หยิ่งยโส หากทำเช่นนั้นจะโชคร้าย ต้องอ่อนน้อมถ่อมตน” ลัวเฉิงอึ๋งอึ๋งด้วยความรู้สึกดีและตามทางเดินในหอพักไปจนถึงจุดใกล้ขอบหลุม เขานั่งอยู่ที่ทางออกและมองลงสู่ความลึกอันไม่มีที่สิ้นสุดของหลุมอันยิ่งใหญ่ด้านล่าง หน้าต่อหน้ากับออร่าแห่งการฆ่าที่หนาแน่น เขาหยุดคิดและผ่อนคลาย “ฮม.” “อะ?” ลัวเฉิงขมวดคิ้วขณะมองออร่าแห่งการฆ่าไกล ๆ หลุมนี้ใหญ่จนน่าอัศจรรย์ โดยธรรมชาติออร่าก็ไหลผ่านความลึกสร้างภาพลวงตาต่างๆ บางครั้งก็เป็นภาพที่ดูเหมือนจริงมาก ในขณะนั้น ภายในมุมมองของเขา ปรากฏภาพมัว 100 กม. อยู่ไกลออกไป เบลอและไกลโพ้น… มันเป็นภาพของสัตว์เลื้อยคลานขนาดยักษ์ ภาพนี้แตกต่างจากสัตว์เลื้อยคลานจริงเพียงแค่มีเขาที่ทะยานสู่ท้องฟ้า! และยังเจริญกายใหญ่ขึ้นและกรงเล็บยาวกว่า ภายในภาพมัวนั้น… มือยักษ์ขนาด 100 กม. โผล่ลงมาจากท้องฟ้า และสัตว์ขนาดยักษ์นั้นมองขึ้นแล้วพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ขณะบินหางยาวของมันโบกสะบัดอย่างรวดเร็วและบาดเจ็บแขวนข้อมือตากายายักษ์นั้น กึกก้อง! ภาพกระจายและพลังงานไหลออก ไม่ได้เป็นภาพเหมือนจริงอย่างก่อนหน้านี้อีกต่อไป “นี่นี่นี่…” ลัวเฉิงจ้องตาดูอย่างกว้างกว้าง ฉากบริสุทธิ์จากก่อนหน้านี้แสดงในใจ การเคลื่อนที่ของสัตว์ก่อนหน้านี้เป็นการบินและการโบกหางยาว แล้วหางนั้นทำลายมือยักษ์ท้องฟ้านั้นจนพังลงไปทั้งหมด บิน! หางโบก! ภาพยังคงวนอยู่ในหัวขณะฝึกเทคนิคสามอย่าง “ล่าระดับ 8”, “ฉีกฟ้าและดิน” และ “เขี้ยวทอง” ในช่วงเวลานี้ ลัวเฉิงเข้าใจได้มากขึ้นอย่างกะทันหัน เนื่องจากสติสัมปชัญญะของเขาถูกเชื่อมโยง สิ่งใดที่เขาเข้าใจและเห็น ทั้งสองร่างก็เรียนรู้อัตโนมัติ การฝึกสัตว์เขี้ยวทองจึงเป็นการฝึกของร่างดินของเขาด้วย “นี่แน่นอนว่าไม่ใช่ลักษณะตามธรรมชาติ ไม่อาจเป็นเพียงภาพที่สร้างขึ้นแล้วผสมผสานกฎหมายลึกซึ้งขนาดนี้!” จริงด้วย! ลึกซึ้งและกว้างขวาง! แม้การบินและการโบกหางอย่างง่ายดายก็ถูกเล่นซ้ำในใจของเขา เพื่อให้หางนั้นสามารถตีและทำลายมือยักษ์ได้ พลังต้องมหาศาล “นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ตามธรรมชาติ” ลัวเฉิงนึกถึงการมองซากปรักหักพังของเทพโบราณจากเหนือ ดูหลุมอันยิ่งใหญ่รอบๆ เหมือนรอยเท้าของสัตว์อาจไม่มีที่ติเลย มันทำให้ลัวเฉิงตาเปล่งประกาย “หลุมอันยิ่งใหญ่นั้นอาจเป็นรอยที่สัตว์ทิ้งไว้เมื่อการต่อสู้ตำนานระหว่างบริษัทจักรวาลเสมือนกับชาวพื้นเมืองของแม่น้ำโลหิตปะทะกัน” “ถ้าอย่างนั้น!” “ภาพมัวที่เห็นก่อนหน้านั้นอาจเป็นฉากการต่อสู้จากครั้งนั้นหรือเปล่า?” ลัวเฉิงตื่นตะลึงในใจ ในแง่ของมุมมองของเขานั้นแน่นอนว่ามองจากบน เขารู้สึก… ฉากการต่อสู้ที่เร็วและกะทัดรัดจากภาพก่อนหน้านั้นชัดเจนกว่าแน่นอนกว่าการต่อสู้ของอาจไม่มีวันตาย เพราะในเมืองความโกลาหลดั้งเดิม ลัวเฉิงเคยเห็นสองอาจไม่มีวันตายต่อสู้กัน และยังได้เห็นอาจารย์ของเขา ธรูเยินสาธิตพลังของเขา สิ่งเดียวที่แตกต่างคือความรู้สึก ไม่เทียบเท่ากับสัตว์หรือมือยักษ์นั้นเลย “มือ?” ลัวเฉิงตาดูกว้าง “มือยักษ์?” มันเหมือนกับเสียงฟ้าร้องดังกระหึ่มในหัวของเขา! ตอนนั้นในเมืองความโกลาหลดั้งเดิม เมื่อสองอาจไม่มีวันตายต่อสู้กัน เอกภพเองเงียบลงและกฎต่างๆ หยุดหมุน มือยักษ์ทำให้สองอาจไม่มีวันตายกลายเป็นฝุ่น แม้พวกเขาจะฟื้นคืนชีพได้ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง “มือของผู้นำเมืองโกลาหล? ใช่ ความรู้สึกนั้นแหละ” ลัวเฉิงพยักหน้า “แต่อันนี้ดูไม่เท่ากับมือของผู้นำเมืองเลย” เมื่อผู้นำเมืองทำการเคลื่อนไหว ทุกอย่างในเอกภพดูเหมือนถูกยับยั้งและควบคุม และภาพมัวนั้น… ลัวเฉิงได้รับรู้เพียงแค่บางส่วน “การบินและการโบกหาง!” “ตื่นเต้นจริงๆ นี่มันสุดยอด” ลัวเฉิงไม่ไตร่ตรองมากนัก แค่ใช้โอกาสเรียนรู้และเข้าใจให้ลึกซึ้งขึ้นเท่าที่ทำได้ ยิ่งทำมากก็ยิ่งตื่นเต้น สองการเคลื่อนที่นั้นทำให้การเข้าใจเทคนิค “ฉีกฟ้าและดิน” ของลัวเฉิงพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล นี่เป็นเทคนิคการต่อสู้ใกล้ชิดที่เน้นความรุนแรง โดย “ฉีกฟ้า” หมายถึงการโจมตีด้วยกรงเล็บ ส่วน “ฉีกดิน” หมายถึงการใช้หางของมัน ซึ่งเป็นคำอธิบายที่ง่ายที่สุด อย่างไรก็ตาม การมองภาพโบราณทำให้ลัวเฉิงเต็มไปด้วยความมั่นใจในการฝึก “ฉีกฟ้าและดิน” “แล้วก็เรียบร้อยแล้ว! เทคนิคการต่อสู้ของสัตว์เขี้ยวทองจะเป็น ‘ฉีกฟ้าและดิน’” ลัวเฉิงตัดสินใจ ดวงตาเปล่งประกาย มองออร่าที่ไม่มีที่สิ้นสุดไกลออกไป คิดในใจว่า “ใครจะรู้ว่าฉันจะได้เห็นภาพอีกครั้ง!” ขณะนั้น แม้ลัวเฉิงกำลังฝึกในหอพักร่างโมชะก็กลายเป็นหินอยู่หน้าประตูถ้ำ คอยตรวจสอบการเคลื่อนที่ของออร่าอยู่ภายนอก …… 1 วัน, 2 วัน…1 เดือน, 2 เดือน…1 ปี… หลังจากอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 2 เดือน ร่างโมชะได้พบภาพทั้งหมด 3 ภาพรวมถึงภาพแรก จากการอยู่ที่นาน ๆ เขาก็จะเห็นภาพทั้งสามซ้ำ ๆ ไม่เคยเห็นภาพใหม่เพิ่มเติม ในสามภาพนี้ ภาพแรกคือมือยักษ์ที่ตกลงมาจากข้างบน สัตว์โบกหางและบินขณะทำลายมือยักษ์นั้น ภาพที่สองคือสัตว์ยกศีรษะลง เขี้ยวทองมุ่งตรงหน้า ทะลุทะยานไปข้างหน้าเป็นฉากชาร์จง่าย ๆ ภาพที่สามเป็นภาพสัตว์โบกกรงเล็บอย่างรุนแรง ทำการฟันตัดหน้าไปข้างหน้า.