บทที่ 2461 ภายหลังการประมูล ไม่นานหลังจากได้รับแกนกลายพันธุ์และจ่ายเงินกิลนัทส์ที่เหลือ มิโนสจึงมองไปที่พวกพ้องแล้วกล่าวว่า “ถึงเวลาที่พวกเราจะออกจากเมืองนี้แล้ว มุ่งหน้าไปยังท่าเรือเพื่อเดินทางต่อไปสู่ออคิอา” “เราน่าจะดูดซับไอเทมเหล่านี้ก่อนไม่ใช่หรือ?” คัลลี่ถามมิโนส “ข้าสงสัยว่าผู้ประมูลในวันนี้คงไม่ยอมให้เราทำอย่างนั้นแน่ คนเหล่านั้นส่วนมากต้องมีเส้นสายในเมืองนี้มากกว่าพวกเรา ดังนั้นวันนี้ผ่านไปเราคงทำอะไรได้ไม่มาก หากยังต้องการเดินหน้าตามแผน พวกเราคงต้องออกจากเมืองไปสู้กับพวกเขา” มิโนสตอบข้อสงสัยในใจพวกพ้อง “อันตรายเกินไปไม่ใช่หรือ? มีเอเลี่ยนจำนวนมากจับตาดูพวกเราอยู่” กริสดีพูดด้วยความกระวนกระวาย เขารู้ดีว่าตอนนี้พวกเขาหลุดออกจากแดนเวทมนตร์ไปแล้ว ซึ่งหากอยู่ในแดนเวทมนตร์ แต่ละคนของพวกเขาจะเป็นนักรบชั้นสูงในระดับของตนเอง “มันจะอันตราย” มิโนสยิ้ม “แต่โอกาสของพวกเราก็ไม่ได้แย่นัก นี่จะเป็นการทดสอบที่ดี เพื่อวัดฝีมือพวกเรากับนักบวชโซคาร์โรที่แท้จริง ประสบการณ์ในกาแล็กซีแดนเวทมนตร์ของพวกเรายังไม่เพียงพอที่จะบอกได้ว่า ณ ที่นี้ พวกเรามีพลังแข็งแกร่งขนาดไหน” ทุกคนในกลุ่มคาดหมายไว้แล้วว่าหากออกจากที่กำบังเกนวีย์เพื่อมุ่งสู่ออคิอา พวกเขาจะต้องเผชิญกับอันตรายมหาศาล ท้องทะเลระหว่างเกาะกับทวีปนั้นโหดร้ายและอันตรายยิ่ง มีภัยคุกคามที่สามารถคร่าชีวิตแม้แต่ผู้ครอบครองระดับสูงได้ พิจารณาจากเรื่องนี้เพียงอย่างเดียว การรับมือกับกลุ่มผู้ครอบครองระดับกลางจึงดูไม่ยากเกินไปสำหรับพวกเขา แม้ในใจยังมีความไม่แน่นอนอยู่บ้าง “ลงมือเลย!” ลิลลี่กล่าวพร้อมกำหมัดแน่นด้วยความเด็ดเดี่ยว เมื่อคนอื่นพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาจึงออกจากห้อง VIP หลังจากที่มิโนสพูดจบ ส่วนผู้ที่ได้ไอเทมจากการประมูลต่างรีบออกจากบริเวณนั้นอย่างโกลาหล ผู้ที่ไม่อาจซื้ออะไรได้เลย ส่วนใหญ่เป็นแขกที่มาที่ห้องประมูลค่ำคืนนั้น ก็เพียงแต่ยืนมองอยู่ห่างๆ ในขณะนั้น รู้ถึงอำนาจและความเด็ดขาดของอำนาจเบื้องหลังเกาะแห่งนี้ที่คอยรักษาความสงบในเมืองต่างๆ ด้วยกำปั้นเหล็ก คนเหล่านั้นที่สนใจจะลงมือหลังการประมูลก็เพียงแต่จับตาดูผู้ชนะของคืนนั้นแต่ไกล ‘พวกเขาจะไปทำอะไร?’ เอเลี่ยนสายพันธุ์ม้ายศักดิ์ 106 คิดกับตัวเอง เขาคนนั้นเสียเทคนิคที่มิโนสซื้อให้ลิลลี่ไป ในขณะที่เอเลี่ยนยศ 109 ที่เพิ่งถูกมิโนสพ่ายแพ้ มองไปที่คนกลุ่มนั้นแต่ไกล แล้วก็ตามพวกเขาไป ‘ข้าอยากเห็นว่าทรัพยากรของเจ้ามาจากไหน หากเจ้าไม่ได้หามาด้วยตัวเอง ข้าจะแย่งทุกสิ่งที่เจ้าซื้อในวันนี้ไป!’ เอเลี่ยนผู้ทรงพลังคนนั้นคิดขณะที่พวกพ้องอีกสามคนตามหลังมา ไม่ถึง 10 นาทีหลังจากการประมูลจบลง กลุ่มผู้เข้าร่วมกิจกรรมที่มีระดับการเพาะบ่มระหว่างยศ 105 ถึง 109 ก็รีบออกจากเมืองและมุ่งหน้าไปทางใต้สู่ที่กำบังเกนวีย์ เมืองที่พวกเขาอยู่นั้นกว้างใหญ่มาก เพราะเป็นสถานที่ที่ผู้สนใจในดวงจันทร์เทียมไปมาหาสู่กัน ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะถึงพื้นที่นอกเมืองของเกาะ ที่พวกเขาจะต่อสู้โดยไม่ต้องกังวลกับอำนาจท้องถิ่น ทหารรักษาการณ์ของเมืองบางคนสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวหลังการประมูล แต่เนื่องจากเข้มงวดในการป้องกันความวุ่นวายในอาณาเขตของตน งานหลักจึงมีอยู่ภายในเมืองเท่านั้น เมื่อพิจารณาว่าองค์ชายของเกาะส่วนใหญ่เป็นเพียงผู้ครอบครองระดับกลาง ไม่มีบุคคลใดในพวกนั้นจะเข้าแทรกแซงกิจการของกลุ่มคนที่ออกจากเมืองโดยไม่ก่อความวุ่นวาย บางคนเพียงแต่มองดูผู้ครอบครองระดับกลางจำนวนมากที่มุ่งหน้าไปทางใต้ด้วยความสนใจ สงสัยว่าผลของการโต้เถียงหลังการประมูลจะเป็นเช่นไร ... ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังจากออกจากห้องประมูล กลุ่มของมิโนสก็พุ่งชนพื้นที่ป่าในบริเวณนั้น ทิ้งภาพมุมกว้างของเมืองใหญ่โตที่พวกเขาเพิ่งอยู่มาเบื้องหลัง ทันทีที่อยู่ห่างจากย่านเมืองที่สร้างขึ้นเพียงพอที่จะไม่ดึงดูดความสนใจของทหารรักษาการณ์ มิโนสก็ชะลอฝีเท้าจนกลุ่มของเขาทั้งหมดหยุดนิ่ง พวกเขาหยุดอยู่ในกอป่าที่อยู่ตรงหน้า เป็นพื้นที่ภูเขาที่มีพื้นที่ของต้นไม้ยักษ์ แต่ก็มีสนามหญ้าและเนินเขาที่มีหินเปลือยขนาดมหึมา ณ ที่นี้ ที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตทรงพลังอื่นนอกจากพวกที่เพิ่งย้ายเข้ามา กลุ่มของเขาจึงจัดทัพ มิโนสมองรอบข้างแล้วสังเกตเห็นแขกผู้มาเยือนของเขาจำนวนมาก เขายิ้มแล้วตะโกนดังๆ ให้ทุกคนได้ยิน “เพื่อนๆ ท่าข้าตระหนักได้ว่าพวกเจ้าอยากได้โอกาสชิงสิ่งที่ข้ามี ใช่ไหม? ฮึฮึ ข้าไม่เห็นมีปัญหาใดๆ นี่คือพฤติกรรมทั่วโลก แต่หากพวกเจ้าต้องการชิงสิ่งที่ข้ามี ข้ากลัวว่าพวกเจ้าจะต้องสู้กันถึงตาย! ได้โปรด แสดงให้พวกเราเห็นถึงฝีมือของพวกเจ้าเถิด!” คนกว่า 150 คนที่จ้องมองกลุ่มมิโนสในบริเวณโดยรอบค่อยๆ หลับตาแล้วลังเล พฤติกรรมของมิโนสก่อนหน้านี้แปลกประหลาดอยู่แล้ว แต่จะหยุดกลางที่แบบนี้แล้วพุ่งเป้าไปที่พวกเขาอย่างนี้ ดูไม่จริง บางคนรู้สึกขนลุกชันเมื่อได้ยินคำพูดของมิโนส สงสัยว่าเขาบ้าบอหรือไม่ ในขณะที่กลัวว่าหากเดินหน้าตามความทะเยอทะยานนี้ไป อาจไม่ค่อยน่าตื่นเต้น ‘มีอะไรบางอย่างผิดปกติที่นี่’ คนหนึ่งที่ขาดความมั่นใจคิดกับตัวเอง ‘ทำไมเขาถึงสงบนิ่งเช่นนี้?’ ‘ข้าอยากรอให้คนที่แข็งแกร่งที่สุดลงมือก่อน หากมีโอกาสให้คนอย่างข้าได้สิ่งใดสิ่งหนึ่งข้าจะเข้าร่วมสู้’ เอเลี่ยนยศ 107 คิด พวกพ้องของมิโนสมองรอบข้างด้วยความอยากรู้ ไม่เห็นใครสักคนเดินหน้าหลังจากผ่านไป 10 วินาทีแรกของคำปราศัยของหัวหน้าพวกเขา ฮอลลี่ยิ้มแก้มปริ คิดว่าบางทีพวกเขาอาจจะรอดพ้นจากสถานการณ์นี้ไปโดยไม่ต้องสู้ เธอรอต่อไปด้วยรอยยิ้มท่ามกลางความตึงเครียดของสิ่งมีชีวิตรอบข้าง “ไม่มีใครเลยหรือ?” แม้แต่มิโนสเองก็ไม่อาจเชื่อว่าพวกเขาใช้เวลานานเท่าใดกว่าจะตัดสินใจ และสงสัยว่านี่อาจไม่ใช่วิธีปฏิบัติที่ถูกต้องในสถานการณ์เช่นนี้ ‘ใครจะไปรู้ล่ะ? แค่คนเดียวที่กล้าหาญและมั่นใจก็พอจะทำให้เหล่านักรบชั้นสูงมากมายตกใจแล้วหรือ? ทช! หากข้ารู้มาก่อน ข้าคงหลีกเลี่ยงปัญหาในอดีตไปได้’ เขาหัวเราะขณะเห็นคนแข็งแกร่งที่สุดในบริเวณนั้นมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครเดินหน้าไปต่อหน้าคนอื่น