**บทที่ 1334 - เงานรกของตนเอง** แปลโดย XephiZ แก้ไขโดย Aelryinth “มี!” โมฟานท์พุ่งแสงฟ้าผ่าออกจากมือทันทีหลังจากฟื้นจากสาปแช่ง แสงฟ้าผ่าโค้งกระพริบข้ามถนนไล่ความมืดออกไป เผยให้เห็นเงารูสูงโตที่ซ่อนอยู่ โมฟานท์เห็นเงานั้นยิ้มขณะฟ้าผ่ากระพริบ แต่มันก็หายไปจากสายตาในขณะที่ฟ้าผ่ากำลังจะถึง เสียงหัวเราะบิดเบี้ยวก้องในอากาศ ความเย็นชาที่นักลอบสังหารแสดงออกมันโกรธจัด! “เวลาใกล้จะหมด!” เบย์เจียงพูดออกไป ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้เลย โมฟานท์ค้นหานักลอบอย่างใจเย็น เขาคิดทุกความเป็นไปได้ว่าผู้นั้นอาจซ่อนอยู่ที่ไหน แต่อดดอกเขาใส่ใจไม่เห็นว่าถนนใต้ตนกำลังถูกบวมกินโดยบึงดำอย่างช้าๆ จากบ่อดำกลายเป็นบึงอันกว้างใหญ่! —— ไม่มีรถมากบนถนน ทางหลวงถูกอุโมงค์ใหม่แทนที่ใกล้ๆ นำไปสู่แม่น้ำไข่มุกขอบเมือง บางครั้งนักแข่งถนนจะมาสนุกที่นี่บ้าง แต่คืนนี้ถนนหายไปอย่างประหลาดราวกับถูกกลืนกินโดยความมืด รถหรูหลายคันหยุดที่ทางเข้า คนใส่สูทหรูหลายคนมองความมืดด้วยความกลัว ไม่มีใครกล้าเข้าไปขับต่อ “ทำไมเราถึงกลัวกันขนาดนี้ล่ะ? มันน่าตื่นเต้นยิ่งกว่าเมื่อต้องอยู่ในความมืด ลองนึกว่าคุณขับที่ 180 กิโลเมตรต่อชั่วโมง แล้วมองเห็นได้แค่สองร้อยเมตรเท่านั้น คุณต้องอยู่ในโหมดเตรียมพร้อมตลอดเวลา เพราะไม่มีใครรู้ว่ามุมถัดไปจะมาที่ไหน ฉันเดิมพันว่าพวกคุณไม่มีใครเคยลองแบบนี้!” ชายสวยหัวม้าทำจังหวะพูดท้าแบบไม่มีเกรง เขากดแอดรินเต็มที่ รถเร็วขึ้นถึงร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง! รถเร่งความเร็วต่อไป ชายยิ้มเอินเมื่อได้ยินสาว ๆ เชียร์เขา เขาน่าจะได้สนุกกับสาวสองคนอย่างน้อยในคืนนี้ สาว ๆ มักดึงดูดกับผู้ชายอันตราย เหมือนความตื่นเต้นจะทำให้พวกเธอถึงจุดสุดยอดได้ง่ายขึ้น! ทุกอย่างปกคลุมด้วยความมืดสนิทดำ ดวงตาของชายหลงใหลเมื่อเห็นแสงฟ้าไฟกระพริบในความมืด! สายฟ้าผ่าหนาดหนาตา แฉกที่สร้างออกมาดุจตาข่ายไฟฟ้าขนาดยักษ์อยู่ใกล้รถของเขา... “อะไรเนี่ย! นี่มันอะไรเนี่ย!?” ชายตะโกนดังสุดหู เหมือนไม่มีที่สิ้นสุดของถนน ชายทึ่งเร่งความเร็วถึงสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่แล้วก็ยังเหมือนอยู่ที่เดิม เงารูหนึ่งโผล่มาขวางหน้ารถ ชายกรีดร้องแต่สายเบรกช้าเกินไป รถพุ่งทะลุมัน! ไม่มีการชน ไม่มีเสียงใด ๆ เงาแย่หายไปเหมือนควันดำเมื่อรถพุ่งผ่าน แล้วควันนั้นก็ลอยหายไปตามลมหลังรถ ชายหันหลังกลับเกือบถ่ายเท! ควันดำรวมตัวขึ้นอีกครั้งด้านหลังรถ กลับกลายเป็นร่างคนเดียวกัน ความเร็วอันบ้าคลั่งของรถน่าจะทำลายกระดูกทุกองของเมจใด ๆ ได้เลย แต่เงานั้นยังสมบูรณ์ดี มันหันหลังมาพยักหน้าให้ชาย ทำให้หนังกำพร้าของชายรู้สึกสั่นสะท้าน... — “ห้ามานาทีแล้วนะ คุณทำได้ดีกว่าที่ฉันคาดคิด,” เบย์เจียงพูด โมฟานท์ยืนบนถนนที่กลายเป็นบึงดำสนิท ใบหน้าแห้งแล้ง เงาต่าง ๆ ปรากฏอยู่รอบตัวเขา ไม่ได้ดูน่ากลัวราวนักลอบร้าย ไม่ได้คล้ายเบย์เจียงเลย พวกมันคือเงาของโมฟานท์! แต่ละเงามีรูปร่างและความสูงเหมือนโมฟานท์ แม้แต่ใบหน้าคลุมคลาดคลุมเหมือนเขา โมฟานท์รู้สึกเหมือนถูกล้อมรอบด้วยกระจกวิเศษ ภาพสะท้อนของเขาในกระจกมีอารมณ์ของตนเอง ยิ้มแย้มและคมคายแบบเดียวกัน! “แสงฟ้าผ่า ไม้ตะกร้อม!” โมฟานท์รวบรวมฟ้าผ่าแล้วฟันไปที่เงาเหมือนการตีด้าย เสียงหัวเราะฉีกออกมาคมคาย เงายังคงนิ่งเฉย ล้อเลียนการโจมตีที่ไร้สาระของโมฟานท์ แสงฟ้าผ่าแยกเงาเป็นควันดำ แต่ภายในไม่กี่วินาทีเงากลับมาดูเหมือนเดิม! เมื่อโมฟานท์จบการโจมตี เงาเคลื่อนเข้ามาใกล้ บางคนถือดาบสั้น บางคนถือมือเหมือนกรงเล็บ บางคนงอบั้นเปลือยมือ การโจมตีของโมฟานท์ไร้ผลต่อพวกมัน แต่การโจมตีอันทรงพลังของพวกมันทำให้โมฟานท์มีรอยฟกและบาดแผลหลายแผล แผลเหล่านั้นยังคงเลือดไหลพลังงานมืดทะลุเข้าสู่ร่างกาย ชะลอการไหลของเลือดและทำลายเซลล์และเนื้อเยื่อ อวัยวะของเขาก็เริ่มเหี่ยวเฉา ยิ่งมีแผลมาก พลังมืดก็ยิ่งทะลุลึกและทำให้อวัยวะเหี่ยวเฉาขึ้นเรื่อย ๆ คาถาทำลายของโมฟานท์ไร้ประโยชน์ เขาเคยคิดว่าแต่ละเมจระดับสูงเท่านั้นจะเป็นภัยคุกคามได้ แต่ไม่เคยคิดว่าคนที่เชี่ยวชาญธาตุเงาจะทำให้เขาติดอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้... เวลาเดินต่อไปแต่โมฟานท์ยังไม่สามารถเอาชนะเงาแม้ตัวเดียว... ดาบสั้นแทงคอโมฟานท์ โมฟานท์หลบออกด้านข้างแล้วเก็บเปลวไฟในฝ่ามือขวา ปล่อยฝ่ามือเปลวไฟใส่เงาที่ดาบสั้นยังค้างอยู่ในอากาศ มังกรไฟพุ่งออกมาทำลายเงาให้กลายเป็นควันดำ... แต่ก่อนที่โมฟานท์จะถอนมือ ควันดำสีดำลึกลับกะทบขึ้นเหนือโมฟานท์ เงาที่ดูเหมือนเขาเองโผล่ออกมาจากควันและแทงหัวของเขาด้วยดาบสั้น! “ไอ้เอ้!” โมฟานท์ตอบโต้ทันที พล่างแสงสีเงินส่องออกจากร่างกายตามด้วยแรงดันผลัก ดาบสั้นของเงาตระหนักว่าการโจมตีของมันไร้ประโยชน์อีกแล้ว มันเปลี่ยนเป็นควันดำลอยไปในระยะไกลเพื่อหลบหลีกคาถาอวกาศของโมฟานท์ โมฟานท์สูดลึก ไม่ได้มีเวลาหยุดหายใจ เงาที่มีกรงเล็บคมโผล่ขึ้นจากบึงข้างล่างและแทงที่ขาของเขา! “เอ้!” กรงเล็บฉีกเนื้อขาโมฟานท์ ความเจ็บปวดเจาะลึกเข้าถึงจิตวิญญาณ ฟลามเบลล์รีบกลับมาที่ข้างโมฟานท์เมื่อตระหนักว่าเขาได้รับบาดเจ็บ ปล่อยเปลวไฟอย่างไร้สติสู่บึงดำ บึงดูดพลังงานเหมือนหลุมไม่มีวันจบ ไม่ว่าพลังไฟของฟลามเบลล์จะแรงแค่ไหนก็ทำลายบึงไม่สำเร็จ และก็ไม่สามารถทำอันตรายต่อเงาได้ เงากรังเล็บคมไม่หายไปเป็นควัน มันสามารถเคลื่อนที่อิสระในบึงได้เหมือนปลาอสูรรอคอยจังหวะโจมตีเป้าหมายที่ปล่อยปากเปิด! เลือดไหลออกจากบาดแผล โมฟานท์มองเห็นกระดูกของตนจากแผลบาดเป็นอย่างชัด เขาพยายามยืดตัวให้ตรงแม้จะเจ็บมาก ถ้าเขาเอนตัวแม้เพียงนิดเดียว ศัตรูก็จะมีโอกาสโจมตีเพิ่มขึ้น ตอนนั้นไม่ได้เป็นแค่เนื้อหนังที่บาดเจ็บ เขาอาจจะเสียหัวใจไปด้วย! “จริง ๆ แล้วเธอแค่นอนบนพื้นร้องไห้ความเจ็บปวดก็ได้ ไม่มีใครคิดว่าสุญเสียศักดิ์ศรีของตัวเอง ถ้าพวกเขารู้ว่าเธอเสียชีวิตต่อหน้าฉัน เบย์เจียง พวกเขาก็แค่บ่นว่า ‘มันสมเหตุสมผล’ ” เสียงของเบย์เจียงกรีดร้องจากไม่มีที่ใด โมฟานท์ยังไม่รู้ว่าเจ้าฆาตกรอยู่ที่ไหน ถ้าเขาพบเจ้าอาชญากรได้ เขาก็คงตีเขาให้กลายเป็นสุนัขขาหักได้ภายในหนึ่งหมัด! “ฉันเคยต่อสู้กับคนที่แข็งแรงกว่าเธอ ถ้าเธอฆ่าฉันไม่ได้ในห้านาทีแรก เธอคงไม่มีวันฆ่าฉันได้ พยายามหลบหลีกการโจมตีของฉันต่อไป ฉันเคยเป็นคนยากจน มีหนูซ่อนอยู่ในคลังไม้และท่อในบ้าน ฉันนอนหลับ หนูเหล่านั้นก็จะมากินบิสกิตของฉัน กรีดร้องเพื่อกระตุ้นเรา…เธอรู้อะไรที่เกิดขึ้นกับพวกมันบ้างไหม?” โมฟานท์ยังยืนอยู่ขาพูดสั่นขณะเลือดหยดลงบนพื้น เขานึกภาพความตายสยองหลายแบบที่อาจเกิดขึ้นเมื่อเขาตัดสินใจเผชิญหน้ากับวาติกันสีดำ เขาพร้อมรับบาดแผลหลากหลาย แต่ตราบใดที่เขายังลุกขึ้นได้ เขาจะส่งใครก็ตามที่เป็นขยะเหล่านี้ลงสู่ข้อบังคับ! “เธอเต็มไปด้วยความหวังดี อย่าตัวเองเป็นหนูที่ขาโดนตัด ติดอยู่ในกรงไหม?” เสียงของเบย์เจียงใกล้เข้ามาใกล้โมฟานท์ เบย์เจียงเดินเข้าหาโมฟานท์ด้วยรอยยิ้ม ชิดห่างไม่ถึงยี่สิบเมตร ก้าวของเขาไม่มีเสียง แต่รู้สึกเหมือนภูเขาใหญ่พังทลายลงไปบนเขา โมฟานท์สูดลึกและทำใจให้สงบ เขาไม่เข้าใจว่าเบย์เจียงทำเงาเวทมนตร์ได้อย่างสมบูรณ์แบบได้อย่างไร ทำไมเขาถึงหายไปโดยไม่มีร่องรอยเลย? เมจระดับสูงจะต้องสู้กับเขาไม่ได้เลยไหม? มันเป็นเพราะ “ต้นกำเนิดแห่งความมืด” หรือเปล่า? ต้นกำเนิดแห่งความมืดคืออะไร? หรืออาจเป็น … พรสวรรค์โดยกำเนิด! โมฟานท์นึกขึ้นทันที เขาลืมไปว่าความสามารถของคนนี้อาจเป็นส่วนหนึ่งของพรสวรรค์โดยกำเนิด! เขาไม่ได้เป็นคนเดียวที่มีพรสวรรค์โดยกำเนิดที่โดดเด่นในโลก ยังมีคนอื่นที่มีพรสวรรค์อันเหนือกว่าที่เกือบจะเอาชนะคู่ต่อสู้ระดับเดียวกันได้! เป็นไปได้ว่าเบย์เจียงมีพรสวรรค์โดยกำเนิดเกี่ยวกับธาตุเงา และกับต้นกำเนิดแห่งความมืดทำให้เขากลายเป็นผู้ครอบงำความมืดที่สมบูรณ์แบบ!