ตอนที่ 2906: พรสวรรค์เทวะ มู่หนิงเสวี่ยสามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วเนื่องจากธาตุน้ำแข็งในดินแดนขั้วโลกใต้ ในขณะที่กำลังชำระล้างธนูผลึกน้ำแข็ง พลังเหล่านั้นยังช่วยฟื้นฟูพลังจิตที่สูญเสียไปของเธอด้วย ในไม่ช้า มู่หนิงเสวี่ยก็ก้าวเข้าสู่โลกวิญญาณของเธออีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ได้วิ่งเหมือนเมื่อก่อน การวิ่งในโลกวิญญาณสิ้นเปลืองพลังกายอย่างมาก หากเธอสามารถควบคุมละอองดาวใต้ฝ่าเท้าได้ บางทีเธออาจจะควบคุมละอองดาวเหล่านี้ให้ส่งเธอไปยังอีกฟากหนึ่งของสะพานดวงดาวได้! ละอองดาวเหล่านั้นเป็นสายสัมพันธ์ที่สำคัญที่สุดระหว่างบุคคลกับโลกทะเลดวงดาว และการเคลื่อนที่ของพวกมันคือต้นกำเนิดของเวทมนตร์ทั้งปวง ในเมื่อผู้คนสามารถทำให้ละอองดาวหยุดนิ่งได้ แล้วทำไมถึงจะทำให้ละอองดาวเคลื่อนที่ในทิศทางตรงกันข้ามไม่ได้ล่ะ? ในอดีต เหล่าจอมเวทใช้เวลานานมากในการฝึกฝนวิธีทำให้ละอองดาวหยุดนิ่ง แต่มู่หนิงเสวี่ยมีความคิดใหม่ เธอพยายามทำให้ละอองดาวเคลื่อนที่ย้อนกลับ การเคลื่อนที่ย้อนกลับนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนการกลับตัว เธอต้องหยุดละอองดาวที่กำลังเคลื่อนที่ตามปกติก่อนที่จะทำให้พวกมันหมุนไปในทางตรงกันข้าม มู่หนิงเสวี่ยไม่เคยลองทำมาก่อน แต่เนื่องจากลักษณะพิเศษของสะพานดวงดาว เธอรู้สึกว่านี่เป็นวิธีเดียวเท่านั้น มู่หนิงเสวี่ยได้พบเส้นทางการบำเพ็ญของเธอแล้ว มันเหมือนกับการเปิดประตูบานใหม่ หลังจากก้าวเข้าสู่ระดับมหาเวทขั้นที่สาม มู่หนิงเสวี่ยใช้เวลานานโดยไม่รู้วิธีที่จะพัฒนาและเปลี่ยนแปลงตัวเอง นอกจากการทุ่มเทบำเพ็ญธาตุอื่นๆ แต่ตอนนี้เธอได้ค้นพบวิธีการใหม่และโลกใบใหม่ แม้ว่าจะมีสะพานดวงดาวที่ทอดยาวและการเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ รออยู่ แต่เธอก็ไม่ขาดความมุ่งมั่นที่จะประสบความสำเร็จ … มู่หนิงเสวี่ยฝึกฝนอย่างเงียบๆ มีเสียงบางอย่างดังมาจากทางเดินทั้งสองด้านของกงล้อน้าแข็ง “ฉันไม่รู้ว่าทำไมหมอนั่นถึงได้ยโสโอหังนัก พวกเราเป็นทีมเดียวกันแท้ๆ ถึงแม้พวกเราจะอายุมากกว่า แต่เขากลับสั่งการพวกเราอย่างกับพวกเราเป็นพลทหารตัวเล็กๆ ของเขา!” หลี่เหวินปิน จอมเวทหลวงบ่นออกมา “เบาๆ หน่อย! ถ้าเขาได้ยินเข้าเราจะซวยเอา” นักอัญเชิญเสือดาวขาวกล่าว “เขาอยู่ในค่ายกลเพลิงพิสุทธิ์ คงไม่ได้ยินเราหรอก เหอะ... เขาบอกว่าเขาต้องรักษาพละกำลังเอาไว้เพราะเขาเป็นจอมเวทคำสาปต้องห้าม ดังนั้นเขาจึงต้องอยู่ในค่ายกลเพลิงพิสุทธิ์ให้นานกว่าคนอื่น เพราะเหตุนั้นพวกเราถึงถูกบังคับให้อยู่ข้างนอกท่ามกลางความหนาวเย็น เขาไม่ยอมบอกเราว่าต้องทำอะไร และยังคงทำตัวยโสและลึกลับอยู่นั่นแหละ เขาคิดจริงๆ เหรอว่าเขาเป็นจอมเวทคำสาปต้องห้ามได้ด้วยกำลังของตัวเอง? ไม่เลย! มันเป็นเพราะเขามีผู้สนับสนุนที่ยิ่งใหญ่ต่างหาก! มีคนในประเทศตั้งมากมายที่อยู่บนจุดสูงสุดของระดับมหาเวทและมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเป็นจอมเวทคำสาปต้องห้ามมากกว่าเขาเสียอีก ทำไมเขาถึงคิดว่าเขามีสิทธิ์มาทำตัวเป็นเจ้านายขนาดนี้?” หลี่เหวินปินกล่าวอย่างไม่พอใจ ตั้งแต่เริ่มต้น ทัศนคติของเว่ยกว่างทำให้หลายคนรู้สึกขยะแขยง อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่สามารถพูดออกมาได้เนื่องจากเขาเป็นจอมเวทคำสาปต้องห้าม หลังจากที่ทุกคนเข้าสู่เขตการกัดเซาะของน้ำแข็งในทวีปแอนตาร์กติกา ก็เกิดความขัดแย้งเกี่ยวกับการใช้ค่ายกลเพลิงพิสุทธิ์ ไม่มีใครอยากถูกทรมานจากการรุกรานของน้ำแข็ง ทุกคนต่างต้องการรักษาความร้อนในร่างกายเอาไว้ ทุกนาทีที่เสียไปในโลกที่หนาวเหน็บและเยือกแข็งนี้เท่ากับเป็นการสูญเสียส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณ มีเพียงค่ายกลเพลิงพิสุทธิ์เท่านั้นที่ให้ความอบอุ่นได้ “เฮ้อ บ่นไปก็เปล่าประโยชน์ ไม่ว่าจะยังไง การที่เขากลายเป็นจอมเวทคำสาปต้องห้ามได้นั้นถือเป็นเรื่องพิเศษจริงๆ เขาต้องมีความสามารถมาก ไม่อย่างนั้นพวกคนแก่ในสมาคมคำสาปต้องห้ามจะให้ความสำคัญกับเขาขนาดนี้เหรอ?” นักอัญเชิญเสือดาวดำกล่าว “เหอะ ถ้าฉันได้เป็นจอมเวทคำสาปต้องห้าม พรสวรรค์เทวะของฉันก็คงไม่ด้อยไปกว่าเขาหรอก” หลี่เหวินปินกล่าว “พี่ใหญ่ พรสวรรค์เทวะคืออะไรเหรอ?” เสือดาวขาวอายุน้อยกว่าและไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดคุยเรื่องอะไรกัน “หลังจากกลายเป็นจอมเวทคำสาปต้องห้าม จอมเวทจะได้รับพรสวรรค์เทวะที่ทรงพลังและไร้เทียมทาน ซึ่งเหนือกว่าความสามารถใดๆ ที่เราได้รับในระดับเบื้องต้น ระดับกลาง ระดับสูง และระดับมหาเวท มันคือความสามารถระดับพระเจ้า” เสือดาวดำกระซิบตอบ ในสมาคมคำสาปต้องห้าม พรสวรรค์เทวะคือหัวใจสำคัญในการตัดสินศักยภาพของจอมเวทคำสาปต้องห้าม พรสวรรค์เทวะที่เว่ยกว่างได้รับหลังจากกลายเป็นจอมเวทคำสาปต้องห้ามนั้นไม่ธรรมดา ซึ่งทำให้เขาโดดเด่นแม้ในหมู่จอมเวทคำสาปต้องห้ามคนอื่นๆ “มันคือพลังแบบไหนกัน?” นักอัญเชิญเสือดาวขาวอยากรู้อยากเห็น “พวกเราไม่รู้แน่ชัดหรอกว่ามันคืออะไร จอมเวทคำสาปต้องห้ามทุกคนจะไม่เปิดเผยพรสวรรค์เทวะทั้งหมดของตนง่ายๆ อย่างไรก็ตาม ฉันเคยได้ยินมาว่ามีจอมเวทคำสาปต้องห้ามธาตุแสงคนหนึ่งในยุโรป และพรสวรรค์เทวะของเขาคือการเปลี่ยนแสงอาทิตย์ให้เป็นอาวุธ รัศมีของแสงแดดคือหอกแห่งการลงทัณฑ์ของพระเจ้า รังสีของแสงแดดคือดาบยาวสีแดง และดวงอาทิตย์ที่แผดเผาโลกคือลูกศรไฟนับร้อยล้านดอก” นักอัญเชิญเสือดาวดำอธิบาย “มีคนแบบนั้นอยู่จริงๆ ทุกคนเรียกเขาว่าบุตรแห่งแสง เขาเป็นหนึ่งในห้าอันดับแรกของจอมเวทคำสาปต้องห้ามในยุโรป” หลี่เหวินปินพยักหน้า ใบหน้าของเขาฉายแววชื่นชมคนเช่นนั้นออกมา “นี่มันบ้าไปแล้ว! นั่นหมายความว่าเขาไร้เทียมทานในที่ที่มีแดดสิ นี่มันไม่ต่างจากเทพเจ้าเลย! จอมเวทสามารถไปถึงขอบเขตที่น่ากลัวขนาดนั้นได้จริงๆ เหรอ?!” นักอัญเชิญเสือดาวขาวกล่าวด้วยความตกตะลึง ‘หากพรสวรรค์เทวะของจอมเวทคำสาปต้องห้ามทรงพลังขนาดนั้น จะมีใครในโลกที่สามารถต่อสู้กับคนเช่นนั้นได้อีก?’ “นั่นคือเหตุผลที่พรสวรรค์เทวะสามารถตัดสินขีดจำกัดสูงสุดของจอมเวทคำสาปต้องห้ามได้ มันก็เหมือนกับพรสวรรค์แต่กำเนิดนั่นแหละ แต่พรสวรรค์แต่กำเนิดนั้นไร้ประโยชน์สำหรับคนที่ไม่ขยันหมั่นเพียร ไม่ว่าพรสวรรค์ของพวกเขาจะทรงพลังแค่ไหนก็ตาม อย่างไรก็ตาม หากคนที่มีภูมิหลังดี มีทรัพยากรเพียงพอ และมีพรสวรรค์ ทุ่มเทความพยายามเท่ากัน พวกเขาจะไปถึงขอบเขตที่สูงกว่า ซึ่งเหนือกว่าจอมเวทหลายคนในระดับเดียวกัน” หวังซั่วเดินออกมาและเข้าร่วมการสนทนา “จริงไหมที่จอมเวททุกคนที่กลายเป็นจอมเวทคำสาปต้องห้ามจะได้รับพรสวรรค์เทวะ?” เสือดาวขาวรู้สึกเหมือนเขาได้เปิดประตูแห่งความรู้บานใหม่ และใช้โอกาสที่หาได้ยากนี้เรียนรู้จากจอมเวทที่ประสบความสำเร็จเหล่านี้ “ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะ...” นักอัญเชิญเสือดาวดำไม่ค่อยแน่ใจนัก หวังซั่วมีความรู้กว้างขวาง อย่างไรก็ตาม เขาเพียงแค่ยิ้มและไม่ได้พูดอะไรออกมา “ถ้าเจ้าอยากรู้ เจ้าสามารถไปถามเว่ยกว่างได้ หากเขายินดีที่จะตอบข้อสงสัยของเจ้านะ” หลี่เหวินปินกล่าว “ช่างมันเถอะ” นักอัญเชิญเสือดาวขาวเกาหัวด้วยความขัดเขิน เว่ยกว่างเป็นคนที่เข้าหาได้ยากเกินไป! … “พรสวรรค์เทวะงั้นเหรอ?” มู่หนิงเสวี่ยอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา ดังนั้นเธอจึงได้ยินทุกอย่าง เธอยื่นมือออกมาเบาๆ และชี้ไปที่แผ่นน้ำแข็งที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร แผ่นน้ำแข็งนั้นกลายเป็นละอองสีขาวในทันที ลมพัดพากเศษน้ำแข็งขึ้นมาเหมือนฟองสบู่ “แปลกจัง พวกเราเพิ่งจะสำรวจเส้นทางนี้ไปเมื่อกี้เอง ตรงนั้นเคยมีแผ่นน้ำแข็งหนาและยาวอยู่แผ่นหนึ่ง ทำไมมันถึงหายไปกะทันหันแบบนี้ล่ะ?” เสือดาวดำขมวดคิ้ว