ภายในสวนสมุนไพรมีร่มไม้บังแดดหนึ่งต้น เชินเจียงกับหัวเซียงเย่ว่นั่งอยู่ที่นั่น พวกเขากำลังจิบชาอันหอมหวานรสซึ่งมีกลิ่นหอมฟุ้งระหว่างรอให้หลี่เป่าจุนคิดวิธีการต่อสู้ เชินเจียงกำลังลูบผมตรงยาวของหัวเซียงเย่ว อย่างไรก็ตามหัวเซียงเย่วไม่ได้ขัดขวาง เพียงแต่เธอใช้ดวงตาอันเสน่ห์มองเขาเท่านั้น ในสายตาของเธอ เชินเจียงดูเหมือนเด็กวัยรุ่น แต่บางครั้งเขาก็แสดงความเป็นชายหนุ่มอย่างเต็มที่ “เจ้าตัวร้ายจัง ถ้าฉันกลับมาแล้ว ฉันจะเข้าไปฝึกฝนแบบปิดประตูเป็นเวลานาน ถ้าในอนาคตเจ้าเจอความเดือดร้อนอะไร ให้ไปหาหมิงเออร์!” หัวเซียงเย่วกล่าว เชินเจียงต้องการมอบสมุนไพรสืบชีวิต ‘แดงอัญชัน’ และผลไม้ ‘โชคดี’ ให้หัวเซียงเย่ว จึงถามว่า “เจ้าแผนจะฝึกฝนลี้ลับนานแค่ไหน? ถ้าฉันเจอเรื่องสำคัญและต้องการหาเจ้า จะทำอย่างไร?” หัวเซียงเย่วตอบ “ไปที่ดานเซียงเถาวาณ แล้วหาข้าในเขตห้ามโดยตรง ผู้ที่ได้รับอนุญาตจากข้าจึงจะเข้าได้!” จากนั้นเธอหยิบไข่มุกสีขาวออกมามอบให้เชินเจียง “เมื่อถึงที่นั่น ให้นำไข่มุกนี้ออกมาแล้วเจ้า จะสามารถเข้าไปได้อย่างปลอดภัย! และหลังจากเข้ามาแล้ว อย่าตะโกน ฉันจะรู้ทันทีเมื่อมีใครเข้ามา” หัวเซียงเย่วนต่อด้วย เชินเจียงพยักหน้าแล้วจับไข่มุกนั้นเล่นไปมา “ลี่ซินเนอร์, ฝูงผู้คุ้มครองสวนสมุนไพรนี้ อยากให้บอกว่าท่านได้เก็บสมุนไพรวิญญาณมามากไหม?” เชินเจียงตะโกนไปที่บ่อนน้ำใกล้ ๆ ที่หลี่เป่าจุนนั่งอยู่และกำลังครุ่นคิด หลี่เป่าจุนตอบ “ธรรมดานะ ฉันรู้จักสมุนไพรหลายอย่าง แต่ฉันเก็บได้เฉพาะที่ปลูกไว้ก่อน อย่างไรก็ตาม ส่วนใหญ่เป็นสมุนไพรวิญญาณระดับต่ำ” “เด็กน้อย อย่ามากวนฉัน! แค่ปรับสภาพให้พร้อมขณะยังมีเวลา!” เชินเจียงดึงริมฝีปากแล้วกลับไปเล่นกับผมสีดำมันเงาของหัวเซียงเย่ว เพราะมีกลิ่นหอมหวานลอยออกมาจากมัน “พี่สาวเซียงเย่ว ทำไมมีกลิ่นดีขนาดนี้? เป็นธรรมชาติหรือเปล่า?” เชินเจียงหัวเราะจนเต็มเสียงแล้วพูดต่อ “เลือดของพี่ก็หอมหวานมาก” หัวเซียงเย่วบิดแขนของเชินเจียง “อย่าพูดเรื่องนั้นอีกเลย” ในความทรงจำของเธอถึงฉากลามกที่เชินเจียงนอนพิงหน้าอกเธอ จิ้งจอกเลือดก็กัดตะกี้จนแก้มของเธอสีชมพูอ่อนเมื่อมองไปที่เชินเจียงผู้ยิ้มแยบยล “กลิ่นของเจ้าน่าดีจริง ๆ ถ้าฉันนอนกอดเจ้า ฉันจะหลับสบายดี” ขณะที่เชินเจียงกำลังคาดคะเนแบบบ้า ๆ บอ ๆ หัวเซียงเย่วก็ตบหัวของเขาอีกครั้ง หลี่เป่าจุนไม่ได้หันมามอง แต่เมื่อตอนที่ทั้งสองกำลังเล่นกันอยู่ เขาก็ไม่อาจตั้งสติได้เลย สิ่งที่ทำให้เขาสับสนคือทำไมสาวสวยหรูหราอย่างหัวเซียงเย่วถึงอยู่ข้างใกล้กับเด็กร้ายอย่างเชินเจียง “เงียบสักหน่อยได้ไหม!” หลี่เป่าจุนพูด “คิดวิธีเดียวมานานขนาดนี้ น่าเบื่อจริง ๆ!” เชินเจียงพูดด้วยเสียงกรีดหายใจต่ำ ๆ คำพูดนี้ทำให้หลี่เป่าจุนรู้สึกอับอายต่อเชินเจียงในใจ เขาตัดสินใจว่าจะไม่อ้อมคอและสอนเชินเจียงเด็กร้ายคนนั้นให้ได้รับบทเรียนที่โหดร้าย เมื่อเชินเจียงและหัวเซียงเย่วรอมาเป็นสองสามชั่วโมง หลี่เป่าจุนตะโกนดัง “ฉันคิดเสร็จแล้ว มาเถอะ!” เมื่อพวกเขามาถึง หลี่เป่าจุนต่อว่า “เจ้าหล่อ, เพราะว่าทั้งสองทำได้แค่สกัด ‘แดงอัญชันระดับต่ำ’ ฉันต้องใช้สมองทุกเซลล์ของฉัน” “ฉันคิดได้เพียงสองวิธีเท่านั้น ถ้าหลังจากสองรอบยังต้องการรอบที่สาม ฉันจะคิดต่อ” เชินเจียงพูดด้วยความเย็นชา “คิดมานานแล้วก็แค่ได้สองเกมเหรอ?” “เกมที่ดีที่สุดคือสองจากสามเกม ถ้าฉันชนะสองเกมต่อเนื่อง ฉันก็ชนะ ไม่ต้องคิดเกมที่สาม” หลี่เป่าจุนกล่าว “เจ้าเก่งจริง ๆ!” เชินเจียงไม่อาจพูดอะไรต่อได้ หลี่เป่าจุนอธิบายต่อ “หลักการของเกมนั้นไม่ซับซ้อนเลย แค่ง่าย ๆ! รอบแรกคือสกัด ‘แดงอัญชันระดับลึกระดับต่ำ’ เราจะดูว่าใครสกัดเร็วและคุณภาพดีกว่ากัน นั่นจะแสดงระดับเคมีของนักสกัด” “เราจะแข่งขันสกัด ‘เดิงชุน เพ็นเจี้ยน แดน’ ธาตุห้าธรรมชาติ ฉันมีสมุนไพรเยอะที่นี่ อีกทั้งการสกัดในระดับลึกระดับต่ำนั้นยากกว่ามาก! แต่ข้อเสียคือเจ้าจะด้อยเพราะฉันเป็นนักสกัดระดับสูง ดังนั้นจึงเหมาะกับสาวคนนี้ให้สู้กับฉัน ทั้งนี้ขึ้นกับเจ้าเองว่าจะรับหรือไม่” หลี่เป่าจุนเชื่อว่าการแข่งขันกับเชินเจียงเป็นการดูหมิ่นอย่างสูงสุด เขาเห็นสายตากลางขมวดของหลี่เป่าจุน เชินเจียงสาบานในใจว่าจะต้องเอาชนะชายชรานี้ได้แน่ ๆ คนที่ไม่รู้ฟากฟ้าและลึกของดิน “ที่นี่มีสมุนไพร ‘เดิงชุน เพ็นเจี้ยน แดน’ สี่สิบชุด ทั้งหมดจะวางไว้ที่นี่ รอบแรกจะดำเนินต่อจนสมุนไพรทั้งหมดสกัดหมด” “เราจะใช้สี่สิบชุดพร้อมกัน หมายความว่าถ้าเจ้าช้ากว่าฉัน เจ้าจะได้สมุนไพรน้อยกว่าฉัน กล่าวคือ ถ้าฉันเร็วกว่าเจ้า ฉันอาจสกัดได้สามสิบถึงสามสิบห้า ชุด” หลี่เป่าจุนอธิบาย ได้ยินเช่นนั้น เชินเจiongและหัวเซียงเย่วหัวเราะในใจ พอได้ยินกฎของรอบแรก พวกเขาก็รู้ว่าชัยชนะของพวกเขานั้นแน่นอน ในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็เริ่มเกลียดหลี่เป่าจุน หากเป็นการแข่งขันระหว่างนักสกัดระดับเดียวกันคงจะยุติธรรมอย่างยิ่ง แต่เมื่อเป็นการแข่งขันระหว่างนักสกัดระดับสูงและระดับต่ำ นักสกัดระดับสูงจะได้เปรียบอย่างมหาศาล เพราะเขาเร็วกว่า จึงสกัดได้มากกว่านักสกัดระดับต่ำ เชินเจียงและหัวเซียงเย่วเข้าใจอย่างชัดเจนว่าหลี่เป่าจุนทำแบบนี้เพื่อให้เขาได้สู้กับหัวเซียงเย่ว “เจ้าเห็นด้วยไหม?” หลี่เป่าจุนถาม “ไม่มีเลย!” เชินเจียงและหัวเซียงเย่วตอบพร้อมกัน หากมีข้อโต้แย้งก็ยิ่งแปลก อีกถ้าเป็นนักสกัดระดับต่ำคนอื่น ๆ คงแพ้แน่นอน แต่เชินเจียงแตกต่าง แม้หัวเซียงเย่วก็คิดว่าเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเชินเจียง “แล้วรอบที่สองล่ะ?” หัวเซียงเย่วถาม “ในรอบสอง เราจะสกัดแดงอัญชันระดับต่ำสามแบบ และจะตัดสินโดยมุมมองรวม เช่น ระดับของแดง ความเร็วในการสกัด จำนวนแดงที่สกัด เรานักสกัดสามารถตัดสินจุดเหล่านี้เองได้ เวลานั้นเราจะรู้ว่าใครเป็นผู้ชนะและผู้แพ้” หลี่เป่าจุนกล่าว “เจ้าไม่มีปัญหาใช่ไหม?” เชินเจียงและหัวเซียงเย่วส่ายหัวในใจ พวกเขาหัวเราะในใจเพราะเชินเจียงมีโอกาสชนะสองรอบอย่างยุติธรรม “คนแก่, เจ้าจะแพ้!” เชินเจียงคิดในใจ หลี่เป่าจุนดึงสี่สิบชุดสมุนไพร ‘เดิงชุน เพ็นเจี้ยน แดน’ ใส่ในตะกร้าหนึ่งเดียว วางแบบสุ่ม หากใครต้องการสมุนไพรก็ต้องหยิบเอง ที่สำคัญยังมีสมุนไพรคุณภาพต่ำหลายชนิด “ตอนนี้เราจะหยิบชุดจากนั้นเริ่มสกัดพร้อมกัน! อย่าแล้วเจ้าตัดสินใจว่าจะสู้กับฉันไหม?” หลี่เป่าจุนถาม “ฉันจะทำ!” เชินเจียงตอบ ได้ยินเช่นนั้น คิ้วของหลี่เป่าจุนกดลงอย่างหนัก เขามองหัวเซียงเย่ว แต่ไม่มีการคัดค้านจากเธอ “อึ๊...เด็ก ๆ แย่งชนะกันเยอะเกินไป ไม่ดีเลย!” หลี่เป่าจุนถอนหายใจพร้อมศีรษะควัก เชินเจียงอยากบอกว่า “คนแก่ที่ดูหมิ่นทุกคนไม่ดีเลย” เร็ว ๆ นี้ ทั้งสองเริ่มหยิบสมุนไพรจากตะกร้า ก่อนอื่นพวกเขาเลือกสมุนไพรดี ๆ หากสกัดเร็วก็จะได้เลือกของดี ๆ ส่วนของที่แย่จะตกเหลือให้ฝ่ายช้า หลังจากหยิบสมุนไพรเสร็จ ทั้งสองก็เริ่มตรวจเตาแปรธาตุของอีกฝ่าย “เริ่มกันเลย! เด็กเอ๊ย ให้เต็มที่!” หลี่เป่าจุนพูดพร้อมยิ้มเยือนลบ เขาดูหมกมุ่นกับเชินเจียง แต่เชินเจียงไม่ได้ใส่ใจมากเกินไปและเริ่มจัดเรียงสมุนไพรของตนต่อไป