# ข้อมูลนารีและจอมปีศาจราคะ — [จางเฟย: เส้นทางสู่เจ้าแห่งราคะ] ## ข้อมูลทั่วไป - **ชื่อเรื่อง (EN)**: Lust Demon System - **ชื่อเรื่อง (TH)**: ระบบจอมปีศาจราคะ - **แนว**: Fantasy / Erotica / Action - **Setting**: โลกปีศาจ / หอคอยซักคิวบัส ## ตัวละครหลัก | ชื่อ EN | ชื่อ TH (ที่ต้องใช้) | คำอธิบาย | |---------------|----------------------|-------------------| | Zhang Fei [4] | จางเฟย | ตัวเอก (เอลิออน) | | Orith | โอริธ | ดัชเชสซักคิวบัส | | Ilsath | อิลซาธ | ดัชเชสซักคิวบัส | --- ## บทที่ 453: คู่ปรับที่คู่ควร *พับ... พับ... พับ...* *ซวบ... ซวบ... ซวบ...* ท่ามกลางกระแสแห่งความรัญจวนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างจากการจู่โจมด้วยหางทั้งสองของจางเฟยในช่องทางรักทั้งสอง โอริธโยกศีรษะขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะ แก้มทั้งสองของนางบุ๋มลงขณะที่พยายามปรนเปรอแก่นกายของเขาด้วยความกระหาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางแทบจะอดใจรอชิม "ปราณปีศาจ" ของเขาไม่ไหว ไม่เพียงเท่านั้น นางยังใช้ปทุมถันคู่ยักษ์หนีบเน้นช่วงกลางของแท่งเอ็นร้อนระอุเอาไว้ ในขณะที่ปลายลิ้นเรียวตวัดรัดส่วนปลายที่อยู่ลึกเข้าไปในโพรงปากของนางอย่างบ้าคลั่ง "อึก!" จางเฟยครางต่ำด้วยความซ่านสยิว เสียงครางของเขาดังก้องประสานไปกับเสียงซดซับที่เปียกชื้น 'ประสบการณ์กามกรีฑาของนางช่างน่าทึ่งนัก ฝีปากของนางช่างยอดเยี่ยมจนเกินบรรยาย หากข้าไม่มีเทคนิคการกักเก็บหยาดอสุจิ ป่านนี้ข้าคงทะลักทลายตั้งแต่วินาทีที่นางเริ่มปรนเปรอให้แล้ว' *ซวบ... ซวบ... ซวบ...* 'อา! เอลิออนแข็งแกร่งเหลือเกิน! เขาสามารถต้านทานการรุกรานจากฝีปากอันเร่าร้อนของข้าได้นานขนาดนี้ เจ้าพวกลอร์ดอินคิวบัสสมัครเล่นพวกนั้นเทียบเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย' โอริธตัดสินใจละทิ้งการปรนเปรอด้วยทรวงอก เปลี่ยนมาเป็นการสอดใส่แก่นกายของเขาเกือบทั้งหมดเข้าไปในลำคอ 'อืม... อ่า... มาดูกันซิว่าเจ้าจะทนได้นานแค่ไหนหากข้าทำเช่นนี้' 'ยัยซักคิวบัสคนนี้! นางบ้าคลั่งพอๆ กับทิชเลยทีเดียว หากนางไม่มีความสามารถในการปรับแต่งร่างกาย ป่านนี้คงขาดใจตายจากการยัดเยียดแก่นกายของข้าเข้าไปในปากจนสุดโคนเช่นนี้ไปแล้ว' ต่างจากการร่วมรักกับบรรดาภรรยาและคู่ขาคนอื่นๆ จางเฟยไม่มีเจตนาจะปรนเปรอด้วยฝีปากให้โอริธในตอนนี้ เขาเลือกที่จะตักตวงความสุขจากการถูกรุกรานเสียมากกว่า นี่คือเหตุผลที่หางทั้งสองของเขายังคงกระแทกกระทั้นเข้าสู่ช่องทางลับเบื้องหลังและร่องบุปผางามด้วยความเร็วสูง จนเกิดเสียงเฉอะแฉะดังก้องไปทั่วถ้ำ เขาปรารถนาอย่างยิ่งที่จะได้รับ "ปราณนารี" ของนาง ซึ่งเขาเชื่อมั่นว่ามันทรงพลังยิ่งกว่าของเออร์ซูล่าหลายเท่าตัว [ฮี่ฮี่! นายท่าน ท่านได้พบกับคู่ปรับที่คู่ควรในเชิงกามสูตรแล้ว ด้วยความสามารถทั้งหมดที่มี ข้าเชื่อว่าโอริธจะไม่มีปัญหาเลยหากต้องร่วมรักกับท่านต่อเนื่องเป็นเดือน โดยเฉพาะเมื่อพวกมันสร้างนางให้แข็งแกร่งขึ้นเช่นนี้] จางเฟยพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเห็นด้วย 'นั่นไม่ใช่เรื่องดีสำหรับข้าหรอกหรือ? ปราณนารีของเออร์ซูล่าสูงถึงห้าหมื่น และโอริธแข็งแกร่งกว่านางมาก ปราณนารีของนางคงพุ่งทะลุแสนหรือมากกว่านั้น ด้วยวิธีนี้ ข้าจะก้าวสู่ระดับดัชได้เร็วขึ้น และยังสามารถวิวัฒนาการเป็นจอมปีศาจราคะได้อีกด้วย อย่างไรก็ตาม ข้าควรโฟกัสไปที่การช่วยเหยียนจื่อซิวก่อน หลังจากช่วยนางสำเร็จ ข้าจะเสพสุขในหอคอยซักคิวบัสแห่งนี้ให้เต็มคราบ' . . . สามสิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทว่าทั้งจางเฟยและโอริธต่างก็ยังคงกักเก็บความปรารถนาเอาไว้ได้ จนเริ่มเกิดความหงุดหงิดและไม่อาจรอช้าได้อีกต่อไป ทั้งคู่ต่างพยายามเค้นทุกวิถีทางเพื่อให้อีกฝ่ายเข้าสู่จุดสุดยอดก่อนให้ได้ ในขณะที่โอริธมุ่งมั่นอยู่กับการปรนเปรอจางเฟย นางก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อหางอีกสองหางของเขาม้วนพันรอบปทุมถันคู่โตของนางอย่างกะทันหัน ปลายหางเริ่มกดเน้นและเขี่ยยอดถันอย่างแผ่วเบา 'อา... อืม... เขาไปเรียนรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหนกัน? หรือเป็นเพราะเขาผ่านสมรภูมิรักกับปีศาจสาวมานับไม่ถ้วน? หากเขายังทำเช่นนี้ต่อไป ข้าพ่ายแพ้เขาแน่ และข้าคงต้องแตะขอบสวรรค์ก่อนเขาเป็นแน่!' 'ฮ่าฮ่า!' จางเฟยหัวเราะในใจราวกับล่วงรู้ความคิดของโอริธ เขาเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นเข้าสู่ช่องทางทั้งสองให้เร็วขึ้น ในขณะที่หางอีกสองข้างบีบเค้นทรวงอกของนางอย่างรุนแรง นอกจากนี้เขายังขยับช่วงล่างสวนรับเข้าสู่โพรงปากของนาง ทำให้ดัชเชสซักคิวบัสแทบจะสำลักความสุขจนตั้งตัวไม่ติด 'รีบปลดปล่อยออกมาเสียเถอะ ข้าจะได้ลิ้มรสปราณนารีของเจ้า' *พับ... พับ... พับ...* *ซวบ... ซวบ... ซวบ...* . . . ในที่สุด หนึ่งชั่วโมงก็ผ่านพ้นไปนับตั้งแต่พวกเขาอยู่ในท่วงท่านั้น ภายใต้การจู่โจมอันหนักหน่วงของจางเฟยในทุกช่องทาง ผสมผสานกับการกระตุ้นเร้าที่ทรวงอกและยอดถัน โอริธก็ไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไป นางก้าวเข้าสู่จุดสุดยอดครั้งแรกก่อนหน้าเขา 'อ๊าาา! บ้าจริง! ข้าพ่ายแพ้ให้กับปีศาจราคะหนุ่มเช่นนี้หรือ!' ร่างกายของโอริธกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากแรงส่งของจุดสุดยอดครั้งแรก ส่งผลให้ร่องรักและช่องทางเบื้องหลังบีบรัดหางทั้งสองของจางเฟยจนแน่นสนิท ซึ่งเขาก็ชื่นชอบมันแม้จะแฝงไปด้วยความเจ็บปวดเล็กน้อยก็ตาม หยาดน้ำหวานสีขาวขุ่นที่พรั่งพรูออกมาอาบชะโลมหางของเขาจนเปียกโชกและล้นทะลักออกมาด้านนอก [ท่านได้รับปราณนารี 100,000 แต้มจากโอริธ] 'ให้ตายสิ! ปริมาณปราณนารีของนางเป็นไปตามที่ข้าคาดไว้จริงๆ!' จางเฟยสลายหางอื่นๆ ทิ้งไปทันที เหลือทิ้งไว้เพียงหางเดียวที่ยังคงปักหลักอยู่ในช่องทางเบื้องหลังของโอริธ เขาพลิกกายดัชเชสซักคิวบัสให้หันมาเผชิญหน้ากันหลังจากที่นางยอมปล่อยแก่นกายของเขาออกจากปาก "เจ้ามีความสุขกับการถึงฝั่งฝันครั้งแรกหรือไม่ มายเลดี้?" แม้เพิ่งจะปลดปล่อยออกมา แต่โอริธกลับไม่มีวี่แววของความเหนื่อยอ่อนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นางกลับดูมีพลังยิ่งกว่าเดิมเสียอีก "ฮี่ฮี่... เจ้าทำให้ข้าต้องอับอายนะรู้ไหม? นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเข้าสู่จุดสุดยอดก่อนคู่รักของข้า และครั้งนี้มันช่างรุนแรงกว่าครั้งไหนๆ เสียด้วย เจ้าพอใจกับปราณปีศาจของข้าหรือไม่?" "พอใจมาก" จางเฟยยกตัวโอริธขึ้นเล็กน้อย จ่อแก่นกายไปที่ร่องรักของนาง ก่อนจะกระแทกสวนเข้าไปในคราเดียว "อ๊า!" ริมฝีปากอวบอิ่มของโอริธเผยอค้างตามด้วยเสียงครางกระเส่าที่โพล่งออกมาทันทีที่แก่นกายของจางเฟยทะลวงเข้าไปจนถึงปากมดลูก นางซบลงบนร่างของเขา ส่งผลให้ทรวงอกคู่โตบดเบียดลงบนหน้าอกแกร่งของเขาอย่างถนัดถี่ จางเฟยไม่รั้งรออีกต่อไป เขาเริ่มกระแทกกระทั้นโอริธด้วยแก่นกายและหางที่ขยับสอดประสานกัน บดขยี้ช่องทางหน้าหลังในเวลาเดียวกัน "มายเลดี้ ปราณปีศาจของเจ้านั้นช่างมหาศาลนัก ข้าอยากจะได้มันอีกไวๆ เพื่อจะได้เป็นระดับดัคเร็วขึ้น" *พับ... พับ... พับ...* "อ๊า... ไม่ต้องห่วง ข้าจะปรนเปรอปราณปีศาจให้เจ้าเท่าที่ต้องการ แต่เจ้าต้องทำให้ข้าพอใจทุกวันนะ!" โอริธขยับตัวขึ้นเล็กน้อยจนปทุมถันของนางอยู่ตรงหน้าจางเฟย เขาจึงงับยอดถันที่ตั้งชันนั้นทันทีพร้อมกับขบกัดอย่างแรงเป็นพักๆ "อืม... อ๊า... แรงอีก... ดูดยอดอกข้าแล้วกระแทกเข้ามาแรงๆ... อา... เอลิออน..." *เพียะ... เพียะ...* "ฮยาง!" โอริธร้องครางลั่น ความเสียวซ่านที่มาพร้อมความเจ็บแปลบแล่นพล่านไปทั่วร่างทันทีที่จางเฟยฟาดฝ่ามือลงบนบั้นท้ายงามงอน ทิ้งรอยฝ่ามือสีแดงก่ำไว้สองรอย "อ๊า... ตบก้นข้าอีกสิ..." *เพียะ... เพียะ...* 'นางไม่ได้แค่หิวกระหาย แต่ยังเป็นพวกมาโซคิสต์ด้วยสินะ?' จางเฟยพลันนึกถึงอุปกรณ์กามสูตรที่เขาเคยซื้อมาจากโลกมนุษย์เมื่อนานมาแล้ว เขาหยิบพวกมันออกมาทันที หนึ่งในนั้นคือเทียนสีแดงเล่มหนึ่ง จางเฟยจุดเทียนสีแดงด้วยไฟปราณ ควบคุมมันด้วยออร่าของเขา แล้วหยดน้ำตาเทียนที่ร้อนระอุลงบนแผ่นหลังเนียนละเอียดของโอริธ โอริธสะดุ้งโหยงเมื่อสัมผัสถึงความร้อนที่แผดเผาบนแผ่นหลัง แต่นางกลับไม่มีท่าทีเจ็บปวด กลับกันนางยิ่งดูมีความต้องการพุ่งพล่านยิ่งขึ้น "อา... เอลิออน... เจ้าไปเอาของพรรค์นี้มาจากไหนกัน?" *เพียะ... เพียะ...* "ฮยางงง!" แทนที่จะตอบคำถาม จางเฟยกลับฟาดมือลงบนบั้นท้ายของนางอีกครั้ง ความร้อนจากน้ำตาเทียนบวกกับแรงฟาดรั้งแต่จะกระตุ้นราคะของนางให้สูงขึ้น "อา... อีก... เอลิออน... มอบความเสียวซ่านและความเจ็บปวดให้ข้าอีก..." โอริธดูมึนงงเมื่อจางเฟยหยุดการกระแทกกระทั้นกะทันหันและโชว์ผ้าปิดตาให้นางดู ก่อนที่เขาจะสวมมันให้นางทันที "มายเลดี้ จงยอมจำนนต่อข้าอย่างสมบูรณ์ แล้วข้าจะมอบค่ำคืนที่เจ้าจะไม่มีวันลืมเลือนให้" "ตกลง เจ้าต้องรักษาสัญญาด้วยนะ" "แน่นอน" จากนั้นจางเฟยก็ใส่ลูกบอลหนังอุดปาก (Ball gag) ให้โอริธ ทำให้หัวใจของนางเต้นรัวแรง โดยเฉพาะเมื่อนางไม่เคยถูกปรนเปรอเยี่ยงนี้มาก่อน นางจินตนาการไปถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปด้วยความตื่นเต้น จางเฟยยกมือทั้งสองข้างของโอริธขึ้น ใส่กุญแจมือหนังที่ข้อมือของนาง ก่อนจะคล้องโซ่เส้นยาวไว้กับเพดานถ้ำ พันธนาการนางไว้เหนือพื้นดิน เมื่อจางเฟยยกนางขึ้นกลางอากาศ โอริธดูจะขัดใจเล็กน้อยที่แก่นกายและหางของเขาหลุดออกจากช่องทางของนาง ทว่าในไม่ช้าเขาก็มายืนตรงหน้านาง บีบเค้นทรวงอกของนางอย่างเมามัน ก่อนที่แก่นกายและหางจะทะลวงกลับเข้าไปอีกครั้ง แต่เขายังไม่ขยับจังหวะทันที กลับเริ่มชะโลมร่างกายส่วนโค้งเว้าของนางด้วย "น้ำมันกามสูตร" ก่อน ลูกบอลหนังที่อุดปากทำให้นางได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในความเงียบ 'อืม... น้ำมันอะไรกันเนี่ย? เขาปรุงเองงั้นหรือ? กลิ่นมันหอมยิ่งกว่าดอกราคะจันทราเสียอีก แถมยังทำให้ร่างกายข้าร้อนรุ่มไปหมด' "มายเลดี้ ข้าเรียกมันว่าน้ำมันกามสูตร ข้าผสมมันขึ้นมาเองจากน้ำมันของพืชนานาพรรณและสัตว์อสูร" โอริธตกใจกับคำพูดของจางเฟย ราวกับว่าเขาสามารถอ่านใจของนางได้ จางเฟยจำต้องแต่งเรื่องขึ้นมาหลอกโอริธ เพราะเขาไม่อาจบอกนางได้ว่าเขามาจากโลกมนุษย์ มิฉะนั้นนางอาจจะระแวงและเป็นศัตรูกับเขา ซึ่งจะทำให้โอกาสในการเข้าหอคอยซักคิวบัสพังทลายลง 'อืม... อ๊า...' จางเฟยจงใจชะโลมน้ำมันไปทั่วร่างของโอริธอย่างช้าๆ เริ่มตั้งแต่ฝ่ามือ รักแร้ และหน้าอก จนทั่วทั้งตัว ทว่าเขาก็ยังไม่มีเจตนาจะเริ่มบทบรรเลงรักต่อ เขาเริ่มหยดน้ำตาเทียนลงบนร่างของนางอีกครั้ง ทำให้นางส่ายวนร่างกายอยู่กลางอากาศด้วยความกระสัน 'อึก! ข้าอยากให้เขากระแทกช่องทางของข้าอีกใจจะขาด!' จางเฟยใช้ออร่าควบคุมขนนกห่านยาวสองอันและแส้หนัง ขนนกทั้งสองเริ่มจั๊กจี้รักแร้ของโอริธ ในขณะที่แส้หนังเริ่มหวดลงบนบั้นท้ายของนางโดยอัตโนมัติตามความต้องการของเขา *เพียะ... เพียะ...* 'ฮยางงง!' น้ำลายของโอริธเริ่มไหลซึมออกมาจากช่องว่างของลูกบอลในปาก ใบหน้าของนางแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมเมื่อความต้องการพุ่งสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง 'อึก! เขาทำให้ข้าอับอายเช่นนี้ แต่ข้ากลับมีความสุขเหลือเกิน ข้าอยากให้เขาทำกับข้าให้มากกว่านี้อีก' จางเฟยยิ้มบางๆ และหยิบที่หนีบยอดอกที่มีลูกตุ้มตรงปลายออกมา เขาหนีบมันลงบนยอดถันของโอริธทันที มอบความรู้สึกที่แสนเจ็บปวดแต่ก็รัญจวนใจอย่างยิ่งให้แก่นาง เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของนาง เป่าลมเบาๆ แล้วกระซิบ "เจ้าไม่เคยอยู่ในท่าทางแบบนี้ใช่ไหม มายเลดี้? สารภาพตามตรง ข้าตกใจนะที่เจ้าชอบเซ็กซ์ที่แสนเจ็บปวดเช่นนี้ สีหน้าของเจ้าตอนนี้ดูราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหิวกระหาย ข้าเคยร่วมรักกับปีศาจสาวมามากมาย แต่ไม่มีใครเหมือนเจ้าเลย ความร่านราคะของเจ้ามันปลุกอารมณ์ข้าได้ดีจริงๆ ข้าจะเริ่มกระแทกเจ้าอีกครั้งเดี๋ยวนี้แหละ" โอริธตอบรับจางเฟยด้วยการพยักหน้าอย่างแรง นางเฝ้ารอคอยความเสียวซ่านจากการจู่โจมในช่องทางทั้งสองของนางใจจะขาด 'อึก! เลิกพูดเสียที เอลิออน! กระแทกข้าและทำให้ข้าอับอายยิ่งกว่านี้อีก!' 'อ๊า!' เมื่อจางเฟยโหมกระแทกแก่นกายและหางเข้าไปอย่างทรงพลัง ศีรษะของโอริธสะบัดขึ้นสู่เพดาน น้ำลายไหลเยิ้มออกมาจากร่องลูกบอลหนัง แส้หนังยังคงหวดบั้นท้ายนางอย่างต่อเนื่อง และขนนกก็ยังคงจั๊กจี้ไม่หยุด ด้วยเหตุนั้น ทรวงอกของนางจึงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดที่ยอดถันยิ่งเพิ่มพูนความซ่านสยิวที่นางได้รับให้ทวีคูณ 'อืม... อ๊า...' *พับ... พับ... พับ...* ครู่ต่อมา จางเฟยต้องการร่วมรักกับโอริธในท่วงท่าที่ต่างออกไป เขาจัดให้นางนอนคว่ำหน้าอยู่กลางอากาศและยกขาทั้งสองข้างขึ้นไปด้านหลัง ส่งผลให้ปทุมถันคู่โตห้อยระย้าลงมา ยอดอกที่แข็งชันถูกลูกตุ้มที่ปลายที่หนีบถ่วงรั้งลงมาตามแรงโน้มถ่วง หลังจากนั้น จางเฟยก็เริ่มบทรักกับดัชเชสซักคิวบัสอีกครั้ง ด้วยจังหวะที่รวดเร็วและรุนแรงยิ่งขึ้น ส่งผลให้ทรวงอกของโอริธกระดอนไปมา และสีหน้ากามราคะของนางก็ยิ่งดูวิปริตลามกขึ้นเรื่อยๆ . . . ในขณะที่พวกเขากำลังเริงสวาทอยู่ภายใน อิลซาธ หนึ่งในสามดัชเชสซักคิวบัส ก็ร่อนลงตรงหน้าปากถ้ำ "เอลิออนคือใครกันแน่? เขามาจากไหน? ทำไมโอริธถึงไว้ใจเจ้าอินคิวบัสหนุ่มนั่นนัก? ข้าเชื่อว่าพวกเขากำลังอยู่ข้างใน และคงกำลังมีความสุขกันน่าดู" อิลซาธโบกมือครู่หนึ่ง หินทรงกลมที่ปากถ้ำก็กลิ้งเปิดออก แต่นางก็ต้องหยุดชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงครางที่ฟังไม่ได้ศัพท์ของโอริธ ผสานกับเสียงเนื้อกระทบกันดังกึกก้อง "ตามคาด พวกเขากำลังร่วมรักกัน แต่เสียงครางของนางดูแปลกไป ปกตินางไม่เป็นแบบนี้นี่นา" อิลซาธรีบรุดไปยังส่วนลึกที่สุดของถ้ำ แต่นางก็ต้องหยุดและยืนแข็งทื่ออยู่กับที่อีกครั้ง ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความงุนงงกับภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า เพราะโอริธอยู่ในท่าถูกพันธนาการแขวนลอยอยู่กลางอากาศ และจางเฟยยังคงกระแทกนางจากด้านหลังพร้อมกับทำเรื่องประหลาดๆ กับร่างกายนางไปด้วย จางเฟยรับรู้ถึงการมาของอิลซาธตั้งแต่ต้น เพราะเขาคอยเฝ้าสังเกตการณ์รอบถ้ำผ่านระบบแผนที่อยู่เสมอ เขาหันมาหานางพร้อมรอยยิ้มก่อนจะกล่าวทักทาย "ยินดีที่ได้พบ มายเลดี้อิลซาธ" คำทักทายของจางเฟยทำให้อิลซาธได้สติ แต่นางก็ขมวดคิ้วใส่เขาในทันที "โอริธเล่าเรื่องข้าให้เจ้าฟังงั้นหรือ?" โอริธที่กำลังจมดิ่งอยู่ในกามรสที่จางเฟยมอบให้ รีบหันมามองอิลซาธ นางไม่อาจพูดอะไรได้เพราะมีลูกบอลอุดปากอยู่ แต่เพื่อนของนางก็เห็นได้ชัดว่านางกำลังเพลิดเพลินกับการกระทำของเขา อิลซาธจึงยอมปล่อยผ่านไป *พับ... พับ... พับ...* ในขณะที่เขายังคงกระแทกกระทั้นและทรมานโอริธต่อไป จางเฟยก็พยักหน้าให้อิลซาธ "เลดี้โอริธเล่าเรื่องของท่านและเลดี้ทิชให้ข้าฟังมามากมาย ข้าจึงจำท่านได้ทันที มายเลดี้" "งั้นหรือ" อิลซาธพยักหน้ารับ แต่แล้วนางก็ต้องสูดหายใจด้วยความตกตะลึงเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นแก่นกายและหางของจางเฟย ร่างกายของนางสั่นสะท้านเมื่อจินตนาการว่าทั้งสองสิ่งนั่นกำลังรุกรานเข้าไปในร่างของนาง 'บ้าจริง! ทำไมแก่นกายของเขาถึงได้ใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้? แม้แต่เยรอร์ก็ยังไม่มีขนาดเท่านี้เลย! แถมหางของเขายังใหญ่เท่าแก่นกายนั่นอีก แต่โอริธกลับดูมีความสุขมากที่มีทั้งสองอย่างอยู่ในร่างกาย! หากเจ้าอสูรกายสองตนนั้นเข้ามาในร่างข้า ข้าคงต้องสิ้นสติไปในทันทีแน่ๆ!' "ท่านอยากจะมาร่วมกับเราไหม มายเลดี้?" "ไม่!" อิลซาธปฏิเสธทันควัน แต่นางก็รีบเดินไปที่เตียงและนั่งลงที่นั่น สายตาของนางดูจะทึ่งกับสีหน้าอันร่านราคะของโอริธเป็นอย่างมาก 'ความรู้สึกมันยอดเยี่ยมขนาดนั้นเลยหรือ? ข้าเห็นนางร่วมรักกับเยรอร์ออกบ่อย แต่นางไม่เคยแสดงสีหน้าแบบนี้เลยสักครั้ง' อิลซาธกวาดสายตามองจางเฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า "เจ้าเป็นใครกันแน่? ทำไมเจ้าถึงพยายามเข้าหาพวกเรา?" *พับ... พับ... พับ...* จางเฟยส่ายหัวและตอบอิลซาธไปตามตรง "มายเลดี้ ข้าคือเอลิออน แต่ท่านกำลังเข้าใจข้าผิด ข้าไม่มีทางกล้าเข้าหาพวกท่านด้วยระดับปีศาจที่ต่ำต้อยของข้าหรอก เลดี้โอริธเป็นฝ่ายมาหาข้าเองหลังจากนางได้ยินเรื่องของข้ากับเซนาย่า ในเมื่อนางพาข้ามาที่นี่เพื่อปรนเปรอนาง ข้าก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเพื่อให้สมความปรารถนาของนาง ใช่หรือไม่?" อิลซาธขมวดคิ้วอย่างไม่เชื่อหู นางหันไปมองโอริธซึ่งพยักหน้ายืนยันคำพูดของเขาหลายครั้ง หลังจากนั้นนางก็ไม่ถามอะไรอีก สายตาจับจ้องเพียงการเริงราคะของคนทั้งคู่ จางเฟยไม่ได้ใส่ใจนัก เขาจงใจโชว์แก่นกายให้อิลซาธเห็นขณะที่เขากระแทกโอริธอย่างเร่าร้อนยิ่งขึ้น 'อีกไม่นาน ข้าจะสยบเจ้าด้วยเช่นกัน และพวกเจ้าทั้งสองจะเป็นแรงผลักดันให้ข้าวิวัฒนาการ' - โปรดติดตามตอนต่อไป -