## บทที่ 476: นักปรุงยาเฒ่า ในขณะเดียวกัน สองสตรีเพิ่งจะเดินทางมาถึงเบื้องหน้าเรือนพักอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง "ท่านป้าซินซิน ท่านพาข้ามาที่นี่ทำไมหรือ?" "พลังของเจ้าใช้ไม่ได้ผลกับเด็กคนนั้นไม่ใช่หรืออย่างไร?" หงซินซินเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่ซางอวี้เหมยพยักหน้ายอมรับ "ข้ารู้ว่าเจ้ามั่นใจในรูปโฉมและพลังของตนเองมากเพียงใด แต่เจ้าต้องไม่ประเมินเจ้าเด็กนั่นต่ำเกินไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเป็นถึงทายาทของจิ้งจอกสวรรค์และจิ้งจอกมารเก้าหาง" "ยิ่งไปกว่านั้น ความสัมพันธ์ของพวกเขายังก้าวข้ามไปอีกขั้นเพราะความผิดพลาดของเจ้าที่มอบเคล็ดวิชาจำแลงกายให้แก่เขา ดังนั้นเราจะปล่อยให้พวกเขาอยู่ด้วยกันต่อไปไม่ได้ มิฉะนั้นเขาจะยิ่งผูกพันกับนางมากขึ้น หากเป็นเช่นนั้น เจ้าจะไม่มีวันสยบเขาได้ และซางเหยาหลินอาจถูกเขาควบคุมเอาเสียเอง" "นั่นคือเหตุผลที่ข้าพาเจ้ามาที่นี่ เราจะมาขออะไรบางอย่างจากชายผู้นั้น เพื่อให้เขาลืมเลือนน้องสาวตัวน้อยของเจ้าไปเสีย" ซางอวี้เหมยขมวดคิ้วมุ่นกับคำกล่าวนี้ ทว่าฉับพลันนั้น สตรีที่สถิตอยู่ในห้วงสำนึกของนางกลับเอ่ยขึ้น [สตรีผู้นี้กล่าวถูกแล้วอวี้เหมย เจ้าไม่ควรยึดติดกับศักดิ์ศรีหรือความทิฐิเกินไปนัก เจ้าควรใช้ทุกวิถีทางเพื่อสยบเจ้าเด็กจิ้งจอกนั่นให้ได้ เมื่อเจ้าสยบเขาได้สำเร็จ เราจะทำอย่างไรกับเขาก็ได้ ทั้งยังสามารถใช้ปราณหยางของเขามาเสริมความแข็งแกร่งให้แก่เจ้าและดวงวิญญาณของข้าได้อีกด้วย] "ตกลง... เข้าไปกันเถิด" เมื่อนางตอบตกลง หงซินซินจึงนำทางซางอวี้เหมยเข้าไปในเรือนพักทันที การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของพวกนางสร้างความประหลาดใจให้แก่คนในตระกูลไม่น้อย สมาชิกชายคนหนึ่งรีบนำทางพวกนางไปยังส่วนหลังของเรือน ก่อนจะพาลงไปยังห้องใต้ดินอันมืดสลัว ที่ซึ่งชายชราผู้หนึ่งดูเหมือนกำลังวุ่นอยู่กับการปรุงโอสถและยาหม้อขนานต่างๆ หลังจากชายผู้นำทางผละออกไป หงซินซินก็เอ่ยกับชายชราทันที "ฮั่วเหยาฉุ่ย ข้ามีเรื่องสำคัญจะรบกวน ข้ามาที่นี่เพื่อขอโอสถลับของเจ้า" "ฮ่าฮ่าฮ่า" ฮั่วเหยาฉุ่ยหัวเราะด้วยน้ำเสียงประหลาดก่อนจะหันมามองพวกนาง "เจ้าคิดจะเอาไปใช้กับซางกวงหมิงอย่างนั้นหรือ?" "เจ้าคิดว่าข้าต้องใช้ของพรรค์นั้นเพื่อให้ได้ตัวกวงหมิงน้อยมาหรืออย่างไร?" หงซินซินถามกลับด้วยแววตาหรี่แคบ "ข้าต้องการใช้กับคนพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมื่อวิชาของอวี้เหมยใช้ไม่ได้ผลกับเขา" "หืม?" ฮั่วเหยาฉุ่ยฉายแววตาสงสัยขณะปรายตาไปทางซางอวี้เหมย ซึ่งนางรีบหลบสายตาทันที อย่างไรก็ตาม หงซินซินกลับส่ายหน้าให้ฮั่วเหยาฉุ่ย "ข้าจะไม่ขยายความอะไรให้เจ้าฟังตอนนี้ เจ้าจะได้รู้เองหลังจากเราทำสำเร็จ ข้าบอกเจ้าได้เพียงว่าความช่วยเหลือของเจ้านั้นมีค่าต่อเรามาก และเราจะช่วยให้เจ้ามีฐานะที่ดีขึ้นในตระกูลฮั่วเป็นการตอบแทน" "เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำได้จริงหรือ?" ฮั่วเหยาฉุ่ยถามกลับพลางส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย "ตระกูลซาง มู่รง และหง นั้นแข็งแกร่งก็จริง แต่พวกเจ้าก็ยังเทียบไม่ได้กับตระกูลฮั่วของข้า แม้แต่บิดาหรือปู่ของเจ้ายังต้องเกรงใจประมุขของข้าเลย ดังนั้นข้าจะไม่หลงกลคำลวงของเจ้าหรอก" "อีกอย่าง ท่านประมุขสั่งห้ามไม่ให้ข้าปรุงโอสถนั่นอีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผลลัพธ์ของมันนั้นร้ายกาจเกินไป เขาจะฆ่าข้าแน่ถ้ารู้ว่าข้ามอบมันให้เจ้า" หงซินซินไม่ได้โกรธเคืองกับคำปฏิเสธนั้น ตรงกันข้าม นางกลับยิ้มบางแล้วเดินไปหยุดเบื้องหน้าฮั่วเหยาฉุ่ย "แล้วถ้าข้าบอกเจ้าว่า ยังมีตระกูลอื่นที่อยู่ฝ่ายเดียวกับเราอีกล่ะ อย่างเช่นตระกูลหวง ตระกูลเฮ่า และตระกูลจวง?" "หืม?" เมื่อหงซินซินเอ่ยชื่อสามตระกูลนั้นออกมา ฮั่วเหยาฉุ่ยถึงกับขมวดคิ้ว "มีตระกูลอื่นเข้าร่วมกลุ่มกับพวกเจ้าอีกงั้นหรือ?" "ข้าจะไม่บอกรายละเอียดทั้งหมดตอนนี้ แต่ข้ารับรองได้ว่าขุมกำลังโดยรวมของเรานั้นยิ่งใหญ่กว่าตระกูลฮั่วของเจ้าแน่นอน" เมื่อเห็นฮั่วเหยาฉุ่ยยิ่งขมวดคิ้วแน่น หงซินซินจึงยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้าเขา "ประมุขของเจ้าอาจห้ามไม่ให้เจ้าปรุงมันขึ้นมาใหม่ แต่ข้ารู้จักนิสัยเจ้าดี ข้ามั่นใจว่าเจ้ายังคงเก็บโอสถเหล่านั้นเอาไว้บ้าง" ฮั่วเหยาฉุ่ยถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางสัมผัสแหวนที่นิ้วมือ ฉับพลันนั้นขวดสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นในมือเขาก่อนจะส่งให้หงซินซิน "เจ้าควรจะรักษาคำพูด มิฉะนั้นข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องทุกข์ทรมาน" "ข้ารักษาสัญญาเสมอ และเจ้าจะไม่เสียใจที่ตัดสินใจเช่นนี้" หงซินซินหันไปพยักหน้าให้ซางอวี้เหมย ก่อนที่พวกนางจะเร่งรุดออกจากห้องใต้ดินไป หลังจากพวกนางลับสายตา ฮั่วเหยาฉุ่ยก็กลับไปจัดการกับโอสถของเขาต่อ ทว่าคำพูดก่อนหน้าของหงซินซินยังคงวนเวียนอยู่ในหัว "พวกนางกำลังวางแผนอะไรกันแน่? ทำไมตระกูลเหล่านั้นถึงไปเข้าพวกด้วย? หรือว่าพวกนางคิดจะยึดครองดินแดนแห่งนี้ไปทั้งหมด?" . . . เมื่อออกมาด้านนอก หงซินซินก็ส่งขวดสีดำนั้นให้ซางอวี้เหมยทันที ทว่าอีกฝ่ายกลับดูลังเล "โอสถนี้คืออะไรกันแน่? เหตุใดท่านถึงมั่นใจนักว่ามันจะสยบเจ้าเด็กนั่นได้?" "เจ้าลืมฐานะของฮั่วเหยาฉุ่ยไปแล้วหรือ?" ซางอวี้เหมยขมวดคิ้วเพราะหงซินซินไม่ได้ตอบคำถามตรงๆ "เขาคืออดีตสามีของอ้ายเว่ยเหริน จำได้หรือไม่? ทั้งสองคนต่างก็คลั่งไคล้การปรุงยาและโอสถที่มีผลประหลาดพอๆ กัน และโอสถขวดนี้คือผลงานชิ้นสุดท้ายก่อนที่ทั้งคู่จะแยกทางกัน" ซางอวี้เหมยรีบเก็บขวดโอสถสีดำเข้าสู่แหวนมิติทันที "แล้วเหตุใดท่านป้าไม่ใช้มันกับเขาด้วยตัวเองเล่า? ท่านเป็นอาจารย์ในเส้นทางการบำเพ็ญกายของเขา เขาคงจะไม่ระแวงท่าน" "นังหนูผู้อับปัญญา" หงซินซินพาซางอวี้เหมยเหินบินกลับไปยังเรือนพักของตระกูลซาง "เจ้าเด็กนั่นจะยอมสยบให้ข้าหากข้าใช้มัน แต่ข้าไม่ต้องการชายอื่นใดเคียงข้างนอกจากพี่ชายของเจ้า นั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องใช้มันด้วยตัวเอง เพื่อให้เขาสยบแทบเท้าเจ้าอย่างสิ้นเชิง และลืมเลือนทุกคนที่เขารู้จัก... รวมไปถึงซางเหยาหลินด้วย" "ข้าเข้าใจแล้ว" ซางอวี้เหมยพยักหน้าด้วยความเข้าใจ ไม่นานนัก สองสตรีก็มาถึงเรือนพักตระกูลซาง แต่พวกนางพบว่าจางเสี่ยวหลงกำลังบำเพ็ญจิตวิญญาณร่วมกับซางอิ่งเยว่และซางเหยาหลินอยู่ จึงไม่ได้เข้าไปรบกวนและรอคอยให้พวกเขาเสร็จสิ้น หงซินซินตรงไปยังห้องของซางกวงหมิงเพื่อพักผ่อน ส่วนซางอวี้เหมยไปรออยู่ที่ห้องของน้องสาวตัวน้อย . . . มู่รงเมิ่งอิ่งที่ยังคงรื่นรมย์กับสุราเพียงลำพัง ส่ายหน้าเบาๆ หลังจากเห็นสองสตรีกลับมา "ดูเหมือนหงซินซินจะไม่เชื่อมั่นในฝีมือของซางอวี้เหมยเท่าใดนัก ถึงได้พานางไปหาตระกูลฮั่วเพื่อพบตาแก่นั่น ข้าไม่รู้ว่านางเสนออะไรให้ฮั่วเหยาฉุ่ย แต่ดูจากสีหน้าแล้ว เขาคงมอบบางอย่างให้พวกนางไป และพวกนางต้องวางแผนจะใช้มันกับเจ้าเด็กนั่นแน่ๆ" "เจ้าคิดว่าแผนของพวกนางคืออะไร?" "หืม?" มู่รงเมิ่งอิ่งหันขวับไปมองพร้อมกับโยนน้ำเต้าสุราให้แก่เฉียวเลี่ยงเหรินที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้น "เราต่างก็รู้ถึงความทะเยอทะยานของพวกนางดี พวกนางต้องการใช้เจ้าเด็กนั่นเป็นหมากเพื่อกรุยทางไปสู่แผนการล้มล้างซางหัวเฉียง หลังจากนั้นเป้าหมายต่อไปก็คือตระกูลอื่นๆ รวมถึงตระกูลเฉียวของเจ้าด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพ่อของเจ้าไม่ยอมเข้าพวกกับนาง" เฉียวเลี่ยงเหรินยกสุราขึ้นจิบก่อนจะนั่งลงข้างๆ มู่รงเมิ่งอิ่ง แล้วส่งน้ำเต้าคืนให้นาง "การล้มล้างซางหัวเฉียงไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะเมื่อมีผู้อาวุโสทั้งสองหนุนหลังเขาอยู่ตลอดเวลา" "ต่อให้ตระกูลซาง มู่รง หง และตระกูลเหล่านั้นรวมตัวกัน ก็ยังยากจะล้มเขาได้ โดยเฉพาะเมื่อผู้อาวุโสเหล่านั้นจะเข้ามาขัดขวางการก่อกบฏ แล้วเจ้าล่ะ... จะช่วยพวกนางก่อกบฏด้วยหรือไม่?" "เฮ้! พอกันที! เรารู้จักกันมาตั้งแต่แบเบาะ เจ้าก็น่าจะรู้จักนิสัยข้าดีไม่ใช่หรือ?" เฉียวเลี่ยงเหรินพยักหน้าให้มู่รงเมิ่งอิ่ง ซึ่งนางก็กล่าวต่อทันที "อย่างไรก็ตาม ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าเด็กนั่นมากนัก ข้อมูลทั้งหมดก็ได้มาจากเจ้านั่นแหละ" "ทว่าข้ารู้ว่าเขาไม่ใช่เด็กธรรมดา เขามีบางอย่างซ่อนอยู่... บางอย่างที่เหนือกว่าความเข้าใจของเรา แต่ข้าก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่าเขากำลังปกปิดสิ่งใดไว้ นั่นคือเหตุผลที่ข้าเชื่อว่าแผนการที่พวกนางใช้เล่นงานเขาจะล้มเหลวไม่เป็นท่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากซางอิ่งเยว่และซางเหยาหลินยังคงช่วยเขาบำเพ็ญจิตวิญญาณอยู่เช่นนี้" "ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า" เฉียวเลี่ยงเหรินทอดสายตาไปยังยอดเขา "หากมองจากทุกมุม เจ้าเด็กนั่นช่างไม่ธรรมดาจริงๆ เด็กวัยสิบขวบที่มีระดับพลังถึงขอบเขตวิญญาณ 7 ดารา ทั้งยังไม่ร้องไห้หรือบ่นโอดครวญยามที่หงซินซินเฆี่ยนตีเขาอย่างหนัก ตรงกันข้ามเขากลับดูเหมือนจะสนุกและเฝ้ารอคอยมันเสียด้วยซ้ำ" "คราแรก เขาพยายามจะเลียนแบบวิธีการบำเพ็ญจิตของข้า ข้าเห็นพรสวรรค์ของเขาในเส้นทางวิญญาณจึงตัดสินใจสั่งสอน ทว่าผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมายไปไกลลิบ โดยเฉพาะเมื่อเขาสามารถหลอมรวมเป็นหนึ่งได้ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง เขาสามารถบำเพ็ญวิญญาณคู่กับซางอิ่งเยว่ได้ทั้งที่ไม่เคยเรียนรู้วิธีการมาก่อน" "ดูเขาตอนนี้สิ... เขาสามารถบำเพ็ญคู่กับทั้งสองคนได้พร้อมๆ กัน และการควบคุมปราณหยางของเขาก็ทำให้ข้าถึงกับตกตะลึง แม้ข้าจะมีประสบการณ์มากกว่าเขา แต่ข้าก็ยังทำเช่นนั้นไม่ได้" มู่รงเมิ่งอิ่งพยักหน้าตามพลางรับฟังคำบอกเล่า ทว่าฉับพลันนั้น ความคิดหนึ่งก็แล่นผ่านเข้ามาในหัว "ความสามารถทั้งหมดของเขาทำให้ข้าคิดว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ใช่เด็ก และคงจะมีประสบการณ์ในการบำเพ็ญเพียรมาอย่างโชกโชน" "ทว่าข้าได้ตรวจสอบอายุกระดูกของเขาด้วยวิชาของข้าตอนที่เขายังอยู่ในร่างเด็กน้อย และอายุกระดูกของเขาก็แสดงให้เห็นว่าเขายังอายุเพียงสิบขวบจริงๆ แม้แต่หลังจากที่เขาใช้เคล็ดวิชาจำแลงกาย อายุกระดูกของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลง" แต่น่าเสียดาย มู่รงเมิ่งอิ่งยังคงไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของจางเสี่ยวหลง และเขาก็จงใจใช้ความสามารถในการดัดแปลงร่างกายเพื่อเปลี่ยนร่างให้เป็นเด็กสิบขวบ ดังนั้นจึงไม่มีใครสงสัยเขาได้เลย "ตอนแรกข้าก็คิดเหมือนเจ้า จึงได้ตรวจสอบดวงวิญญาณของเขา แต่ดวงวิญญาณนั้นก็เป็นวิญญาณของเด็กจริงๆ" มู่รงเมิ่งอิ่งหันไปทางเฉียวเลี่ยงเหริน "อย่างไรก็ตาม จิตใจของเขาไม่ใช่จิตใจของเด็กแน่นอน เขาคงผ่านอะไรมามากมายจนทำให้จิตใจเข้มแข็งถึงเพียงนี้" "เอาเถิด ข้าจะกลับไปแล้ว พรสวรรค์ของเขาทำให้ข้ารู้สึกอิจฉาขึ้นมาเลยล่ะ เขาคงจะก้าวข้ามข้าไปในเร็ววันหากข้ามัวแต่เกียจคร้านเช่นนี้" มู่รงเมิ่งอิ่งส่ายหน้าเบาๆ หลังจากเฉียวเลี่ยงเหรินลับร่างไป นางยกสุราขึ้นดื่มอีกครั้งขณะที่ดวงตายังคงจับจ้องจางเสี่ยวหลงจากระยะไกล 'ข้าจะเฝ้าสังเกตเขาต่อไปอีกสักพัก และบางทีข้าอาจจะไปพบเขา หากพรสวรรค์ของเขาโดดเด่นอย่างที่ข้าคาดหวังไว้จริงๆ' . . . ในสถานที่ลับ ซางเสี่ยวอินกำลังแช่อยู่ในสระเลือดอสูรร่วมกับสตรีอีกสองคน ทว่าซางซินอวี่กลับนั่งอยู่บนโขดหินใหญ่ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด "เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า? เหตุใดจึงไม่มาเข้าร่วมกับพวกเราล่ะ?" ซางซินอวี่หันมาทางซางเสี่ยวอินทันที "ข้ารู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา ทั้งยังฝันประหลาดตอนที่พักผ่อนก่อนหน้านี้ด้วย มันทำให้ข้าไม่มีสมาธิเลย" "ฝันประหลาดแบบไหนกันล่ะ?" ซางเจียลี่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ข้าฝันถึงบุรุษผู้หนึ่ง แต่ข้าไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน เลยรู้สึกสับสนน่ะ" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซางเจียลี่และสตรีทั้งสองต่างก็ประหลาดใจ ทว่าซางซินอวี่กลับกระโดดลงมา "คืนนี้ข้าคงไม่มีสมาธิฝึกฝนแล้ว ข้าจะกลับเรือนพักก่อน" ท่าทีของซางซินอวี่สร้างความงุนงงให้แก่พวกนาง จนกระทั่งซางอี้เฟินโพล่งคำถามขึ้นมา "พวกเจ้าคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่? เหตุใดเราถึงหมดสติไปตั้งสี่วันเต็ม?" "วันนั้นมีเพียงซางเหยาหลินกับเจ้าเด็กนั่นอยู่ที่นี่ แต่เจ้าก็ได้ซัดพวกเขาทั้งสองจนสลบไปแล้ว ข้ามั่นใจว่าไม่ใช่ฝีมือของพวกเขาแน่ที่ทำอะไรกับเรา" *ปัง!* *ซ่า!* โลหิตในสระพุ่งทะยานขึ้นสู่เบื้องบนทันทีที่ซางเสี่ยวอินฟาดฝ่ามือลงบนผิวน้ำ สร้างความตกใจให้แก่สตรีทั้งสอง "ข้ามั่นใจว่านังนั่นต้องทำอะไรบางอย่างกับเราแน่ๆ แต่ตอนนี้เรายังทำอะไรนางไม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อซางอิ่งเยว่ยังคงจับตาดูข้าอยู่" "ยิ่งไปกว่านั้น ซางอวี้เหมยก็อยู่ในดินแดนนี้ด้วย ข้าเลยจำเป็นต้องเลื่อนแผนการจัดการกับนางออกไปก่อน และจะรอเวลาที่เหมาะสมเพื่อเล่นงานนาง" หลังจากนั้น ซางเสี่ยวอินก็เล่าถึงแผนการที่นางจะใช้จัดการกับซางเหยาหลินให้สตรีทั้งสองฟัง พวกนางต่างตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น ทว่าก็ยังคงสนับสนุนความคิดของนาง . . . === [ติ๊ง] [ภารกิจรายวัน: ดูดซับปราณ 19,200 หน่วย] [รางวัล: อัญมณีสีเขียว 192 ชิ้น] === [ติ๊ง] [ภารกิจรายวัน: สังหารมารระดับมาร์ควิสขึ้นไป 800 ตน] [รางวัล: เอสเซนส์อิสตรี 80,000 หน่วย] === อีกวันหนึ่งได้ผ่านพ้นไป ทว่าจางเสี่ยวหลงไม่ได้ให้ความสนใจกับการแจ้งเตือนเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะเมื่อสมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับการบำเพ็ญจิตวิญญาณคู่กับสองสตรี แม้แต่วงจรหยินหยางที่ลอยอยู่เหนือพวกเขาก็ยังเปล่งแสงเจิดจ้า และมีขนาดใหญ่กว่าตอนที่เขาบำเพ็ญคู่กับพวกนางทีละคนอย่างเห็นได้ชัด การกระทำของพวกเขาดึงดูดสายตาของผู้คนมากมาย ทว่ากลับไม่มีใครกล้าขึ้นมาบนยอดเขา ได้แต่เฝ้ามองจากเรือนพักของตนเอง ถึงกระนั้น ใช่ว่าทุกคนจะมีเจตนาดี หลายคนต่างวางแผนร้ายต่อพวกเขา โดยเฉพาะเหล่ามารที่อาศัยอยู่บนเกาะทางใต้ แม้แต่เทียนกั๋ว สัตว์เทพที่อาศัยอยู่บนเกาะตะวันออก ก็ยังจับจ้องไปที่จางเสี่ยวหลง แม้จะรู้สึกอิจฉาในพรสวรรค์ของเขา แต่เขาก็ยังไม่มีเจตนาจะไปหาเรื่องด้วยเหตุผลพิเศษบางประการ ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เหล่าสัตว์อสูรเริ่มส่งเสียงร้องแปลกๆ โดยเฉพาะอสูรเวหาที่บินวนเวียนอยู่ใต้ท้องฟ้าอันมืดมิด ในขณะเดียวกัน การแจ้งเตือนครั้งที่สองก็ปรากฏขึ้นในใจของจางเสี่ยวหลง === [ติ๊ง] [ภารกิจรายวัน: ดูดซับปราณ 19,200 หน่วย] [สถานะ: สำเร็จ] [รางวัล: อัญมณีสีเขียว 192 ชิ้น ถูกส่งไปยังช่องเก็บของแล้ว] === หลังจากที่พวกเขาถอนปราณและจิตวิญญาณกลับคืนมา ทั้งสามก็ลืมตาขึ้นทันที ซางเหยาหลินเป็นผู้ที่ตื่นเต้นที่สุด โดยเฉพาะเมื่อระดับจิตวิญญาณของนางก้าวข้ามผ่านระดับย่อยไปได้ เพราะอย่างไรเสียนางเพิ่งจะเป็นผู้บำเพ็ญวิญญาณได้เพียงวันเดียว แต่ด้วยความช่วยเหลือของจางเสี่ยวหลงและซางอิ่งเยว่พร้อมๆ กัน ทำให้นางก้าวกระโดดได้ถึงเพียงนี้ "ขอบใจมากนะ หลงเอ๋อร์ และศิษย์พี่อิ่งเยว่" "ท่านพี่ไม่จำเป็นต้องขอบใจข้าหรอก" ซางอิ่งเยว่เพียงพยักหน้าตอบรับซางเหยาหลิน ทว่าฉับพลันนั้นนางกลับรู้สึกถึงกระแสความรู้สึกประหลาดที่ไหลเวียนผ่านร่างกาย อย่างไรก็ตามนางยังคงสับสนถึงที่มาของความรู้สึกนั้น "พวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด ข้าจะบำเพ็ญเพียรต่ออีกหน่อย" ซางเหยาหลินรีบพาจางเสี่ยวหลงซึ่งกลับสู่ร่างเด็กชายลงมาจากยอดเขา ทิ้งให้ซางอิ่งเยว่ได้ครุ่นคิดเพียงลำพัง ซางอิ่งเยว่สะบัดศีรษะเพื่อไล่ความสับสนออกไป นางรีบหลับตาลงเพื่อบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง ทว่านางรู้สึกว่าการบำเพ็ญจิตวิญญาณนั้นเพียงพอแล้ว จึงเปลี่ยนมาบำเพ็ญปราณด้วยตนเองแทน . . . ในขณะเดียวกัน สีหน้าของซางเหยาหลินก็มืดครึ้มลงทันทีที่มาถึงห้องพัก โดยเฉพาะเมื่อเห็นซางอวี้เหมยกำลังนอนเปลือยกายรอคอยพวกเขาอยู่ ตรงกันข้ามกับนาง จางเสี่ยวหลงกลับกระตุกยิ้มบางๆ เขาผละจากอ้อมแขนของซางเหยาหลินแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง ทว่าซางอวี้เหมยกลับดึงเขาเข้าไปกอดทันที โทสะของซางเหยาหลินยิ่งปะทุขึ้นเมื่อเห็นภาพนั้น นางรีบเปลื้องผ้าออกแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ จางเสี่ยวหลง ก่อนจะฉุดดึงเขามาจากพี่สาว "หลงเอ๋อร์เป็นของข้า! ข้าไม่ยอมให้ท่านแตะต้องเขาหรอก!" "อย่างนั้นหรือ?" ซางอวี้เหมยถามกลับด้วยรอยยิ้มแสยะบางๆ ทำให้ซางเหยาหลินถึงกับสั่นสะท้าน "ตอนนี้เจ้าจะครองเขาไว้ก็ได้ แต่ในไม่ช้าเขาจะเป็นของข้า และเจ้าจะไม่มีวันหยุดยั้งมันได้" "เหอะ!" ซางเหยาหลินพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาแล้วพาจางเสี่ยวหลงไปนอนอีกฝั่ง นางห่มผ้าให้เขาและกอดไว้แน่น เพื่อให้มั่นใจว่าพี่สาวของนางจะไม่สามารถทำอะไรเขาได้ในยามที่นางหลับ จางเสี่ยวหลงโอบกอดซางเหยาหลินกลับเช่นกัน ทว่าเขากำลังรอให้นางหลับไปก่อน เพราะเขาจำเป็นต้องกักขังจิตใต้สำนึกของนางไว้อีกครั้ง เพื่อป้องกันไม่ให้ฤทธิ์ของโอสถนั้นส่งผลกระทบต่อนาง นอกจากนี้ เขายังเฝ้าจับตาดูซางอวี้เหมยอย่างใกล้ชิด เพื่อรอดูการเคลื่อนไหวต่อไปของนาง - โปรดติดตามตอนต่อไป -