บทที่ 1350 จะจากไปแบบนี้เลยงั้นเหรอ? วันถัดมา เกรย์เสร็จสิ้นการฝึกฝนของเขาแล้ว น่าเสียดายที่นอกเหนือจากการเปลี่ยนแปลงของอาณาเขตธาตุดินแล้ว เขาก็ไม่มีพัฒนาการด้านอื่นที่สำคัญอีก เขาใช้แก่นโลหิตของอสูรตระกูลแมวจนระดับการฝึกฝนของเขาไปถึงจุดสูงสุดของระดับราชันย์ธาตุ ในตอนนี้ ทั้งสี่คนมีเคลาส์และเกรย์ที่อยู่ในระดับจุดสูงสุด ส่วนอลิซและเรย์โนลด์อยู่ในระดับที่เจ็ดและพวกเขาก็ห่างจากจุดสูงสุดไม่ไกลนัก ทั้งคู่มีพลังมากพอที่จะต่อสู้กับใครก็ตามที่อยู่ในระดับจุดสูงสุด โดยเฉพาะเรย์โนลด์ที่ได้เปรียบด้วยนักรบธาตุของเขา อลิซอาจจะอ่อนแอกว่าเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่น่าจะมีปัญหาในการต่อสู้กับคนอื่นๆ ที่อยู่ในระดับจุดสูงสุด ตราบใดที่คนเหล่านั้นไม่ได้มีระดับเดียวกับเกรย์และคนอื่นๆ “พวกนายยังอยากอยู่ที่นี่ต่อ หรือว่าเราควรจะไปกันดี?” เกรย์ถาม แผนเดิมของพวกเขาคือการสำรวจทวีปออโรร่า และพวกเขาก็ใช้เวลาที่นี่มานานพอสมควรแล้ว เขารู้สึกว่าถึงเวลาที่ต้องออกจากที่นี่เพื่อไปยังทวีปอื่นๆ ที่เขายังไม่เคยไป “ฉันถึงจุดสูงสุดแล้ว ที่นี่ไม่มีอะไรให้ฉันอีกต่อไป” เคลาส์กล่าว เนื่องจากข้อจำกัดของสถานที่แห่งนี้ เขาจึงไม่อยากจะเลื่อนระดับที่นี่ ต่อให้เขามีโอกาสทำได้ แต่การต้องถูกโลกใบนี้โจมตีไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะลองเสี่ยง ทั้งคู่หันไปหาอลิซและเรย์โนลด์ พวกเขาเป็นเพียงสองคนเท่านั้นที่ยังอยู่ในระดับที่ต่ำกว่า “ไปกันเถอะ พวกเราได้รับประสบการณ์ดีๆ จากที่นี่มากพอแล้ว” อลิซกล่าว ตอนที่เธอมาถึงที่นี่ เธออยู่ในระดับที่สี่เท่านั้น แต่ตอนนี้เธอเลื่อนขึ้นมาได้สามระดับแล้วด้วยความช่วยเหลือของเกรย์และความพยายามของเธอเอง คงไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ที่นี่ต่อไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเกรย์และเคลาส์ไม่สามารถพัฒนาขึ้นได้มากกว่านี้แล้ว แม้เธอจะอยากไล่ตามให้ทัน แต่เธอก็รู้ดีว่าการเลื่อนระดับอย่างบุ่มบ่ามจะส่งผลเสียมากกว่าผลดี ส่วนเรย์โนลด์มีนักรบธาตุของเขาอยู่แล้ว เขาจึงไม่มีปัญหาอะไรหากจะจากไปในตอนไหนก็ตาม เกรย์พยักหน้าแล้วหันความสนใจไปที่ถิ่นฐานของมนุษย์ ประตูมิติที่ใช้สำหรับออกไปนั้นอยู่ใกล้กับที่ซ่อนของมนุษย์พอดี “อืม ดูเหมือนพวกมันจะกำลังตามล่าคนที่ขโมยของไปจากพวกมันนะ” เขาพึมพำหลังจากสัมผัสได้ถึงความไม่สงบในดินแดนของพวกยักษ์ เคลาส์และคนอื่นๆ ก็สัมผัสได้เช่นกัน “ฉันคิดว่าเราควรไปกันตอนนี้เลยดีกว่า” เคลาส์เสนอ เกรย์พยักหน้าและพวกเขาก็เดินหน้าไปยังทางออก ภารกิจเดิมของพวกเขาที่นี่ถือว่าสำเร็จแล้ว พวกเขาจึงจากไปได้ พวกโนมต่างพากันหลบซ่อนตัวและไม่สามารถสร้างปัญหาให้กับมนุษย์ที่อยู่ที่นั่นได้อีกต่อไป ... ไม่นานกลุ่มของพวกเขาก็มาถึงที่ซ่อนของมนุษย์ระหว่างทางที่จะออกจากมิตินี้ เมื่อไปถึง เกรย์ก็เห็นกลุ่มคนที่พวกเขาพบตอนเข้ามา เขานึกขึ้นได้ว่าเคยบอกพวกเขาไว้ว่าจะเปิดโอกาสให้หนึ่งสัปดาห์หรือมากกว่านั้นเพื่อทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ เพราะเขากำลังจะจัดการกับพวกโนม พวกเขาต่างขอบคุณเกรย์เมื่อเห็นหน้าเขา หากไม่ใช่เพราะคำพูดของเขา พวกเขาคงพลาดโอกาสทองครั้งนี้ไปแล้ว ไม่ใช่แค่พวกเขา แต่ผู้ใช้ธาตุจำนวนมากได้รับผลประโยชน์อย่างมหาศาลจากการที่เกรย์คอยขัดขวางพวกโนมเอาไว้ เกรย์ไม่ลืมที่จะบอกพวกเขาเรื่องการจากไปของเขา หากพวกเขายังคงทำตัวเหมือนเดิม ก็มีความเสี่ยงที่จะถูกพวกโนมฆ่าตาย พวกโนมรู้ดีว่าเขาไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป ดังนั้นพวกมันจะต้องกลับมาอีก ครั้งเมื่อถึงเวลาที่พวกมันกลับมาและเกรย์ไม่อยู่แล้ว พวกมันจะระบายความโกรธแค้นใส่เหล่ามนุษย์ที่อยู่ที่นั่นแทน ข่าวเรื่องการจากไปของเกรย์เริ่มแพร่กระจายออกไปในหมู่มนุษย์คนอื่นๆ พวกเขาต่างเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับเพื่อให้ได้รับประโยชน์จากสิ่งที่เกรย์ได้ทำไว้ให้มากที่สุด พวกโนมไม่กล้าออกมาในตอนนี้เพราะพวกมันต่างหวาดกลัวเกรย์ ต้องใช้เวลาอีกนานกว่าที่พวกมันจะตระหนักได้ว่าเกรย์ไม่ได้อยู่ในมิติลับนี้แล้ว เอลาริสและคนอื่นๆ ได้รับข่าวการจากไปของเกรย์ในไม่ช้า เธอก็รีบตรงไปยังทางออก เธอต้องการความช่วยเหลือจากเกรย์และอยากให้แน่ใจว่าเขาจะช่วยเธอ ... ณ ประตูมิติ เกรย์และเพื่อนๆ กำลังจะจากไปพอดีตอนที่เอลาริสและพี่ชายของซิลเวียมาถึง “จะจากไปแบบนี้เลยงั้นเหรอ?” เสียงของเอลาริสทำให้พวกเขาหยุดชะงัก เกรย์ชะงักไปเล็กน้อยแล้วหันกลับมามองคนที่พูด เมื่อเห็นว่าเป็นเอลาริส เขาก็ไม่รู้จะพูดอะไร ในขณะที่เคลาส์และเรย์โนลด์ต่างเอามือปิดปากตัวเอง “พวก... นายไปทำอะไรมา?” เรย์โนลด์ถาม “บอกตามตรงนะ เธอสวยใช้ได้เลย นี่นายเจอเธอที่นี่งั้นเหรอ?” เคลาส์ถามพร้อมรอยยิ้มล้อเลียน เกรย์ไม่สนใจพวกเขา “เธอต้องการอะไร?” “นายสัญญาว่าจะช่วยฉันเรื่องนั้น แต่นายกำลังจะจากไปแบบนี้เลยเหรอ” เอลาริสตอบ “ฉันไม่ได้สัญญาว่าจะช่วยเธอเรื่องอะไรสักหน่อย เธอต่างหากที่เป็นฝ่ายบีบบังคับให้ฉันช่วย” “มันต่างกันตรงไหน?” “ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอก ตอนนี้ไม่มีพวกโนมอยู่ที่นี่แล้ว และฉันเองก็มีธุระต้องจัดการอีกเยอะ” “เพื่อน นายมีอะไรให้ช่วยงั้นเหรอ? ฉันช่วยได้นะ” เคลาส์ขยับเข้าไปใกล้เกรย์ “นายช่วยไม่ได้หรอก แล้วนายน่ะไม่มีใครอยู่แล้วหรือไง?” เกรย์ผลักเคลาส์ออกไป “ก็ใช่ แต่นายเรย์ยังโสดนะ” เคลาส์ชี้ไปที่เรย์โนลด์ เกรย์กุมขมับแล้วพูดว่า “มันไม่ใช่เรื่องที่พวกนายจะช่วยได้ อย่ามาวุ่นวายเลย” “ตกลงจะช่วยหรือไม่ช่วย?” เอลาริสถาม เมื่อเห็นว่าเพื่อนๆ ของเกรย์ดูเหมือนจะเข้าข้างเธอ เธอจึงอยากลองดูว่าพวกเขาจะช่วยกล่อมเกรย์ได้หรือไม่ “ไม่ช่วย เธอไปได้แล้ว” เกรย์หันหลังกลับเตรียมจะจากไป “ทำไมนายถึงหัวแข็งขนาดนี้?” เอลาริสไม่อยากเชื่อเลยว่าเกรย์จะปฏิเสธ เธอพูดเสริม “ฉันให้สมบัติกับนายได้นะ” “ฉันมีมากเกินพอแล้ว ฉันไม่สนใจจะรับงานจ้างหรอก” คำตอบของเกรย์ทำให้เอลาริสยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม เคลาส์และเรย์โนลด์รู้สึกอยากจะทุบเกรย์สักที ผู้หญิงสวยๆ มาขอให้ช่วยแต่เขากลับปฏิเสธในลักษณะนี้ แถมยังไม่ไว้หน้าเธอเลยสักนิด “นี่แหละสาเหตุที่ทำไมนายถึงไม่มีแฟนสักที” เคลาส์พึมพำ เกรย์เหลือบมองเคลาส์แล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าฉันกำลังหาอยู่ ฉันมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องกังวล”