บทที่ 1449 หลอกล่อเจ้าชาย เกรย์และโรเบิร์ตมุ่งหน้าตรงไปยังประตูมิติ นี่เป็นครั้งแรกที่โรเบิร์ตได้เข้ามาในดินแดนลับแล เขาถึงกับตกตะลึงในพลังงานที่อบอวลอยู่ในสถานที่แห่งนี้ “ที่นี่เป็นสถานที่ฝึกฝนที่ดีจริง ๆ น่าเสียดายที่ฉันมาถึงจุดสูงสุดของระดับเวเนอเรเบิลแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันคงจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักหน่อย” โรเบิร์ตกล่าว เกรย์พยักหน้า ที่นี่เป็นที่ฝึกฝนที่ดีจริง แต่เขาสนใจเรื่องอื่นมากกว่า เขาต้องการทำสิ่งที่ตั้งใจให้เสร็จแล้วรีบกลับไปยังฝ่ายไพรมอนด์ เขาคิดว่าจะแวะไปเยี่ยมพ่อแม่ระหว่างทางกลับด้วย “มาเริ่มงานกันเถอะ แค่ระดับเวเนอเรเบิลขั้นสูงสุดก็น่าจะเพียงพอแล้ว” เกรย์บินขึ้นและมุ่งหน้าไปยังค่ายของพวกโนม เขารู้ตำแหน่งของมันดีหลังจากที่เคยบุกโจมตีที่นี่ไปเมื่อครั้งก่อน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องเสียเวลาตามหาให้เหนื่อย 'ไม่รู้ว่าพวกมันยังมารวมตัวกันที่นั่นอยู่หรือเปล่า' เขาคิดระหว่างบินไป ระหว่างทางเขาตรวจพบพวกโนมอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเพราะระดับพลังของพวกมันอ่อนแอเกินไป เขาต้องการคนที่มีพลังแข็งแกร่งและมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ เพื่อที่จะได้ล่วงรู้ความลับบางอย่างของพวกโนม ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงที่หมาย เกรย์และโรเบิร์ตซ่อนตัวพร้อมกับปกปิดออร่าของตนเอง เกรย์ไม่อยากให้พวกโนมรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ เขาไม่อยากฆ่าใครและไม่อยากให้พวกโนมพาลโกรธแค้นมนุษย์คนอื่น ๆ ในดินแดนแห่งนี้หลังจากที่เขาจากไปแล้ว พวกเขาสอดส่องมองดูภายในค่ายเพื่อคัดเลือกเป้าหมาย เกรย์อยากรู้ว่ามีเจ้าชายคนไหนอยู่ที่นี่บ้างหรือไม่ แต่หลังจากรออยู่สองชั่วโมง เขาก็ไม่เห็นวี่แววของเจ้าชายคนใดเลย และการบุกเข้าไปดุ่ม ๆ ก็มีแต่จะทำให้พวกที่อยู่ข้างในตื่นตัว 'วอยด์ เจ้าจำหน้าตาของพวกเจ้าชายได้ไหม?' เขาถามวอยด์ที่กำลังนอนหลับอยู่ในแหวนเก็บของ 'ไม่ ฉันกำลังจะเลื่อนระดับแล้ว อย่ามารบกวน' คำตอบของวอยด์ไม่ใช่สิ่งที่เกรย์คาดไว้ แต่ข่าวที่วอยด์กำลังจะเลื่อนระดับนั้นถือเป็นเรื่องวิเศษ วอยด์แทบจะไม่เคยฝึกฝนเลย สิ่งที่ทำมีเพียงกินกับนอน แต่กลับสามารถเลื่อนระดับได้อย่างง่ายดาย ในแง่หนึ่ง เกรย์ก็อดอิจฉาวิธีการบ่มเพาะของวอยด์ไม่ได้ การนอนหลับทำให้ระดับเลื่อนขึ้นได้อย่างไรกัน? เอาเถอะ วอยด์กินสมบัติธรรมชาติเข้าไปมากมายซึ่งล้วนแต่เป็นประโยชน์และช่วยให้มันเติบโตเร็วขึ้น แต่ความจริงที่ว่ามันไม่ต้องนั่งบ่มเพาะเหมือนคนอื่นนี่สิ ที่น่าเจ็บใจนัก เกรย์เลิกสนใจวอยด์แล้วมองไปที่อาคารหลังใหญ่ ก่อนจะหันมาหาโรเบิร์ต “นายเป็นเนโครแมนเซอร์ พวกโนมมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพวกเนโครแมนเซอร์อยู่บ้าง” เขาตั้งข้อสังเกต โรเบิร์ตพยักหน้า “บางครั้งฉันก็ได้ยินมาว่ามีการจัดประชุมร่วมกับพวกโนมเหมือนกัน” “นายกำลังจะบอกให้ฉันเดินเข้าไปในนั้นงั้นเหรอ?” เขาถามเกรย์ “ใช่ ในเมื่อนายเป็นเนโครแมนเซอร์ พวกมันจะไม่โจมตีนาย พวกมันจะยอมให้นายเดินไปมาในหมู่พวกมันได้อย่างอิสระ บางทีพวกมันอาจจะต้องการให้นายช่วยจัดการกับมนุษย์ด้วยซ้ำ” เกรย์อธิบาย แผนการคือให้โรเบิร์ตล่อเป้าหมายออกมาแล้วทั้งสองก็จะจัดการสยบคนคนนั้น เพื่อให้โรเบิร์ตทำสิ่งที่ต้องการ ตามที่โรเบิร์ตบอกเกรย์มา เป้าหมายจะต้องถูกทำให้หมดสภาพเสียก่อน เขาจึงจะสามารถแทรกซึมพลังจิตเข้าไปในสมองของอีกฝ่ายได้ หลังจากนั้นเขาก็จะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ “ตกลง ฉันจะเข้าไปพาใครสักคนออกมา” โรเบิร์ตพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินตรงไปยังประตูที่นำเข้าสู่ค่าย ฐานที่มั่นของพวกโนมเหมือนกับเมืองเล็ก ๆ ที่มีประตูบานใหญ่กั้น และมีบ้านเรือนกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ วินาทีที่โรเบิร์ตเดินเข้าไปใกล้ พวกโนมสามตัวก็ก้าวออกมาและเตรียมจะโจมตี โรเบิร์ตคาดการณ์ไว้แล้วจึงรีบหยิบหุ่นเชิดตัวหนึ่งออกมา “ฉันเป็นเนโครแมนเซอร์ ฉันต้องการมาพบผู้นำของพวกเจ้า ฉันมีข้อเสนอที่จะนำเสนอเขา” พวกโนมที่ออกมานั้นอยู่ในช่วงต้นของระดับเอเลเมนทัลเวเนอเรเบิล เมื่อเห็นหุ่นเชิด พวกมันก็ชะงักไปแต่ก็ยังอยู่ในท่าเตรียมพร้อม “สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำอย่างแกคิดว่าจะได้พบเจ้าชายเชียวหรือ?” โนมตัวหนึ่งพูดด้วยความรังเกียจ โรเบิร์ตมองพวกโนมและเห็นความดูถูกเหยียดหยามในสายตาของพวกมัน เห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่ได้ให้ค่ากับมนุษย์เลย เกรย์รู้อยู่แล้วว่าพวกโนมคิดว่าตัวเองเหนือกว่ามนุษย์ แต่โรเบิร์ตไม่เคยเผชิญหน้ากับพวกโนมมาก่อนจึงไม่รู้ว่าพวกมันปฏิบัติต่อมนุษย์อย่างไร นี่เป็นการพบกันครั้งแรกของเขา และเขาก็แปลกใจกับสายตาที่พวกโนมมองมาที่เขา “นี่เป็นเรื่องที่เจ้าชายจะไม่ยอมพลาดแน่ ถ้าเขารู้ว่าพวกเจ้าทำให้เขาพลาดโอกาสนี้ไป พวกเจ้าจะต้องเสียใจ” โรเบิร์ตไม่ยอมให้สายตาและคำพูดของพวกมันมากดดันเขา เขามองพวกมันด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดว่า “ถ้าพวกเจ้าไม่อยากให้ฉันเข้าไปพบเขาก็ได้ ฉันจะไป แต่สักวันเจ้าชายจะรู้เรื่องนี้เข้าและส่งคนมาตามหาฉันเอง ถึงตอนนั้นมันก็สายเกินไปแล้ว” พวกโนมทั้งสามสบตากันแล้วตัดสินใจพาโรเบิร์ตเข้าไป พวกมันไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือโกหก แต่พวกมันก็ไม่อยากทำให้เจ้าชายขุ่นเคือง เพราะช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาเจ้าชายมีอารมณ์ฉุนเฉียวอยู่ตลอด โรเบิร์ตถูกนำตัวเข้าไปในค่าย มุ่งหน้าไปยังปราสาทที่ตั้งอยู่กลางค่าย ซึ่งเป็นที่พำนักของเจ้าชาย เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ และเห็นโนมตัวอื่น ๆ มองเขาด้วยความดูหมิ่น พวกมันไม่ได้มองเห็นคุณค่าของมนุษย์คนใดเลย แม้กระทั่งคนที่เป็นเนโครแมนเซอร์ก็ตาม โรเบิร์ตไม่สนใจสายตาเหล่านั้นและเดินตรงไปยังอาคาร ภายในอาคาร เจ้าชายกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวกลาง โดยมีลูกน้องห้าคนนั่งหารืออยู่ข้าง ๆ เมื่อมีเสียงเคาะประตูเหล็กบานใหญ่ โนมตัวหนึ่งก็เดินเข้ามา “ท่านครับ มีมนุษย์คนหนึ่งมาขอพบท่าน เขาบอกว่าเขามีข้อเสนอที่ท่านไม่ควรพลาดครับ” โนมกล่าวพร้อมกับก้มศีรษะ เจ้าชายมองไปยังโนมตัวนั้นแล้วกล่าวว่า “พาเขาเข้ามา” หากเกรย์อยู่ที่นั่น เขาคงจำเจ้าชายคนนี้ได้ทันที เขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจ้าชายลำดับที่เจ็ด ผู้ที่เคยเผชิญหน้ากับเขามาแล้วทั้งสองฝั่งของดินแดนลับแล โนมเดินออกไปและพาโรเบิร์ตเข้ามาในห้อง หนึ่งในพวกมันผลักหลังโรเบิร์ตแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ทำความเคารพซะ” โรเบิร์ตเหลือบมองมัน ก่อนจะหันไปทางเจ้าชาย เขาโค้งคำนับเล็กน้อยแล้วจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเจ้าชายตรง ๆ “เจ้าบอกว่ามีข้อเสนอให้ข้า งั้นก็พูดมา” เจ้าชายเข้าประเด็นทันที “ฉันอยากจะพูดกับคุณเป็นการส่วนตัว ท่านเจ้าชาย” โรเบิร์ตกล่าว เจ้าชายลำดับที่เจ็ดมองคนทั้งห้าที่อยู่ในห้องและส่งสัญญาณให้พวกเขาทุกคนออกไปข้างนอก พวกเขาไม่ได้ไปไหนไกล เพียงแค่ยืนอยู่หน้าประตูเท่านั้น “อย่าเข้ามาใกล้กว่านี้ อยากพูดอะไรก็พูดมาจากตรงนั้นแหละ” เจ้าชายลำดับที่เจ็ดกล่าวเมื่อเห็นโรเบิร์ตก้าวเท้าเข้ามา โรเบิร์ตหยุดเดินแล้วกล่าวว่า “จะมีบุคคลสำคัญคนหนึ่งเดินทางมาที่นี่ในวันนี้ เธอเป็นลูกสาวของผู้มีอำนาจระดับท็อปคนหนึ่งในทวีปของฉัน” “ข้อมูลนี้มีประโยชน์อะไรกับข้า?” เจ้าชายลำดับที่เจ็ดถามอย่างเย็นชา “เรื่องมีอยู่ว่า ฉันรู้มาว่าคุณกำลังต้องการตัว เกรย์ ดอว์สัน คนคนนี้มีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับตระกูลดอว์สัน ข้อเสนอของฉันคือ ให้คุณลักพาตัวลูกสาวคนนั้นมา แล้วเสนอขอแลกตัวเธอกับหัวของเกรย์ ดอว์สัน เขาจะไม่ลังเลที่จะทำการแลกเปลี่ยนนี้เลย” โรเบิร์ตอธิบาย เมื่อเจ้าชายลำดับที่เจ็ดได้ยินดังนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนทันที “เป็นแผนที่ดีมาก! คนคนนั้นจะมาเมื่อไหร่? ข้าต้องจับตัวพวกเขาให้ได้เดี๋ยวนี้!” เจ้าชายลำดับที่เจ็ดตื่นเต้นมาก เกรย์คือศัตรูตัวฉกาจของเขา เขาต้องการให้เกรย์ตายไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม เขาไม่เคยคิดจะทำเรื่องแบบนี้มาก่อน และไม่เคยมีโอกาสดีเช่นนี้เข้ามาหา ตอนนี้เมื่อโรเบิร์ตนำข้อมูลเช่นนี้มาให้ เขาก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างที่สุด ในที่สุดเขาก็ได้รับโอกาสที่เขาตามหามาตลอดเพื่อที่จะได้ฆ่าเกรย์เสียที “ท่านเจ้าชาย แล้วเรื่องของรางวัลล่ะครับ?” โรเบิร์ตถามพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ “เจ้าจะได้รับรางวัลเมื่อภารกิจสำเร็จ ข้าจะให้เจ้าเป็นผู้รับผิดชอบในการพาตัวคนคนนั้นมา เจ้าต้องพาเธอมาให้ได้ มิฉะนั้นข้าจะสั่งฆ่าเจ้าทิ้งซะ” เจ้าชายลำดับที่เจ็ดกล่าว โรเบิร์ตโค้งคำนับแล้วพูดว่า “ขอบคุณครับท่านเจ้าชาย ฉันจะพาเธอมาให้คุณอย่างแน่นอน แต่ฉันคงทำคนเดียวไม่ได้” “เธอจะต้องได้รับการคุ้มครองจากยอดฝีมือระหว่างที่อยู่ที่นี่ ฉันไม่สามารถรับมือกับพวกนั้นได้เพียงลำพังหรอกครับ” เจ้าชายลำดับที่เจ็ดพยักหน้า “แน่นอน ข้าจะส่งยอดฝีมือของข้าไปช่วยเจ้าเอง เจ้าแค่บอกมาว่าต้องการอะไร” โรเบิร์ตโค้งคำนับและบอกเจ้าชายว่าเขาจะออกไปในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า และให้เจ้าชายเรียกคนที่ต้องติดตามเขามาด้วย เขาไม่ต้องการคนจำนวนมาก แค่สามคนก็เพียงพอแล้ว เจ้าชายเรียกยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดของเขามาสองคนและสั่งให้พวกเขาติดตามโรเบิร์ตออกไปทันที