บทที่ 1897: ตามควันไฟไป เกรย์ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการอยู่กับแม่และคอรี่ เขาออกจากบ้านเพียงครั้งเดียวเพื่อไปเยี่ยมเด็กหญิงตัวน้อยกับพี่ชายที่เขาเคยช่วยไว้เมื่อหลายปีก่อน ซึ่งตอนนี้ทั้งสองได้มาตั้งรกรากอยู่ในเมืองที่คฤหาสน์ดอว์สันตั้งอยู่ ส่วนสามพี่น้องจากเผ่าพันธุ์เขาม้วนยังคงอยู่กับพวกเขา และพวกเขาก็แข็งแกร่งขึ้นกว่าครั้งล่าสุดที่เกรย์ได้พบ เกรย์ใช้เวลาอยู่กับพวกเขาชั่วครู่ พร้อมกับมอบไอเทมบางอย่างให้ ซึ่งสำหรับเขาแล้วมันเป็นของที่แทบไม่มีประโยชน์ แต่สำหรับคนกลุ่มนี้ที่ไม่มีความหวังว่าจะไปถึงระดับโซเวอเรนได้ การได้รับของเหล่านี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการได้รับโอกาสให้แข็งแกร่งขึ้น หลังจากแยกตัวจากกลุ่ม เขาก็ออกไปเดินเล่นในเมืองกับคอรี่ เกรย์รู้สึกประหลาดใจที่พบว่าคอรี่กลายเป็นคนมีชื่อเสียงในเมืองไปแล้วหลังจากอาศัยอยู่กับตระกูลดอว์สันมาหลายปี อีกทั้งการที่เธอถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในอัจฉริยะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคนรุ่นใหม่ ทำให้แทบทุกคนต่างอยากผูกมิตรกับเธอ แน่นอนว่าการเป็นลูกสาวบุญธรรมของลูคัสและมาร์ธา ดอว์สัน รวมถึงการเป็นน้องสาวของเกรย์ ดอว์สัน ผู้โด่งดังแต่ลึกลับ ก็มีส่วนช่วยในเรื่องนี้ไม่น้อย ระหว่างเดินเล่นในเมือง เกรย์รู้สึกตกใจไม่น้อยที่รู้ว่าตัวเองมีชื่อเสียงขนาดไหน สิ่งที่ทำให้เขาขบขันคือคนเหล่านี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาจริงๆ ของเขาเป็นอย่างไร และภาพวาดที่เขาเห็นกลับวาดเขาออกมาดูคล้ายสตรีเสียมากกว่า เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายเล็กน้อยเมื่อเห็นภาพวาดนั้น เขารู้ดีว่าในช่วงวัยเด็กเขาอาจถูกบรรยายว่าหน้าตาสวยมากกว่าหล่อ แต่เมื่อเวลาผ่านไป โครงหน้าของเขาก็เริ่มชัดเจนและคมเข้มขึ้น วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะทันรู้ตัว เช้าวันใหม่ก็มาถึง แม่ของเกรย์จะต้องเดินทางไปพร้อมกับคอรี่และไอเซนดราเชไปยังทวีปอาซูร์ ส่วนตัวเขาจะไปพบกับกลุ่มเพื่อนก่อนที่จะตัดสินใจว่าจะเดินทางไปยังทวีปอาซูร์ด้วยหรือไม่ เกรย์เป็นคนสุดท้ายที่ออกเดินทาง เขาตรงไปยังถ้ำที่พ่อพาเขาไปในครั้งแรกที่กลับมาพบกัน เมื่อไปถึงถ้ำ เขาก็รู้สึกโหยหาอดีตขึ้นมาเมื่อคิดถึงช่วงเวลาที่เขาได้กลับมาพบพ่อในที่สุด แม้เวลาจะผ่านไปไม่กี่ปีแล้ว แต่เขายังคงรู้สึกราวกับว่าเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ตอนที่เขาเดินเข้าไปในถ้ำ ขณะอยู่ในถ้ำ เขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารออกมาและพยายามติดต่อเคลาส์ ต้องใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงกว่าจะได้รับคำตอบ และที่น่าประหลาดใจคือ เคลาส์และคนอื่นๆ กำลังอยู่กับไคล์ โดยวางแผนที่จะช่วยไคล์กวาดล้างค่ายของพวกโนมที่ถูกค้นพบในละแวกนั้น หลังจากได้พิกัดที่ตั้ง เขาก็ออกเดินทางทันที .... ณ สถานที่แห่งหนึ่งในทวีปออโรรา ในอาคารที่ตกแต่งอย่างดี เคลาส์, เรย์โนลด์, อลิซ และไคล์ กำลังนั่งอยู่ด้วยกัน “เกรย์กำลังมา” เคลาส์กล่าวขณะเก็บแผ่นไม้ในมือลง “จริงเหรอ?” ทุกคนต่างตกใจกับข่าวนี้ พวกเขาเพิ่งมาถึงบ้านของไคล์ได้ไม่นาน การได้ยินว่าเกรย์กำลังมาจึงทำให้พวกเขาประหลาดใจอยู่บ้าง “อืม” เคลาส์พยักหน้า “พวกเราควรรอจนกว่าเขาจะมาถึงไหม?” ไคล์ถามอย่างสงสัย เขากำลังกดดันอย่างหนักเนื่องจากได้รับมอบหมายให้เป็นคนกำจัดค่ายของพวกโนม และเขาต้องการให้แน่ใจว่าทุกอย่างจะได้รับการจัดการอย่างเรียบร้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาแข็งแกร่งขึ้นมากจนก้าวเข้าสู่ระดับโซเวอเรนแล้ว แต่ก็เป็นเพียงโซเวอเรนขั้นที่สองเท่านั้น ความเร็วในการเติบโตของเขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในระดับหัวกะทิของตระกูล และเขาเคยรู้สึกว่าตนเองคงจะไม่ห่างชั้นจากเกรย์และเพื่อนๆ มากนัก ทว่าเมื่อได้เห็นพวกเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน เขากลับพูดไม่ออก ทุกคนในกลุ่มนั้นมีระดับพลังสูงกว่าโซเวอเรนขั้นที่สองไปหลายขั้น เมื่อรู้ว่าพลังของพวกเขาประหลาดแค่ไหน เขาก็มั่นใจเต็มร้อยว่าพวกเขาสามารถต่อสู้ข้ามระดับพลังได้สบายๆ แล้วนี่ยังไม่นับรวมเกรย์ ซึ่งเป็นตัวประหลาดในหมู่ตัวประหลาด เพื่อนแต่ละคนของเกรย์อาจเรียกได้ว่าเป็นพรสวรรค์ที่หาได้หนึ่งในล้าน แต่สำหรับเกรย์นั้น อาจเรียกได้ว่าเป็นบุตรแห่งทวยเทพเลยก็ว่าได้ “ไม่จำเป็นหรอก ถ้าข้อมูลของนายถูกต้อง ก็มีแค่โซเวอเรนขั้นที่สามเพียงคนเดียวในนั้นใช่ไหมล่ะ?” เคลาส์ถาม ไคล์พยักหน้าและตอบว่า “ใช่” “งั้นก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องรอเขา ถ้าพวกเราไม่มา นายก็น่าจะจัดการได้ด้วยตัวเองอยู่ดี” เคลาส์กล่าว “ตกลง งั้นเราออกเดินทางกันเลย” ไคล์ไม่คัดค้านเรื่องการไม่รอเกรย์ เพราะในความเป็นจริงแล้ว เขาเองก็อยากจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด พวกเขาออกเดินทางทันทีหลังจากนั้น มุ่งหน้าสู่ค่ายของพวกโนม .... ไม่กี่วันต่อมา เกรย์ร่อนลงบนยอดเขาแห่งหนึ่ง มองไปยังพื้นที่สีเขียวขจีเบื้องหน้า เขาเห็นกลุ่มควันพวยพุ่งขึ้นมาในระยะห่างออกไป “เขาเอาจริงแฮะที่บอกว่าให้ตามควันไฟมา” เกรย์หัวเราะเบาๆ กับตัวเองเมื่อนึกถึงท่าทางของเคลาส์ตอนที่บอกเขาเช่นนั้น เมื่อเขาเข้าใกล้เขตที่ตระกูลของไคล์ตั้งอยู่ เขาติดต่อเคลาส์อีกครั้งและพบว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ในเมือง หลังจากได้รับทิศทางของยอดเขานี้ ข้อความสุดท้ายของเคลาส์ก็คือให้ตามควันไป เมื่อเห็นควันที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาก็รู้ทันทีว่านั่นคือสิ่งที่เคลาส์หมายถึง เขาบินไปยังทิศทางของกลุ่มควันและพบกับการตั้งถิ่นฐานที่ส่วนใหญ่กำลังถูกไฟเผาไหม้ ทว่ากลับไม่เห็นใครอยู่ที่นั่นเลย “หือ?” เขาชะงักไปเมื่อไม่เห็นใคร และในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกไป ร่างของเขาก็พลันวูบไหวและหายไปจากจุดที่ยืนอยู่ เขาปรากฏตัวขึ้นห่างจากจุดเดิมประมาณร้อยเมตร จ้องมองไปยังเศษน้ำแข็งที่พุ่งออกมาจากพื้นดิน เขากวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ไม่พบใครเลย กลับได้ยินเสียงบ่นอุบอิบที่คุ้นเคยแทน “มันสัมผัสได้ยังไงกัน?” “เลิกเล่นอะไรแผลงๆ ได้แล้วเคลาส์” เกรย์พูดอย่างหยอกล้อ เสียงแค่นจมูกอย่างเย็นชาดังขึ้นพร้อมกับที่เคลาส์ปรากฏตัวออกมา ตามด้วยอลิซ เรย์โนลด์ และไคล์ที่เผยตัวตามมาเช่นกัน “โชคดีนะที่ฉันสังเกตทันว่าเป็นนาย ไม่งั้นนายคงตายไปแล้ว” เคลาส์กล่าวพร้อมกับเดินเข้ามาสำรวจเกรย์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น