บทที่ 408: ฉันคือเพื่อนของนายนะ! เกรย์จับตัวชายคนนั้นไว้ที่คอเสื้อ แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมามีเพียงสีหน้าตื่นตระหนกของอีกฝ่ายโดยไร้ซึ่งคำตอบใดๆ ‘อืม สิ่งนี้ทำงานโดยใช้พลังธาตุแก่นแท้ แต่ก็นั่นแหละ ฉันไม่มีความคิดเลยว่ามันถูกสร้างขึ้นมาได้อย่างไร’ เขาครุ่นคิดกับตัวเองพลางปล่อยชายคนนั้นกลับลงไปในร่างอสูรน้ำแข็ง มากกว่าครึ่งหนึ่งของร่างอสูรน้ำแข็งถูกเป่ากระจุยไปแล้ว คนสามคนนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น ไม่สามารถแม้แต่จะลุกขึ้นยืนได้ เกรย์ถอยหลังกลับไปสองสามก้าว เขาต้องการให้พวกมันฟื้นตัวเพื่อที่จะได้ศึกษาพวกมันต่อ แต่น่าเสียดายที่คนทั้งสามไม่สามารถรวมร่างเป็นอสูรน้ำแข็งได้อีกครั้ง ออร่าของอสูรตัวนั้นเริ่มลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว และไม่นานมันก็ตกลงไปอยู่ที่ระดับกลางของอาณาเขตกำเนิด และมันก็ไม่หยุดเพียงแค่นั้น มันยังคงลดระดับลงเรื่อยๆ จนเกือบจะถึงระดับต้น เกรย์สัมผัสได้ว่าอีกเพียงนิดเดียวมันก็จะตกลงสู่ระดับต้นอย่างแท้จริง “น่าเสียดายจริงๆ เฮ้ เคลาส์ มาสลับคู่ต่อสู้กันเถอะ” เขากล่าวพลางเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย “ไปไกลๆ เลย! ฉันกำลังสนุกอยู่ตรงนี้” เคลาส์ปฏิเสธโดยไม่เปิดโอกาสให้เกรย์ได้พูดอะไรต่อ “โธ่เอ๊ย! มาเถอะ แค่นิดเดียวเอง ฉันอยากจะศึกษาอะไรบางอย่าง” เกรย์ร้องขอ เคลาส์มองไปยังอสูรน้ำแข็งที่แทบจะไม่สามารถฟื้นตัวได้อีกต่อไป ก่อนจะส่ายหัวแล้วถอยออกไป ในเมื่อเกรย์บอกว่าอยากจะศึกษาอะไรบางอย่าง เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ ‘ฉันไปจัดการอีกตัวดีกว่า’ เขาปลอบใจตัวเอง ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับตะลึง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเกรย์และเคลาส์จะสลับคู่ต่อสู้กันกลางคันแบบนี้! ใครเขาทำกันแบบนั้นบ้าง?! ‘ฉันนั่งดูเฉยๆ ต่อไปไม่ได้แล้ว’ ความมุ่งมั่นฉายชัดขึ้นในแววตาของเขาก่อนจะก้าวไปข้างหน้า “พวกแกสองคนแข็งแกร่งมาก ข้ายอมรับเลย…” “แหม ขอบใจนะ” เคลาส์ขัดจังหวะพลางรับคำชมด้วยรอยยิ้ม “แต่ว่า การเดินทางของพวกแกจบลงที่นี่แหละ” ชายคนนั้นกล่าวต่อหลังจากถูกเคลาส์ขัดจังหวะอย่างเสียมารยาท “ออกมาได้แล้ว ถึงเวลาจัดการเจ้าพวกนี้สักที” เขากล่าวพลางมองไปรอบๆ สนาม ชายชราห้าคนเดินออกมาจากหลังต้นไม้รอบบริเวณสนาม “หือ? พวกแกยังมีคนเหลืออยู่อีกเหรอ?” เคลาส์ถามด้วยท่าทางประหลาดใจ เขากำลังแสดงละครอย่างเห็นได้ชัด เพราะเกรย์ได้บอกเขาแล้วตั้งแต่ก่อนการต่อสู้จะเริ่มว่ามีคนห้าคนซ่อนตัวอยู่ด้านข้าง และก็เป็นไปตามที่เกรย์บอกเป๊ะ พวกเขาทุกคนอยู่ในระดับปลายของอาณาเขตกำเนิด แม้จะยังไม่ถึงระดับสูงสุด แต่หากปล่อยให้พวกเขาสร้างอสูรน้ำแข็งตัวนี้ขึ้นมา พลังของมันคงเป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ เกรย์ต้องการให้มันเกิดขึ้นอยู่แล้ว แต่ในทางกลับกัน เคลาส์ไม่ได้คิดแบบนั้น เหล่าชายชราไม่ได้พูดอะไร พวกเขาเดินไปหาคนอีกสิบคนที่กำลังนั่งพัก บางคนนอนอยู่บนพื้นด้วยความอ่อนล้า แววตาแห่งความผิดหวังฉายชัดบนใบหน้าของพวกเขา “พวกเราจัดการต่อเอง” ชายที่มีหนวดกล่าว “ท่านผู้อาวุโส พวกเราล้มเหลว โปรดลงโทษพวกเราด้วย” หนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์กล่าว “พวกแกค่อยรับโทษหลังจากที่พวกเราจัดการเจ้าพวกตัวแสบนี้เสร็จ รูปขบวน!” ชายหนวดกล่าวพลางละสายตาจากคนเหล่านั้น เขาเข้าร่วมกับชายชราอีกห้าคน กลายเป็นหกคน พวกเขาแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละสามคน และพวกเขาก็เริ่มประสานอินประหลาดแบบเดิมอีกครั้ง พร้อมกับรีดเร้นพลังธาตุแก่นแท้ตามรูปแบบที่แปลกตา ‘โอ้ ที่แท้ก็มีข้อเสียในการใช้เทคนิคนี้สินะ’ เกรย์คิดพลางมองไปยังคนสิบคนที่อยู่ด้านหลังชายชรา พวกเขากำลังอ่อนแรงลงในขณะนี้ และไม่มีพลังธาตุแก่นแท้หลงเหลือให้สัมผัสได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าพวกเขาถูกรีดเค้นพลังไปจนหมดสิ้น พวกเขาคงต้องใช้เวลาประมาณสองถึงสี่สัปดาห์ก่อนที่จะเริ่มดูดซับพลังธาตุแก่นแท้ได้อีกครั้ง และคงต้องใช้เวลาถึงสองถึงสามเดือนกว่าจะฟื้นฟูกลับมาสู่ระดับพลังเดิมได้ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมหัวหน้าหมู่บ้านถึงไม่อยากใช้เทคนิคนี้ หากพวกเขาต้องอ่อนแอนานขนาดนั้น ก็มีโอกาสที่ศัตรูจะฉวยโอกาสเข้ามาโจมตีพวกเขา ‘ฉันจะลองศึกษาดูเผื่อไว้ การมีไพ่ตายเพิ่มอีกสักใบก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร’ เขาคิด การได้เฝ้าสังเกตกระบวนการอีกครั้ง ทำให้เขาได้รับความรู้เล็กน้อยเกี่ยวกับวิธีการที่พวกเขาทำ แม้ว่าจะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เขาเชื่อว่าเมื่อมีเวลาว่างได้ทบทวนอีกครั้ง เขาจะต้องได้อะไรกลับมาอย่างแน่นอน “เฮ้ย เพื่อนยาก จำได้ไหมว่าตอนที่นายถามว่าฉันจะยอมยกคู่ต่อสู้ให้เพื่อที่นายจะได้ศึกษาอะไรบางอย่างน่ะ?” เคลาส์ถามขึ้นกะทันหันพลางถอยฉากออกไป “ฉันไม่ได้ขอคู่ต่อสู้ของนาย ฉันแค่ถามว่าจะสลับกันไหม” เกรย์แก้ต่าง “ก็เหมือนกันนั่นแหละ ฉันยกตัวนี้ให้นายด้วยเลยแล้วกัน อย่าลืมไปทำการค้นคว้าให้ดีล่ะ ฉันจะคอยดูจากตรงนี้เอง” เคลาส์พุ่งตัวออกไปจากจุดที่จะเกิดการปะทะ “นายจะวิ่งไปไหน!” เกรย์ถามด้วยสีหน้าบูดบึ้ง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเคลาส์พยายามจะทิ้งเขาไว้กับอสูรน้ำแข็งทั้งสองตัวเพียงลำพัง อย่างน้อยน่าจะมีความละอายใจบ้างไม่ได้หรือไง? ด้วยการสะบัดมือ เกรย์เปลี่ยนพื้นดินที่เคลาส์กำลังจะก้าวเหยียบให้กลายเป็นโคลนตม ผลัวะ! เคลาส์จมลงไปจนเกือบถึงเข่าทันที “ซวยแล้ว! เร็วเข้า ปล่อยฉันนะ” เกรย์ไม่แม้แต่จะสนใจตอบกลับ “ในเมื่อนายจะหนี งั้นฉันก็ขังนายไว้ตรงนี้ให้พวกมันเหยียบหัวนายเลยดีไหม” เขากล่าวพร้อมแสยะยิ้ม “นายทำแบบนี้ได้ยังไง? ฉันเป็นเพื่อนของนายนะเว้ย!” เคลาส์โวยวาย “ฉันว่าท่านผู้อำนวยการคงไม่ถือสาหรอกถ้าหัวนายจะถูกเหยียบ บางทีเขาอาจจะให้รางวัลฉันด้วยซ้ำ” เกรย์หยอกล้อ เคลาส์ยังคงพยายามดิ้นรนในขณะที่อสูรน้ำแข็งใกล้จะสมบูรณ์เต็มที ออร่าที่น่าเกรงขามของมันเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ เหตุผลที่เขาไม่สามารถหนีออกมาจากโคลนได้เป็นเพราะเกรย์ใช้พลังธาตุปฐพีผนึกขาของเขาไว้ใต้พื้นดินด้วย ดังนั้นจึงไม่มีทางที่เขาจะออกมาจากตรงนั้นได้ และในเมื่อเขาไม่สามารถโจมตีมันได้อย่างถนัดถนัด ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอ้อนวอน “เฮ้ เกรย์ เอาแบบนี้ไหม ปล่อยฉันไปเถอะ แล้วฉันสัญญาว่าจะบอกว่านายคือคนที่หล่อที่สุด แบบนั้นดีไหมล่ะ?” เคลาส์ต่อรอง “ไม่ล่ะ อยู่ตรงนั้นไปก่อนเถอะ ไม่ใช่ว่าพวกมันจะฆ่านายสักหน่อย แค่จะเหยียบหน้าให้นายแบนเท่านั้นเอง” เกรย์กล่าวต่อ เขานานๆ ทีจะได้มีโอกาสแกล้งเคลาส์ ดังนั้นเขาจึงกำลังสนุกกับสถานการณ์นี้สุดๆ