Chapter 426: ความสงสัย เกรย์และเอลลิสก้าวเท้าเข้าสู่ป่าไผ่ ทันทีที่เข้าไปด้านใน เกรย์ก็แผ่สัมผัสพลังวิญญาณออกไปทันที ‘เฮ้อ ฉันไม่คิดว่ามันจะอยู่ที่นี่หรอกนะ แต่ของชิ้นนั้นก็น่าแปลกใจอยู่ไม่น้อย หวังว่ามันจะไม่ใช่สิ่งที่เจ้าหมอนี่กำลังตามหาอยู่หรอกนะ’ เกรย์คิดพลางกวาดสายตามองไปทั่วป่า แม้เขาจะไม่พบสระน้ำที่ต้องการภายในระยะสัมผัส แต่เขากลับรู้สึกถึงบางอย่างที่อยู่ใกล้ๆ เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่บอกได้เลยว่ามันไม่ธรรมดา เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงมัน เขาก็นึกถึงคำพูดของเอลลิสที่บอกว่ามีบางอย่างที่เขาต้องการอยู่ในป่าแห่งนี้ “นายรู้ตำแหน่งของสิ่งที่กำลังตามหาอยู่ใช่ไหม?” เกรย์หันไปถามเอลลิส “ครับ รุ่นพี่ ตามผมมาเลย” เอลลิสตอบด้วยท่าทางดีใจก่อนจะเดินนำไป เกรย์ไม่ได้พูดอะไรต่อและเดินตามหลังไป เขายังคงคงสัมผัสพลังวิญญาณเอาไว้เผื่อว่าจะเจอสระน้ำที่ตามหา ทว่าสัมผัสของเขาไม่สามารถครอบคลุมป่าไผ่ได้ทั้งหมด เขาจึงไม่รู้เลยว่ามันอยู่ที่นี่หรือไม่ ขณะที่พวกเขาลึกเข้าไปในป่าไผ่ เกรย์ก็เริ่มเข้าใจสิ่งที่เขาสัมผัสได้ก่อนหน้านี้ชัดเจนขึ้น มันแผ่ไอของธาตุน้ำออกมา ถึงแม้ว่าสิ่งที่เขากำลังตามหาคือสระน้ำ แต่นี่ไม่ใช่สิ่งนั้น ‘นี่คงเป็นสิ่งที่เขากำลังตามหาอยู่ เฮ้อ ทำไมฉันถึงต้องมาเดือดร้อนเพราะคนอื่นอยู่เรื่อยเลยนะ?’ เกรย์คิดขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงไอพลังของคนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ตรงนั้นด้วย คนกลุ่มนั้นเองก็สัมผัสได้ถึงการมาของพวกเขาเช่นกัน ดังนั้นพวกเขาน่าจะกำลังรออยู่ “เฮ้ ระวังตัวไว้ให้ดี” เขาเตือนเอลลิส มีความเป็นไปได้ที่คนกลุ่มนั้นจะลงมือทันทีที่พวกเขาไปถึง ดังนั้นเขาจึงรู้สึกว่าควรเตือนเอลลิสไว้ก่อนดีกว่า “ผมทราบแล้วครับรุ่นพี่ ผมก็สัมผัสได้เหมือนกัน” เอลลิสพยักหน้า เกรย์ไม่ได้พูดอะไรต่อและเดินตามหลังไปอย่างไม่ใส่ใจนัก บางครั้งเขาก็เอามือปัดผ่านใบไผ่ไปเรื่อย หลังจากเดินไปได้เกือบสามนาที พวกเขาก็มาถึงตำแหน่งที่สมบัติถูกเก็บไว้ แต่น่าเสียดายที่เกรย์ไม่พบสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับสระน้ำที่เขากำลังตามหาเลย เบื้องหน้าของพวกเขาคือถ้ำที่พักอาศัย เกรย์เดาว่ามันน่าจะถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์เมื่อดูจากสภาพของมัน แถมยังมีสิ่งที่ดูเหมือนประตูตั้งอยู่ด้านหน้าอีกด้วย “สิ่งที่นายกำลังตามหาควรจะอยู่ในนี้แหละ” เกรย์กล่าว เขาเคยได้ยินมาว่ามีผู้เชี่ยวชาญบางคนชอบอาศัยอยู่ในป่าอสูรเวท และนี่เป็นที่พักแห่งแรกในลักษณะนี้ที่เขาเคยเห็น ตามข่าวลือที่ว่ามา ที่พักเหล่านี้มักซ่อนสมบัติล้ำค่าเอาไว้มากมาย ‘คนที่เคยอยู่ที่นี่คงจะเป็นผู้ใช้ธาตุน้ำสินะ’ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าการอาศัยอยู่ในป่าไผ่นี้คงจะสงบสุขไม่น้อย นอกเหนือจากพวกอสูรที่อาจจะแวะเวียนเข้ามาบ้างก็ถือว่าไม่เลวเลย ตราบใดที่ผู้เชี่ยวชาญติดตั้งอาคมป้องกันไว้ พวกเขาก็สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้อย่างสงบ หลังจากได้คลุกคลีกับการสร้างอาคมและการหลอมศาสตรา เกรย์รู้ดีว่าการได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบนั้นสำคัญเพียงใด ยิ่งสภาพแวดล้อมดีเท่าไร เขาก็ยิ่งคิดอะไรได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น ... ครืน… ประตูหินหน้าถ้ำเลื่อนไปทางด้านซ้าย ทันทีที่มันเปิดออก ฟึ่บ! ตูม! ปัง! การโจมตีหลายระลอกพุ่งออกมาจากถ้ำ ตรงเข้าใส่เกรย์และเอลลิสโดยตรง เนื่องจากทั้งคู่เตรียมใจไว้แล้ว จึงไม่มีปัญหาในการหลบหลีกการโจมตีเหล่านั้น “ฮิฮิฮิ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคุณเอลลิส” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังออกมาจากในถ้ำ สิ่งที่เกรย์พบว่าน่าประหลาดใจคือวิธีที่พวกเขาเรียกเอลลิส แม้ว่าเขาจะคิดว่าเอลลิสเป็นผู้หญิงตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น แต่เขาก็ไม่เคยคิดจะเรียกอีกฝ่ายว่า ‘คุณผู้หญิง’ เลยสักครั้ง ‘ดูเหมือนว่าเขาจะรู้จักคนพวกนี้ดีสินะ’ เกรย์คิดในใจ เนื่องจากพวกเขาเป็นคนที่เอลลิสรู้จัก ก็น่าจะมีโอกาสที่เขาจะจัดการเรื่องนี้โดยไม่ต้องลงมือสู้ แต่ดูจากวิธีที่พวกเขาเรียกแล้ว เขาไม่คิดว่าโอกาสที่จะจบลงด้วยดีจะมีมากนัก ชายวัยกลางคนเป็นคนแรกที่เดินออกมาจากถ้ำ ตามด้วยชายอีกสี่คนและหญิงอีกสองคน ทั้งเจ็ดคนล้วนอยู่ในขั้นที่ 8 หรือขั้นที่ 9 ของระดับกำเนิดพลังทั้งสิ้น “ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาถึงที่นี่ได้” หญิงคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเสียดายเล็กน้อย ราวกับว่าพวกเธอไม่อยากเห็นหน้าเขาเลย “พวกพี่นี่เอง!” เอลลิสอุทานด้วยความประหลาดใจ “แน่นอนว่าต้องเป็นพวกเรา แล้วบอกมาสิว่าหนีรอดจากหมีตัวนั้นมาได้อย่างไร?” ชายวัยกลางคนถามด้วยความสงสัย “ผมได้รับความช่วยเหลือจากรุ่นพี่คนนี้ครับ” เอลลิสชี้ไปที่เกรย์ โดยไม่แม้แต่จะโกรธเคืองที่กลุ่มนั้นเรียกเขาแบบนั้น “เอ่อ เดี๋ยวนะ พวกพี่รู้เรื่องหมีตัวนั้นได้ยังไง?” เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้แล้วจึงถามออกไป ตอนที่เขาถูกหมีตัวนั้นโจมตีครั้งแรก เขาหาคนกลุ่มนี้ไม่เจอเลย พวกเขาพลัดหลงกันตั้งแต่ตอนที่เพิ่งเข้าป่าไผ่มา ระหว่างที่เขากำลังตามหาพวกเขานั่นเอง เขาก็ดวงซวยจนไปดึงดูดความสนใจของหมีตัวนั้นเข้า “นายโง่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ?” เกรย์ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะถาม ต่อให้ไม่ได้รู้จักกับคนพวกนี้ เขาก็บอกได้เลยว่าพวกเขาไม่ชอบเอลลิส มีโอกาสสูงที่พวกเขาอาจจะเป็นคนวางแผนให้เอลลิสถูกโจมตีด้วยซ้ำ ‘เดี๋ยวนะ แล้วเขาหนีหมีมาได้ไกลขนาดนี้ได้ยังไง?’ เขาคิดด้วยความงุนงง เมื่อพิจารณาจากระยะทางจากจุดที่เขาช่วยเอลลิสมาจนถึงที่นี่ แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เอลลิสจะรอดชีวิตจากการไล่ล่าของหมีตัวนั้น เว้นเสียแต่ว่าเขาจะมีธาตุสายฟ้าหรือธาตุลมที่ช่วยเพิ่มความเร็วได้ เหมือนกับตอนที่เขาเกือบโดนการโจมตีของตัวตุ่น เกรย์มั่นใจว่าด้วยความเร็วของเอลลิส ไม่มีทางที่เขาจะหลบมันพ้นได้เลย แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขากลับรอดมาได้อย่างหวุดหวิดทุกครั้ง “รุ่นพี่หมายความว่ายังไงครับ?” เอลลิสถาม สีหน้าของเขาดูไร้เดียงสาอย่างแท้จริง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเกรย์ถึงถามคำถามแบบนั้น “คนพวกนี้จงใจวางแผนเล่นงานนายชัดๆ แต่นายยังจะมายืนยิ้มให้พวกมันอยู่อีก” เกรย์ตัดสินใจชี้ให้เห็น “ไม่จริงครับรุ่นพี่ พวกเขาไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ ถ้าไม่ได้พวกเขา ผมคงตายไปนานแล้ว” เอลลิสอธิบาย เกรย์ส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยหน่าย เอลลิสยังมีชีวิตอยู่มาได้จนถึงตอนนี้ด้วยตรรกะแบบนี้ได้ยังไงกันนะ? บอกตามตรงว่าเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน “แล้วแกเป็นใคร?” ชายวัยกลางคนหันมาถามเกรย์ “คนผ่านทาง” เกรย์ยักไหล่แล้วถอยไปยืนด้านข้าง ในเมื่อเอลลิสซื่อบื้อขนาดนั้น ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องไปช่วยอะไร อีกอย่างเขาก็เริ่มสงสัยในตัวเอลลิสเหมือนกัน ถ้าคนกลุ่มนี้จะฆ่าเขา ก็นับว่าเป็นผลดีกับเกรย์ เพราะเขาจะได้โอกาสในการครอบครองสิ่งที่อยู่ข้างในนี้แทน “ดี งั้นก็ทำตัวให้เหมือนคนผ่านทางเข้าไว้ ฮึ่ม!” ชายวัยกลางคนแค่นเสียงก่อนจะเดินตรงไปหาเอลลิส “ในเมื่อแกมาที่นี่แล้ว ทำไมไม่ช่วยพวกเราเก็บไอเทมหน่อยล่ะ?” เขาพาดแขนลงบนไหล่ของเอลลิส “ไอเทมอะไรเหรอครับ?” เอลลิสถามด้วยความสับสน “ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวแกก็ได้รู้เองตอนที่เราเข้าไปข้างใน” ชายวัยกลางคนหัวเราะในลำคอพลางผลักเอลลิสเข้าไปในถ้ำ “โอเค ดูเหมือนว่าข้างในนั้นจะมีของที่พวกพี่ต้องการอยู่ด้วยสินะ ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรกเล่า” เอลลิสถามขณะที่เดินตามพวกนั้นเข้าถ้ำไป เกรย์เป็นคนเดียวที่ยังคงยืนอยู่ข้างนอก ‘อืม เขาน่าจะไร้เดียงสาจริงๆ หรือว่านี่จะเป็นแค่การแสดงกันนะ?’ เขามองเข้าไปในถ้ำด้วยความสงสัย