บทที่ 390: ความหวังที่แตกสลาย “จีน สมิธ เจ้าบอกพ่อของข้าว่าเจ้ามีตัวเด็กที่พวกเรากำลังตามหาอยู่ เอาล่ะ นี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว เขาอยู่ที่ไหน?” องค์รัชทายาทตรัสถาม น้ำเสียงของพระองค์เปลี่ยนเป็นเย็นชา “อา... ใช่... ใช่ครับ... เด็กคนนั้น คือว่า... เขา... เขาพาตัวไป!” จีนพูดตะกุกตะกักก่อนจะชี้ไปที่เจอรัลด์ เขาต้องการหาทางโยนความผิดให้เจอรัลด์ เพราะในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนเฝ้าตัวเด็กในครั้งล่าสุด จึงมีความเป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นเขาที่ช่วยเด็กคนนั้นออกไป “หึ! ถ้าเจ้ากล้าชี้นิ้วมาทางข้าอีกครั้ง เจ้าได้เสียแขนทั้งข้างแน่” เจอรัลด์แค่นเสียง “บลาช อย่างที่เจ้าเห็น พวกเขาไม่มีตัวเด็กหรอก” เขาหันไปพูดกับองค์รัชทายาท บลาชจ้องมองเจอรัลด์ด้วยสายตาสงสัย แต่เขารู้ดีว่าตนไม่สามารถซักไซ้เจอรัลด์ได้ แม้จะระแวงอีกฝ่ายอยู่บ้าง แต่เขาก็มั่นใจว่าเจอรัลด์ไม่มีตัวเกรย์อยู่ในมือ หากเจอรัลด์มีตัวเกรย์อยู่จริง จีนคงไม่พาพวกเขามาที่นี่ แต่คงจะพาไปหาตัวเด็กโดยตรงแล้ว “ข้าให้เวลาเจ้าสองชั่วโมงในการหาตัวเด็กคนนั้นมา หากถึงเวลานั้นแล้วยังนำตัวมาไม่ได้ ก็จง...” บลาชไม่ได้พูดต่อจนจบประโยค แต่จีนและคนอื่นๆ ต่างรู้ดีว่าพระองค์หมายถึงอะไรและอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว “เด็กที่อยู่แค่ระดับต้นกำเนิดจะหนีไปจากสายตาของผู้เชี่ยวชาญหลายคนได้อย่างไร?” เจอรัลด์อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถาม พลันเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ หลังจากที่เขาถามคำถามนี้ เขาจำได้ว่าตอนที่เขาไปหาเกรย์ที่ห้องหลังจากที่เด็กหนุ่มเพิ่งบรรลุธาตุมิติ เขาไม่สามารถสัมผัสถึงตัวตนของอีกฝ่ายได้เลย แม้เขาจะไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับธาตุมิติ แต่เขาก็รู้ว่าสิ่งที่เกรย์กำลังทำในตอนนั้นจะต้องเป็นสิ่งที่เหนือความเข้าใจของพวกเขาไปไกลโข ‘เด็กคนนั้นลึกลับพอๆ กับอาจารย์ของเขาเลย โชคดีที่ข้าไม่ได้เป็นศัตรูกับพวกเขา!’ เขาคิดพลางมองไปยังครอบครัวสมิธที่ดูน่าสมเพชในขณะนี้ จีนและคนอื่นๆ กำลังเหงื่อแตกพลั่ก และจากที่เจอรัลด์รู้ ต่อให้พวกเขารื้อเมืองทั้งเมือง ก็ไม่มีทางหาตัวเกรย์เจอแน่นอน เพื่อความมั่นใจ เจอรัลด์ได้บอกให้เกรย์ออกไปจากเมืองนี้โดยสิ้นเชิง เพื่อที่เด็กหนุ่มจะได้ไม่ตกอยู่ในความเสี่ยงหากเกิดสถานการณ์ไม่คาดฝันขึ้น “ห้องถูกปิดตาย เราไม่เห็นใครออกมาจากห้องเลย และในห้องก็ไม่มีช่องทางใดให้เด็กคนนั้นใช้หนีได้ นั่นหมายความว่าเขาต้องได้รับความช่วยเหลือจากใครบางคน และคนผู้นั้นก็อยู่ในกลุ่มพวกเรานี่เอง” หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญระดับกลางกล่าว ไม่มีทางที่ใครสักคนในระดับปลายของขุมพลังระดับจ้าวจะหลบหนีไปจากพวกเขาได้ในสภาพแวดล้อมที่มีการเฝ้าระวังอย่างแน่นหนาเช่นนี้ ต้องเข้าใจว่ามีผู้เชี่ยวชาญกว่าแปดคนคอยเฝ้าห้องที่มีประตูเพียงบานเดียว หากใครจะออกจากห้อง พวกเขาก็ต้องผ่านออกทางประตูเท่านั้น ต่อให้พวกเขาตัดสินใจพังไม้กระดาน มันก็จะต้องสร้างแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยที่ผู้ใช้ธาตุดินสัมผัสได้ หากคนผู้นั้นใช้ธาตุลมตัดไม้จนขาดอย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่เกิดเสียง ก็ไม่มีทางที่เขาจะประกอบไม้กลับเข้าไปได้ ดังนั้นเมื่อพวกเขาตรวจค้นห้องก่อนหน้านี้ พวกเขาก็ย่อมต้องเห็นรอยตัดของไม้อย่างแน่นอน “ไปหาตัวเขามา พวกเจ้าสองคน ไปที่ตระกูลเอิร์ลแล้วบอกให้พวกเขาส่งตัวเด็กคนนั้นมาที่นี่เดี๋ยวนี้!” จีนออกคำสั่ง “ตระกูลเอิร์ลเกี่ยวอะไรด้วย? ถ้าข้าจำไม่ผิด พวกเขาเป็นคนพาตัวเด็กมาให้เจ้าตั้งแต่แรกไม่ใช่หรือไง?” เจอรัลด์ถาม จีนแค่พยายามหาเรื่องตระกูลเอิร์ล และเขาก็ไม่อยากให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น ดูจากท่าทางที่หัวเสียของจีน มีโอกาสสูงที่เขาอาจจะโจมตีตระกูลเอิร์ลเมื่อหาตัวเกรย์ไม่พบ “เราแค่จะไปสอบถาม แล้วเจ้าจะมาขัดขวางไม่ให้ข้าถามพวกเขาทำไม?” จีนย้อนถาม “ครั้งแรกเจ้าก็รังแกพวกเขา ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าพวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกับเด็กคนนั้น แม้ข้าจะไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวในเมือง แต่ข้าก็รับรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งในที่ลับและที่แจ้ง” เจอรัลด์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “พวกเขาก็แค่จะไปสอบถามเท่านั้น” จีนกล่าวหลังจากนั้นเขาก็หันไปมองคนสิบคนที่ได้รับหน้าที่เฝ้าห้อง “พวกเจ้าตามข้ามา ห้ามใครออกห่างจากสายตาของพวกเราเด็ดขาด” พวกเขาทุกคนต่างตกเป็นผู้ต้องสงสัยในสถานการณ์นี้ และจีนก็หวังจะใช้พวกเขาเป็นแพะรับบาปในกรณีที่หาตัวเกรย์ไม่พบ เจอรัลด์มองดูเขาอย่างเย็นชาก่อนที่ทุกคนจะมุ่งหน้าไปยังโถงหลักของอาคาร เขายังไม่ได้บอกองค์รัชทายาทเรื่องหญิงสาวเหล่านั้น เขาต้องการรอจนกว่าจะครบสองชั่วโมง เมื่อไฟกำลังลุกโชน เขาจะสุมฟืนเข้าไปอีก มีรายงานเรื่องหญิงสาวหายตัวไปในเมืองมาเป็นเวลานานแล้ว และไม่เคยมีใครพบตัวพวกนางเลย หญิงสาวบางคนมาจากครอบครัวฐานะดีในเมืองต่างๆ รวมถึงเมืองหลวงด้วย เจอรัลด์มั่นใจว่าองค์รัชทายาทไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปแน่หากทรงทราบ ไม่ใช่แค่พระองค์ แต่รวมถึงครอบครัวของหญิงสาวเหล่านั้นด้วย เรื่องนี้จะฝังกลบตระกูลสมิธให้จมดินอย่างแน่นอน ประกอบกับการที่พวกเขาไม่สามารถส่งตัวเกรย์ให้ได้ คราวนี้พวกเขาจบสิ้นอย่างแท้จริง สองชั่วโมงต่อมา จีนนั่งอยู่บนเก้าอี้ เสื้อผ้าของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ และขาทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ บลาชหลับตามาตลอดตั้งแต่ต้น ทันทีที่ครบกำหนดเวลา พระองค์ก็ลืมตาขึ้นและจ้องมองไปที่จีน “หมดเวลาแล้ว จีน สมิธ เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน?” พระองค์จ้องมองเขาด้วยสายตาที่ไร้อารมณ์ “ฝ่าบาท ได้โปรด ให้เวลาพวกเราอีกหน่อยเถอะ ข้าสาบานว่าเราจะต้องหาตัวเขาพบแน่” จีนเริ่มอ้อนวอนในทันที “เอาไว้ไปพูดกับพ่อของข้าเถอะ จับตัวพวกเขาไว้” บลาชตรัสอย่างไม่แยแส “บลาช ถ้าข้าขอพูดอะไรสักหน่อยได้ไหม?” เจอรัลด์ลุกขึ้นจากที่นั่ง บลาชประหลาดใจเมื่อเห็นเจอรัลด์เข้ามาขัดขวาง พระองค์ดูออกว่าทั้งสองมีความขัดแย้งกันอย่างรุนแรง เหตุใดเขาถึงมาหยุดพระองค์ไว้ ความหวัง