Chapter 459: หนังสือค่ายกล “ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ คุณเวอร์ล่า” ชายหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “เป็นเกียรติของดิฉันเช่นกันค่ะ ฝ่าบาท” เวอร์ล่าโค้งคำนับให้ชายหนุ่มอีกครั้ง เกรย์มองไปยังชายหนุ่มคนนั้นอีกรอบ เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่จากวิธีการที่เวอร์ล่าใช้เรียกขาน เขาเดาได้ทันทีว่าคนผู้นี้ต้องเป็นเชื้อพระวงศ์แน่ ‘เขาคือองค์รัชทายาทงั้นหรือ?’ เขาคิดด้วยความสงสัย เขาเคยได้ยินกิตติศัพท์ขององค์รัชทายาทมาบ้าง แต่ไม่เคยมีโอกาสได้พบเห็นตัวจริง ครั้งเดียวที่เขาเกือบจะได้เห็นก็คือตอนที่อีกฝ่ายอนุญาตให้ตระกูลสมิธกักตัวเขาไว้ ในขณะที่เกรย์กำลังพยายามเดาตัวตนของชายหนุ่ม คนจากห้องพิเศษห้องหนึ่งก็เอ่ยแทรกขึ้นมา “ข้าไม่เคยคิดเลยว่าองค์ชายรองจะเสด็จมาร่วมงานประมูลที่แสนธรรมดาเช่นนี้” น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความเย้ยหยันเล็กน้อย “ข้าสนุกกับการมาสถานที่แบบนี้ เจ้าไม่มีวันรู้หรอกว่าจะได้พบกับอะไรบ้าง แม้แต่การประมูลที่ไม่ค่อยเป็นที่นิยมก็มักจะมีของพิเศษซ่อนอยู่เสมอ” องค์ชายรองตรัสพลางแย้มพระสรวลอย่างนุ่มนวล “ในเมื่อฝ่าบาททรงต้องการสมุนไพรนี้ ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะปล่อยให้เป็นของพระองค์” คนจากอีกห้องหนึ่งกล่าวสมทบ “หึ!” เสียงแค่นหายใจเย็นชาดังมาจากห้องแรก “ในเมื่อไม่มีผู้ใดเสนอราคาประมูลชิ้นนี้อีก สมุนไพรนี้จึงตกเป็นขององค์ชายรอง” เวอร์ล่าสรุปผลการประมูลทันที แม้ว่าเธอจะอยากเห็นราคาของสมุนไพรพุ่งสูงขึ้นไปอีก แต่เธอก็รู้ดีว่าเมื่อองค์ชายรองเผยตัวออกมาเช่นนี้ ก็คงไม่มีใครกล้าเสนอราคาแข่ง แม้สถานะของพระองค์จะไม่สูงส่งเท่าองค์รัชทายาท แต่ถึงอย่างไรพระองค์ก็ยังเป็นองค์ชายรอง ผู้ที่มีโอกาสได้ขึ้นครองบัลลังก์เป็นจักรพรรดิองค์ต่อไปของอาณาจักรฉีหลิน องค์รัชทายาทคือผู้ที่ได้รับความสนับสนุนจากคนส่วนใหญ่ในวัง ตระกูลใหญ่ รวมถึงองค์จักรพรรดิ ส่วนองค์ชายรองแม้จะมีผู้สนับสนุนอยู่บ้าง แต่การสนับสนุนอันน้อยนิดนั้นยังไม่เพียงพอที่จะพาพระองค์ขึ้นสู่บัลลังก์ได้ เกรย์มองดูสีพระพักตร์ขององค์ชายรองแล้วก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมในมาดของอีกฝ่าย แม้กระทั่งองค์ชายสิบสองที่เขาเคยพบก่อนหน้านี้ก็มีท่าทีที่โดดเด่นไม่แพ้กัน ‘ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ถ่ายทอดกันมาในสายเลือดแฮะ อยากรู้จังว่าองค์รัชทายาทจะมีลักษณะเป็นอย่างไร’ เขาคิด หลังจากเวอร์ล่าส่งมอบไอเทมให้องค์ชายรอง เธอก็เริ่มดำเนินการประมูลไอเทมทั่วไปต่อไป ทว่าเมื่อมาถึงไอเทมชิ้นที่เจ็ด เธอก็นำของบางอย่างออกมาที่ดึงดูดความสนใจของเกรย์ได้อย่างเต็มที่ “หนังสือเล่มนี้ประกอบด้วยรูปแบบค่ายกลโบราณ ตามปกติแล้วค่ายกลนี้น่าจะเป็นหนึ่งในไอเทมชิ้นหลักของรายการ แต่น่าเสียดายที่มันไม่สมบูรณ์ เนื่องจากมีเพียงหนึ่งในสามของวิธีการสร้างที่ถูกจดบันทึกไว้ในหนังสือเล่มนี้ อีกทั้งยังไม่มีใครทราบรายละเอียดที่แน่ชัดเกี่ยวกับค่ายกลนี้ด้วย” เวอร์ล่ากล่าวขณะนำหนังสือสภาพเก่าคร่ำคร่าที่ดูเหมือนถูกฉีกขาดบางส่วนออกมาวาง “ท่านหมายความว่า ท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าค่ายกลนี้ใช้ทำอะไร แต่ยังจะนำมาประมูลขายงั้นหรือ?” ใครบางคนในกลุ่มผู้เข้าชมถามขึ้น “ถูกต้องค่ะ” เวอร์ล่าพยักหน้า “เราส่งหนังสือเล่มนี้ให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบแล้ว และยืนยันได้ว่าเป็นของจากยุคโบราณจริง แต่ถึงอย่างนั้น แม้แต่นักสร้างค่ายกลที่เก่งที่สุดในองค์กรของเราก็ไม่สามารถถอดรหัสหรือบอกได้ว่ามันใช้ทำอะไร เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าต้องทำขั้นตอนไหนต่อหลังจากขั้นตอนแรกที่ปรากฏในหนังสือ” “หนังสือเล่มนี้เป็นของโบราณ เหตุผลเดียวที่มันถูกนำมาขายในราคาที่สูงขึ้นมาหน่อยก็เพราะเราไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้าง ราคาเริ่มต้นสำหรับหนังสือเล่มนี้อยู่ที่ห้าพันศิลาแก่นแท้ระดับกลาง ทุกการเสนอราคาจะต้องเพิ่มขึ้นไม่ต่ำกว่าห้าร้อยศิลาแก่นแท้” เวอร์ล่ากล่าว แม้แต่เธอยังไม่มั่นใจเลยว่าไอเทมชิ้นนี้จะขายออก เพราะเธอก็เพิ่งบอกไปเองว่าไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไรและมันยังไม่สมบูรณ์ การซื้อสิ่งที่ใช้งานจริงไม่ได้ถือว่าเป็นการขาดทุนอย่างแน่นอน เธอยืนอยู่บนเวทีอย่างประหม่า รอคอยให้ใครสักคนเสนอราคา ในขณะที่เธอกำลังจะถอดใจกับไอเทมชิ้นนี้ เธอก็ได้ยินน้ำเสียงเรียบเฉยดังขึ้น “ห้าพันห้าร้อยศิลาแก่นแท้” เมื่อมองไปยังทิศทางของเสียง เธอพบว่ามันมาจากห้องหมายเลขหก เธอไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นคนจากห้องพิเศษที่ยื่นข้อเสนอแรก ไม่เพียงเท่านั้น ก่อนที่เธอจะรับหน้าที่เป็นพิธีกร ชายชราเจรัลด์ได้กำชับเธอไว้ว่า คนในห้องหมายเลขหกคือบุคคลสำคัญมาก และควรให้สิ่งที่เขาต้องการทุกอย่าง ฝูงชนต่างจ้องมองมาที่ห้องของเกรย์ราวกับกำลังมองดูคนโง่ ใครจะอยากได้ของพรรค์นี้ไป? ในเมื่อแม้แต่นักสร้างค่ายกลที่เก่งที่สุดขององค์กรเลนซ์ยังไม่สามารถถอดรหัสหรือใช้งานมันได้ แล้วการซื้อมันไปจะมีประโยชน์อะไร? ต้องรู้ไว้ว่าองค์กรเลนซ์นั้นมีทั้งนักสร้างค่ายกลและช่างตีเหล็กที่เก่งที่สุดในทวีปนี้ หลังจากที่เกรย์ยื่นข้อเสนอไป เขาก็นั่งลงเงียบๆ หวังว่าจะไม่มีใครเสนอราคาสูงไปกว่านี้ ศิลาที่เขามีอยู่มีมากกว่าห้าพันศิลาแก่นแท้ระดับกลางอยู่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น นี่รวมศิลาทั้งระดับต่ำและระดับสูงที่มีอยู่ทั้งหมดแล้วด้วย หากเขาซื้อไอเทมชิ้นนี้ไป เขาคงไม่มีทางรวบรวมศิลาเพื่อเปิดใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้ายได้อีก “มีผู้ใดต้องการเสนอราคาสูงกว่านี้ไหมคะ? ถ้าไม่มี หนังสือเล่มนี้จะตกเป็นของผู้เข้าพักจากห้องหมายเลขหกค่ะ” เวอร์ล่าถาม เธอรู้อยู่แล้วว่าคงไม่มีใครเสนอราคาเพิ่ม การที่มีคนยอมประมูลมันก็ถือว่าน่าประหลาดใจมากพอแล้ว หลังจากรออยู่ไม่กี่วินาที เธอก็ประกาศขายไอเทมนั้นทันทีพร้อมบอกให้หญิงสาวที่อยู่ด้านข้างนำมันไปส่งให้เกรย์ ‘ดูเหมือนที่นี่จะไม่มีพวกคลั่งไคล้ค่ายกลแฮะ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงสนใจอะไรแบบนี้อย่างไม่สิ้นสุด หากใครสักคนสามารถถอดรหัสมันได้ นั่นจะเป็นเกียรติอย่างมหาศาลเลยทีเดียว ฮิฮิ โชคดีจริงๆ’ เกรย์หัวเราะเบาๆ กับตัวเองขณะรอคอยหนังสือที่จะถูกนำมาส่ง ถ้าไม่ใช่เพราะเขาสงสัยว่าไอเทมชิ้นสุดท้ายจะเป็นอะไร เขาคงจะจากไปทันทีที่ได้รับหนังสือเพื่อไปเริ่มศึกษามันแล้ว ก๊อก! ก๊อก! “เข้ามาได้” เกรย์กล่าวอย่างเย็นชา ประตูห้องเปิดออก หญิงสาวคนที่คอยให้บริการเขาตอนมาถึงงานประมูลเดินถือถุงหนังขนาดเล็กที่บรรจุหนังสือเล่มนั้นเข้ามา เกรย์ได้นำศิลาทั้งหมดที่เขามีออกมาวางไว้ เมื่อเห็นศิลาข้างกายเขา หญิงสาวก็สูดลมหายใจด้วยความประหลาดใจ “เป็นไปได้อย่างไรกัน?” เธอพึมพำกับตัวเอง ตอนที่เกรย์มาถึงงานประมูล เธอจำไม่ได้ว่าเห็นเขามีของติดตัวมาด้วย แล้วศิลาพวกนี้มาจากไหนกัน? “อะไรนะ?” เกรย์เลิกคิ้วอย่างงุนงง “ไม่มีอะไรค่ะ นี่คือหนังสือค่ะ” หญิงสาวส่งถุงให้เกรย์ เกรย์รับหนังสือมา ก่อนจะชี้ไปที่กองศิลาข้างกายให้หญิงสาวดู “น่าจะถูกต้องถ้าคุณเปลี่ยนมัน มีอยู่…” “ท่านไม่ต้องจ่ายค่าไอเทมที่ประมูลได้หรอกค่ะ” หญิงสาวพูดแทรกขึ้นมา “หือ?” เกรย์มองเธอด้วยความสงสัย “ท่านลอร์ดแจ้งเรื่องการมาถึงของท่านให้เราทราบ และบอกว่าไม่ว่าท่านจะประมูลอะไรไป ก็ให้มอบสิ่งนั้นแก่ท่าน ท่านจะเป็นผู้จัดการเรื่องค่าใช้จ่ายเองค่ะ” หญิงสาวอธิบาย “โอ้!” เกรย์อุทานพลางทำปากเป็นรูปตัวโอ หญิงสาวมองเกรย์ด้วยความหลงใหลในรูปลักษณ์ของเขา แม้ใบหน้าจะถูกปิดไปครึ่งหนึ่ง แต่นั่นก็ไม่อาจซ่อนความหล่อเหลาของเขาได้เลย “สวัสดีครับ” เกรย์โบกมือผ่านหน้าหญิงสาว “คุณโอเคไหมครับ?” เขาถาม “อะ! ใคร อะไร… อ๊ะ! ดิฉันสบายดีค่ะ ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวมองไปรอบๆ อย่างสับสนก่อนจะรู้ตัวว่าอยู่ที่ไหน เธออุทานเบาๆ ด้วยความอับอายก่อนจะรีบออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เกรย์จ้องมองเธอด้วยความงุนงงกับท่าทีประหลาดนั้น “อืม แปลกดี” เขาส่ายหัวก่อนจะตัดสินใจตรวจสอบหนังสือในมือ เขายื่นมือออกไปแล้วเก็บศิลาทั้งหมดกลับเข้าไปในแหวนเก็บของ ‘ไม่นึกเลยว่าชายชราเจรัลด์จะใจกว้างขนาดนี้ *ถอนหายใจ* ถ้ารู้สึกหน้าด้านเหมือนเคลาส์สักหน่อย ข้าคงซื้อของที่แพงกว่านี้ที่ข้าอยากได้จริงๆ ไปแล้ว’ เขาคิด จากสิ่งที่หญิงสาวพูด เขาสามารถซื้ออะไรก็ได้ที่ต้องการจากงานประมูล แต่ความจริงก็คือ ด้วยนิสัยของเขา เขาไม่สามารถประมูลสิ่งที่รู้ว่าตัวเองไม่มีปัญญาจ่ายได้จริงๆ เขาเปิดหนังสือออกโดยจดจ่อสมาธิทั้งหมดไปที่เนื้อหาในนั้น ไม่รู้ตัวเวลาผ่านไปนานหนึ่งชั่วโมง เขายังคงหมกมุ่นอยู่กับหนังสือเล่มนั้นอย่างเต็มที่ “สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย ช่วงเวลาที่ทุกท่านรอคอยมาถึงแล้ว ไอเทมชิ้นสุดท้ายที่จะประมูลสำหรับงานในวันนี้คือ… กระดูกของมังกรแท้ค่ะ!” เวอร์ล่าประกาศ คำว่า ‘มังกร’ ดึงเกรย์ออกมาจากภวังค์ “มังกร?”