บทที่ 1061: 234: หญิงสาวเจ้าเล่ห์ ใครกันแน่ที่ติดกับ? 4 “ฉันไม่เป็นไร” เย่จั๋วส่ายหัว “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เธอทำฉันเป็นห่วงแทบแย่!” เมื่อนึกถึงสิ่งที่เย่จั๋วเพิ่งประสบมา อันลี่จื่อก็รู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก เธอถามต่อว่า “จริงด้วย แล้วผิงถิงล่ะ? ทำไมฉันไม่เห็นผิงถิงเลย? หรือว่าผิงถิงจะ...” เสียงของอันลี่จื่อขาดห้วงอยู่ในลำคอ ที่จริงแล้ว จ้าวผิงถิงยืนอยู่ข้างๆ เธอแท้ๆ แต่เนื่องจากจ้าวผิงถิงเนื้อตัวสกปรกมอมแมมและผมเผ้ายุ่งเหยิง อันลี่จื่อจึงจำเธอไม่ได้เลยสักนิด “ลี่จื่อ” จ้าวผิงถิงเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น เมื่อได้ยินเสียงของจ้าวผิงถิง อันลี่จื่อก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองสำรวจและในที่สุดก็จำจ้าวผิงถิงได้ เธอเข้าไปกอดอีกฝ่ายแล้วร้องไห้ออกมา “ผิงถิง! ทำไมเธอถึงตกอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ล่ะ!? ผิงถิง เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” จ้าวผิงถิงกอดอันลี่จื่อไว้และร้องไห้อยู่อย่างนั้น “ฉันไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร...” หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจเก็บหลักฐานในห้องใต้ดินเสร็จสิ้น เหล่าหญิงสาวก็ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยรถฉุกเฉิน เย่จั๋วและอันลี่จื่อตามพวกเขาไปยังสถานีตำรวจเพื่อทำบันทึกคำให้การ ข่าวการจับกุมฆาตกรต่อเนื่องแพร่สะพัดไปในพริบตา นักข่าวจำนวนมหาศาลต่างมาล้อมรอบทางเข้าโรงพยาบาล โดยหวังว่าจะได้สัมภาษณ์เหยื่อผู้เคราะห์ร้าย เมื่อเหล่าเน็ตไอดอลทราบข่าว พวกเขาก็รีบถือโทรศัพท์ตรงไปยังจุดเกิดเหตุเพื่อทำคอนเทนต์เช็คอินทันที จ้าวผิงถิงได้รับการวินิจฉัยว่ามีรอยฟกช้ำของเนื้อเยื่ออ่อนหลายแห่งทั่วร่างกาย มีอาการกระทบกระเทือนทางสมองเล็กน้อย ส่วนบาดแผลภายนอกอื่นๆ ล้วนเป็นเพียงอาการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าสิ่งที่สาหัสที่สุดคือบาดแผลทางจิตใจ เมื่อนึกถึงประสบการณ์ที่ไร้มนุษยธรรมตลอดหนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืน จ้าวผิงถิงก็ได้แต่นั่งอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล เธอใช้มือทั้งสองข้างโอบกอดเข่าเอาไว้และร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว หากย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะไม่มีวันใช้บริการเรียกรถผ่านอินเทอร์เน็ต และยิ่งไม่มีทางดื่มเครื่องดื่มที่คนขับยื่นให้เด็ดขาด ในความเป็นจริง เธอถือว่ายังโชคดีอยู่บ้าง เด็กสาวผมสั้นคนนั้นถูกขังไว้กว่าสองสัปดาห์ และในช่วงเวลานั้นเธอยังถูกล่วงละเมิดอีกด้วย ความเจ็บปวดที่เด็กสาวคนนั้นได้รับรุนแรงกว่าสิ่งที่เธอเจอเป็นสิบเท่า! ก๊อก ก๊อก ก๊อก — จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูขัดจังหวะความเงียบ “เข้ามาค่ะ” จ้าวผิงถิงเอ่ยขึ้นหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ตำรวจหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาววัยสามสิบเศษ เมื่อเห็นจ้าวผิงถิงนั่งอยู่บนเตียง ตำรวจหญิงก็ถามด้วยความห่วงใย “ผิงถิง เป็นยังไงบ้าง? รู้สึกดีขึ้นหรือยัง?” “ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” จ้าวผิงถิงพยักหน้า ตำรวจหญิงกล่าวต่อ “จริงด้วย ให้ฉันแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือดร. หวง นักจิตวิทยาจากโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สอง ผิงถิง เธอสามารถเล่าอะไรให้ดร. หวงฟังก็ได้นะ เธอจะช่วยเธอเอง” หญิงสาวคนนั้นยืนขึ้นทันทีและกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร “สวัสดีจ้ะ ฉันชื่อหวงลี่ จะเรียกว่าพี่ลี่ก็ได้นะ” “พี่ลี่คะ” จ้าวผิงถิงกล่าวต่อ “ความจริงหนูไม่จำเป็นต้องพบนักจิตวิทยาก็ได้ค่ะ หนูไม่เป็นไร” หวงลี่ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องเกร็งนะ คิดซะว่าฉันเป็นพี่สาวหรือเพื่อนสนิทของเธอก็ได้ อ้อ จริงสิ ฉันได้ยินมาว่าเธอมีเพื่อนที่เก่งมากๆ เลยคนหนึ่งนี่นา!” เมื่อพูดถึงเพื่อน ดวงตาของจ้าวผิงถิงก็เป็นประกายขึ้นมาในที่สุด “ใช่ค่ะ ถ้าไม่ได้เพื่อนของหนู หนูอาจจะยังถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินนั่นอยู่เลย” ตำรวจหญิงเห็นว่าจ้าวผิงถิงและหวงลี่เริ่มสนทนากันได้ด้วยดี จึงเดินออกจากห้องพักไปเงียบๆ เพื่อให้พื้นที่และเวลาส่วนตัวแก่ทั้งคู่ เธอหวังว่าหวงลี่จะสามารถช่วยเยียวยาจิตใจจ้าวผิงถิง นำทางเธอออกจากความทุกข์ระทม และทำให้เธอลืมเลือนเรื่องราวเลวร้ายที่เกิดขึ้นในวันและคืนนั้นได้สำเร็จ หนึ่งชั่วโมงต่อมา หวงลี่ก็เดินออกจากห้องพัก ตำรวจหญิงที่รออยู่ข้างนอกรีบเข้าไปหาและถามทันที “คุณหมอหวง เป็นยังไงบ้างคะ?” หวงลี่ส่ายหัว “สถานการณ์ยังไม่ค่อยน่าไว้วางใจเท่าไหร่ค่ะ” ตำรวจหญิงขมวดคิ้วเล็กน้อย หวงลี่ถอนหายใจและกล่าวต่อ “แต่เธอก็ยังถือว่าโชคดี อย่างน้อยก็ไม่ถูกล่วงละเมิด ส่วนคนอื่นๆ ที่เหลือนี่สิ ไม่โชคดีแบบนั้นเลย!” หลังจากพูดจบ หวงลี่ก็กล่าวต่อ “จริงสิ ครอบครัวของเธอล่ะ? ยังมาไม่ถึงอีกเหรอ? สำหรับเธอในตอนนี้ ไม่ว่าการบำบัดทางจิตแบบไหน ก็เทียบไม่ได้กับการที่มีครอบครัวคอยอยู่เคียงข้างหรอกนะ!” ตำรวจหญิงตอบว่า “ตอนนี้พวกเขากำลังเดินทางมาค่ะ! เธอไม่ใช่คนแถวนี้ บ้านเกิดของเธออยู่ที่อวิ๋นจิง หลังจากครอบครัวทราบเรื่อง พวกเขาก็รีบซื้อตั๋วเครื่องบินมาที่นี่ทันที” การเดินทางจากอวิ๋นจิงมายังเมืองหลวงใช้เวลาบินสี่ชั่วโมง และต้องใช้เวลาอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่งจากสนามบินมาถึงโรงพยาบาลหากการจราจรไม่ติดขัด หวงลี่พยักหน้า “แบบนั้นก็ดีค่ะ” หลังจากเย่จั๋วและอันลี่จื่อออกจากสถานีตำรวจ พวกเขาก็ขับรถไปยังโรงพยาบาลที่จ้าวผิงถิงพักอยู่ ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาล พวกเขาก็เห็นกลุ่มนักข่าวรุมล้อมอยู่หนาแน่นตรงทางเข้า เย่จั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย เหยื่อได้รับบาดแผลทางจิตใจอย่างรุนแรงอยู่แล้ว เธอจะรวบรวมความกล้ามาเผชิญหน้ากับกล้องพวกนี้ได้อย่างไร? หากพวกเขาทำแบบนั้น มันก็จะเป็นการซ้ำเติมบาดแผลให้เด็กสาวเหล่านั้นเป็นครั้งที่สองเท่านั้น! เย่จั๋วหยิบโทรศัพท์ออกมาและส่งข้อความบางอย่าง หลังจากส่งข้อความเสร็จ เย่จั๋วก็หันหลังเดินไปอีกทางหนึ่ง