บทที่ 1248: 260: จ้าวเสวี่ยอินเสียโฉม ตระกูลจ้าวถูกขับออกจากวงการการเงิน! 5 เพียงชั่วพริบตาเดียวก็เข้าสู่เช้าวันถัดไป จ้าวเสวี่ยอินคิดว่าหลังจากทายาขี้ผึ้งแล้ว อาการรอยแดงและบวมบนใบหน้าของเธอจะหายไป ทว่าเมื่อเธอส่องกระจก รอยแดงและบวมเหล่านั้นกลับไม่ได้เลือนหายไปเลย มิหนำซ้ำมันยังยิ่งแดงและบวมหนักกว่าเดิมเสียอีก! มันเป็นภาพที่ดูน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ดวงตาของจ้าวเสวี่ยอินเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก หรือว่ายาขี้ผึ้งนั่นจะมีปัญหา? “เธอคงไม่ได้ต้องมาเสียโฉมเพราะเรื่องนี้หรอกใช่ไหม?” จ้าวเสวี่ยอินสวมแว่นกันแดดและหน้ากากอนามัยก่อนจะรีบบึ่งไปที่โรงพยาบาลโดยไม่ได้ทานมื้อเช้าเสียด้วยซ้ำ หลังจากการตรวจของแพทย์ ผลปรากฏว่ายาขี้ผึ้งนั้นไม่ได้มีอะไรผิดปกติเลย เมื่อได้ยินว่ายาไม่มีปัญหา จ้าวเสวี่ยอินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าวต่อ “ถ้าอย่างนั้น รบกวนคุณหมอช่วยสั่งยาลดบวมให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?” แพทย์กล่าวตอบ “ยาขี้ผึ้งที่คุณใช้อยู่นี้มีประสิทธิภาพในการลดบวมได้ดีมากอยู่แล้ว เดี๋ยวหมอจะสั่งยาแก้อักเสบเพิ่มให้ก็แล้วกันครับ” “ตกลงค่ะ” จ้าวเสวี่ยอินพยักหน้า ทันทีที่จ้าวเสวี่ยอินเดินออกไปพร้อมกับใบสั่งยาที่แพทย์ออกให้ พยาบาลในแผนกก็เริ่มกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กัน “นั่นคือจ้าวเสวี่ยอินใช่ไหม? คนที่ทารุณแมวคนนั้นน่ะเหรอ?” “ฉันก็ว่างั้นนะ!” “เหอะ! นี่แหละเวรกรรม! ฉันขอให้หน้าเธอเน่าไปเร็วๆ เลยจะดีที่สุด ถ้าหนังหน้าหลุดลอกออกมาได้อีกชั้นก็ยิ่งดี!” ในเวลาเดียวกัน ณ บ้านตระกูลจ้าว ผู้ดูแลเขตการเงินได้เดินทางมายังบ้านตระกูลจ้าว “คุณจ้าว การกระทำของลูกสาวคุณได้ส่งผลกระทบอย่างร้ายแรงต่อระเบียบของวงการการเงิน ผมจะให้เวลาคุณหนึ่งสัปดาห์ โปรดย้ายออกจากศูนย์จิงฟานโดยทันที หากเลยกำหนด แผนกจัดการของเราจะลงพื้นที่มาช่วยคุณขนย้ายด้วยตัวเอง!” พื้นที่ทั้งหมดของศูนย์จิงฟานนั้นเป็นอาณาเขตของวงการการเงิน และผู้รับผิดชอบวงการการเงินก็คือผู้บริหารระดับสูงสุดของแผนกจัดการ หากเรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงหูของแผนกจัดการ ตระกูลจ้าวก็เท่ากับล่วงเกินวงการการเงินทั้งหมด แม้ว่าคุณท่านจ้าวจะเตรียมใจไว้บ้างแล้วว่าตระกูลจ้าวจะต้องถูกขับออกจากวงการการเงิน แต่เมื่อวันนี้มาถึงจริงๆ เขาก็ยังคงรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจอยู่บ้าง เขาอาศัยอยู่ในวงการการเงินมานานกว่า 40 ปี และต่อสู้ดิ้นรนมานานกว่า 40 ปี เดิมทีเขาคิดว่าจะนำพาตระกูลจ้าวขึ้นไปเป็นตระกูลสูงศักดิ์ เขาไม่คาดคิดเลยว่าสุดท้ายแล้ว นอกจากจะไม่ได้เป็นตระกูลผู้ดีมีอันจะกินแล้ว เขายังต้องมาถูกขับไล่ออกจากวงการการเงินอีกด้วย คุณท่านจ้าวกำมือแน่นก่อนจะเงยหน้ามองผู้ดูแล ด้วยท่าทางนอบน้อมอย่างที่เขาไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต เขากล่าวว่า “คุณจ้าว คุณก็นามสกุลจ้าว ผมก็นามสกุลจ้าว ไม่แน่ว่าเมื่อห้าร้อยปีก่อนเราอาจจะเป็นครอบครัวเดียวกันก็ได้! คุณพอจะช่วยหาเจ้าหน้าที่บริหารเพื่อขอยกเว้นเรื่องนี้เป็นกรณีพิเศษได้ไหม...” เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมก้มหัว ไม่ว่าอย่างไรตระกูลจ้าวก็ไม่สามารถถูกขับไล่ออกไปจากวงการการเงินได้ ผู้ดูแลจ้องมองคุณท่านจ้าวแล้วกล่าวอย่างไร้เยื่อใย “อย่ามาพยายามตีสนิทกับผม คนอย่างคุณจะมีสิทธิ์อะไรมาใช้นามสกุลจ้าว? คุณมันก็แค่คนที่ทำให้คนนามสกุลนี้เสื่อมเสีย! โดยเฉพาะลูกสาวของคุณ ขนาดแมวเธอยังฆ่าได้ ไม่เพียงแต่เธอไม่มีสิทธิ์ใช้นามสกุลจ้าวเท่านั้น แต่เธอยังไม่มีสิทธิ์จะเป็นคนด้วยซ้ำ!” ดวงตาของคุณท่านจ้าวเต็มไปด้วยความอดกลั้น มันช่างเหมือนกับเสือตกยากที่ถูกสุนัขรังแกจริงๆ หากเป็นในอดีต แค่ผู้ดูแลตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะกล้าพูดกับเขาด้วยท่าทางแบบนี้ได้อย่างไร? หลังจากพูดจบ ผู้ดูแลก็แปะป้าย ‘ขับไล่’ ไว้ที่ประตูหน้าบ้านตระกูลจ้าว คุณท่านจ้าวมองตามหลังผู้ดูแลที่เดินจากไปด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น ทว่าเขาก็ทำอะไรไม่ได้ ตามสถานการณ์ปัจจุบัน การที่ตระกูลจ้าวต้องย้ายออกจากวงการการเงินนั้นกลายเป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว! คุณท่านจ้าวไม่ยินยอม เขาไม่ยินยอมอย่างยิ่ง แต่ถึงจะไม่ยินยอมแล้วจะทำอะไรได้? หลังจากกลับเข้าบ้าน คุณท่านจ้าวก็เรียกพ่อบ้านมาสั่งให้ไปจัดหาบ้านใหม่ เมื่อพ่อบ้านได้ยินดังนั้นเขาก็ตกใจเช่นกัน ใครจะไปคาดคิดว่าตระกูลจ้าวที่เคยยิ่งใหญ่และมั่นคงเหมือนต้นไม้ใหญ่ที่มีรากแก้วลึกขนาดนี้ จะมีวันที่ต้องเป็นไปถึงเพียงนี้! เมื่อจ้าวเสวี่ยอินกลับมาจากโรงพยาบาล คุณท่านจ้าวก็กำลังเลิกจ้างคนรับใช้และเตรียมตัวย้ายออกจากวงการการเงินแล้ว จ้าวเสวี่ยอินตระหนกตกใจมาก “พ่อ! นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมหนูถึงเห็นป้ายคำสั่งย้ายแปะอยู่บนกำแพงบ้านเรา?” ในอดีต จ้าวเสวี่ยอินเคยเห็นเรื่องแบบนี้ในบ้านคนอื่นเท่านั้น เธอไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องนี้ขึ้นกับตัวเอง ครอบครัวของเธอจะถูกเตะออกจากวงการการเงินจริงๆ อย่างนั้นเหรอ? “เกิดอะไรขึ้นน่ะเหรอ? แกยังมีหน้ามาถามอีกว่าเกิดอะไรขึ้น!” คุณท่านจ้าวแทบจะกลั้นความโกรธไว้ไม่อยู่ “ไม่ใช่เพราะแกทั้งหมดหรอกเหรอ!” จ้าวเสวี่ยอินโซเซถอยหลังไปสองสามก้าว ไม่! ไม่นะ! เธอไม่อยากไปจากวงการการเงิน เธอไม่อยากถูกไล่ออกไปจากวงการการเงิน ปัง— จ้าวเสวี่ยอินหน้ามืดและเป็นลมล้มพับไปบนพื้น คุณท่านจ้าวไม่คิดจะใส่ใจเธอด้วยซ้ำ ยิ่งเห็นก็ยิ่งรำคาญใจ เขาจึงหันหลังเดินขึ้นชั้นบนไป ปล่อยให้สาวใช้เป็นคนช่วยพยุงจ้าวเสวี่ยอินขึ้นมาจากพื้น จ้าวเสวี่ยอินใช้เวลานานกว่าจะฟื้นสติขึ้นมา แต่เธอก็ยังไม่อาจยอมรับความจริงที่ว่าตระกูลจ้าวกำลังจะย้ายออกจากวงการการเงินได้ เธออาศัยอยู่ในวงการการเงินมาตั้งแต่เด็ก และเธอตั้งใจจะนำพาตระกูลจ้าวให้กลายเป็นตระกูลสูงศักดิ์ในอนาคต! เธอจะจากวงการการเงินไปได้อย่างไรกัน!