บทที่ 1503: 318: คนพูดไม่มาก แต่ย่าก็ยังคือย่า! 6 ผู้แปล: 549690339 “แล้วยังไงคะ?” เย่จั๋วเอ่ยถาม เซิ่นเส้าชิงหมุนลูกประคำในมือพลางกล่าว “ดังนั้น ผมจึงเรียนรู้ความสามารถในการพูดให้หมั่นแต่ทำให้มากโดยธรรมชาติ” “ทำอะไร? งานบ้านเหรอคะ?” เย่จั๋วโบกมือไปมา “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ มีเสี่ยวไป๋อยู่ทั้งคน งานบ้านไม่ถึงมือคุณหรอก” มุมปากของเซิ่นเส้าชิงยกขึ้นเล็กน้อย แต่เขากลับไม่ได้พูดอะไรออกมา ไม่ใช่ทำงานบ้าน? แล้วมันคืออะไรล่ะ? เย่จั๋อมองเซิ่นเส้าชิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น เซิ่นเส้าชิงก้มหน้าลงแล้วประทับจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ จากนั้นเขาจึงลดเสียงลงและกระซิบที่ข้างหูของเธอว่า “คุณหนูเย่ ในเมื่อคุณอยากรู้ขนาดนี้ ผมก็ไม่รังเกียจที่จะพาคุณไปสัมผัสประสบการณ์ชีวิตหลังแต่งงานล่วงหน้าหรอกนะ” น้ำเสียงของเขาทั้งต่ำและแหบพร่า เต็มไปด้วยเสน่ห์ดึงดูด มันเจาะลึกเข้าไปในโสตประสาทของเธอจนทำให้เธอเริ่มทำตัวไม่ถูก เย่จั๋วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผลักเซิ่นเส้าชิงออกไป “มีแต่ผีเท่านั้นแหละที่อยากจะสัมผัสล่วงหน้าน่ะ!” เซิ่นเส้าชิงมองตามแผ่นหลังของหญิงสาวตรงหน้าแล้วหัวเราะเบาๆ จากนั้นเขาก็รีบวิ่งไล่ตามเธอไป “ท่านผู้นำ รอผมด้วย!” เย่จั๋ววิ่งอย่างรวดเร็ว ในตอนท้ายเธอยังโกยหิมะขึ้นมาแล้วขว้างใส่เซิ่นเส้าชิง ทั้งสองคนหยอกล้อกันท่ามกลางหิมะจนเนื้อตัวมอมแมม จนกระทั่งอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่จึงไปปรากฏตัวที่ร้านหม้อไฟ หลังจากทานหม้อไฟเสร็จ เซิ่นเส้าชิงก็ขับรถไปส่งเย่จั๋วที่คฤหาสน์ตระกูลหลิน ซึ่งเป็นเวลาเกือบตีสี่แล้ว เย่จั๋วผลักประตูเปิดออกเบาๆ และใช้โทรศัพท์เปิดไฟในห้องนั่งเล่น เมื่อไฟสว่างขึ้น เธอเห็นหลินจินเฉิงลุกขึ้นจากโซฟา “จั๋วจั๋วกลับมาแล้วเหรอ!” เย่จั๋วไม่คิดว่าหลินจินเฉิงจะนั่งรอเธออยู่ในห้องนั่งเล่น “พ่อคะ ทำไมยังไม่นอนอีก?” “พ่อนอนไม่หลับน่ะ เห็นว่าไม่มีอะไรทำก็เลยออกมานั่งเล่นที่ห้องนั่งเล่น” เดิมทีหลินจินเฉิงอยากจะไปรับเธอที่สนามบิน แต่เพราะเซิ่นเส้าชิงไปแล้ว เขาจึงไม่ได้ไป เย่จั๋ววางกระเป๋าเดินทางไว้ด้านข้าง “ถ้าหนูรู้ว่าพ่อรออยู่ที่บ้าน หนูคงไม่ไปกินหม้อไฟกับเซิ่นเส้าชิงหรอกค่ะ ปล่อยให้พ่อรอตั้งนาน” “โถ่เด็กคนนี้ จะไม่กินข้าวได้ยังไง! พ่อไม่ได้รอเราหรอก พ่อแค่卧นอนไม่หลับจริงๆ ออกมานั่งเล่นเฉยๆ! นี่ก็ดึกมากแล้ว ลูกรีบไปล้างหน้าล้างตาแล้วนอนเถอะ พ่อก็จะกลับห้องเหมือนกัน” “ค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย เมื่อมองตามแผ่นหลังของหลินจินเฉิงไป เธอก็รู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง ความรักของพ่อมักจะเงียบงันเสมอ ในอดีต เธอไม่เคยรู้เลยว่าความรู้สึกของการมีพ่อนั้นเป็นอย่างไร เมื่อเดินขึ้นไปชั้นบน ในที่สุดเย่จั๋วก็รำลึกได้และส่งข้อความวีแชทไปหาซ่งสืออวี่ [พี่ซ่ง หนูถึงบ้านแล้วนะ] ซ่งสืออวี่จ้องโทรศัพท์มาหลายชั่วโมงแล้ว เมื่อเห็นข้อความจากเย่จั๋ว เขาก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหมายจะตอบกลับทันที แต่เขาก็ยั้งมือไว้ เขาจะให้เย่จั๋วรู้พิรุธไม่ได้เด็ดขาด เขาไม่อยากทะเลาะกับเย่จั๋วจนถึงขั้นที่แม้แต่ความเป็นเพื่อนก็รักษาไว้ไม่ได้ ประมาณสิบนาทีต่อมา ซ่งสืออวี่จึงเปิดโทรศัพท์แล้วส่งสติกเกอร์ ‘ตกลง’ กลับไป ทางด้านเย่จั๋ว หลังจากส่งข้อความหาซ่งสืออวี่เสร็จ เธอก็ล้างตัวแล้วเข้านอน เพราะนอนดึกเกินไป เย่จั๋วจึงเพิ่งตื่นตอนสิบโมงเช้า เมื่อเห็นเธอลงมา เย่ซูก็ยิ้มแล้วพูดว่า “จั๋วจั๋ว รีบทานข้าวเร็วเข้า ทานเสร็จแล้วเราจะไปบ้านอาสี่ของลูกกัน” “ไปบ้านอาสี่เหรอคะ?” เย่จั๋วถามด้วยความสงสัย “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?” “วันนี้เป็นวันเกิดของลี่จือจ้ะ และก็ใกล้จะปีใหม่แล้วด้วย เลยอยากจะมารวมตัวกันก่อนปีใหม่น่ะ!” เย่จั๋วตบหน้าผากตัวเอง “ถ้าแม่ไม่บอก หนูคงลืมไปแล้วว่าวันนี้วันเกิดลี่จือ! ขอเวลาหนูสามนาทีค่ะ หนูจะรีบทานเดี๋ยวนี้!” “ไม่ต้องรีบจ้ะ สามนาทีไม่พอหรอก!” อีกด้านหนึ่ง วิลล่าของหลินชิงเสวียน วันนี้เป็นวันเกิดของอานลี่จือ ตั้งแต่เช้าตรู่ หลินชิงเสวียนและเซี่ยเสี่ยวหมานต่างยุ่งอยู่กับการตกแต่งวิลล่า ซุนเจียอีมองแผ่นหลังของคู่สามีภรรยาที่กำลังวุ่นวายเพื่ออานลี่จือด้วยความอิจฉาริษยาอย่างถึงที่สุด อานลี่จือเป็นใครกัน? เธอก็แค่ลูกติดเท่านั้น! ลูกเลี้ยงฉลองวันเกิด มีสิทธิ์อะไรถึงได้จัดงานใหญ่โตขนาดนี้? มันช่างสิ้นเปลืองเงินทองจริงๆ คอยดูเถอะ! ไม่ช้าก็เร็ว เธอจะไล่แม่ลูกคู่นี้ออกไปจากตระกูลหลินให้ได้ “เจียอี ทำอะไรอยู่!” ป้าซุนเดินเข้ามาจากด้านหลังและเอ่ยเสียงเบา “วันนี้คนเยอะนะ แกต้องระวังตัวด้วย อย่าให้ใครเห็นพิรุธล่ะ!” “รู้แล้วค่ะ” ซุนเจียอีสะกดกลั้นความไม่ยินยอมในใจแล้วพยักหน้า “พี่สะใภ้ซุนคะ” ในขณะนั้น เสียงของอานลี่จือก็ดังขึ้น “คุณหนู มีอะไรให้ป้ารับใช้คะ?” ป้าซุนหันไปมองอานลี่จือด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม อานลี่จือกล่าวต่อ “พี่สะใภ้ซุน เห็นเสื้อไหมพรมสีแดงของฉันไหมคะ? ตัวที่มีกระดุมถักน่ะค่ะ” ป้าซุนครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ดูเหมือนจะอยู่ที่ห้องอบผ้านะคะ เดี๋ยวป้าไปหยิบมาให้ค่ะ” “ค่ะ” อานลี่จือพยักหน้า “รบกวนด้วยนะคะ” ป้าซุนหันไปหยิบเสื้อผ้า อานลี่จือหันมามองซุนเจียอี “พี่เจียอี รบกวนพี่ไปที่ห้องครัวหน่อยนะคะ ฝากบอกให้พวกเขาเตรียมขนมหวานเพิ่มอีกหน่อย” “ค่ะ คุณหนู” ซุนเจียอีรับคำด้วยท่าทางนอบน้อม แต่ในใจเธอกลับไม่ยินยอมอย่างรุนแรง ปีนี้เธออายุ 23 ปีแล้ว ขณะที่อานลี่จืออายุเพียง 20 ปีเท่านั้น พวกเธอต่างก็เกิดมาเป็นคนธรรมดาเหมือนกัน แล้วอานลี่จือมีสิทธิ์อะไรมาสั่งเธอ? เพียงเพราะอานลี่จือมีพ่อเลี้ยงที่ดีงั้นเหรอ? คอยดูเถอะ! ไม่ช้าก็เร็ว เธอจะได้กลายเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ ซุนเจียอีเดินไปที่ห้องครัวพลางสาปแช่งอานลี่จือในใจ เมื่อมาถึงห้องครัว ซุนเจียอีก็กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง “ลุงเฟิง ลุงหลี่ ทั้งสองท่านลำบากแย่เลยนะคะ! คุณหนูฝากมาบอกว่าให้เตรียมขนมหวานเพิ่มอีกค่ะ” “ได้ครับ พวกเราเข้าใจแล้ว” เชฟขนมหวานทั้งสองพยักหน้า ซุนเจียอีหันหลังเดินจากไป ทันทีที่เธอคล้อยหลัง เชฟทั้งสองก็กระซิบกระซาบกัน “ลูกสาวของป้าซุนนี่ช่างรู้ความจริงๆ ปากคอก็หวานด้วย!” อาจารย์หลี่พยักหน้าเห็นด้วย “นั่นสิ! ผมว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ใช้ได้เลยนะ เออจริงด้วย ตาหลี่ ลูกชายคุณยังไม่ได้แต่งงานไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่ลองให้พ่อบ้านไปช่วยพูดกับป้าซุนดูล่ะ?” อาจารย์เฟิงกล่าวว่า “ที่จริงผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!” ลูกชายของเขาก็เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชั้นนำ และตอนนี้ก็กำลังเรียนต่อปริญญาโท หน้าตาก็ไม่ขี้เหร่ แถมมีงานมีการที่มั่นคง การจะไปทาบทามก็น่าจะไม่ใช่ปัญหา เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของซุนเจียอีก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวทันที เจ้าเฟิงโหย่วเต้าคนนี้ช่างน่าขันจริงๆ! แค่เชฟทำขนม กล้าดียังไงมาหมายปองเธอ! แม้จะฟังดูเหมือนเป็นอาจารย์ทำขนม แต่จริงๆ ก็แค่คนรับจ้างคนอื่น เป็นคนชั้นต่ำโดยสิ้นเชิง คางคกอยากกินเนื้อหงส์ ช่างเพ้อฝันจริงๆ! หน้าไม่อาย หลังจากที่เธอได้เป็นนายหญิงของบ้านนี้ สิ่งแรกที่เธอจะทำคือไล่เชฟขนมหวานสองคนที่เจียมตัวไม่เป็นพวกนี้ออกไปเสีย ซุนเจียอีเดินตรงไปที่ห้องพักผ่อน ระหว่างทางเธอเห็นป้าซุนกำลังถือยาเดินไปที่ห้องครัวพอดี ซุนเจียอีรีบเดินตามไปข้างหลังป้าซุนและกระซิบเสียงต่ำ “แม่ ได้ใส่ ‘อะไร’ ลงไปในนี้หรือเปล่า?” “เปล่า” ป้าซุนส่ายหน้าและมองไปรอบๆ ซุนเจียอีกล่าวว่า “จะไม่ใส่ได้ยังไง! ถ้าเกิดนังแก่นั่นท้องขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?” “วันนี้คนเยอะเกินไป ถ้าเกิดมีใครจับได้จะทำยังไง? แม่ได้ยินมาว่า เย่จั๋ว คุณหนูตัวจริงของตระกูลหลิน เป็นแพทย์แผนจีนนะ! ยาพวกนี้เธอก็เป็นคนสั่งจ่ายเองด้วย” ป้าซุนเป็นคนที่ระมัดระวังมาก ซุนเจียอีเอ่ยอย่างดูแคลน “เธอก็แค่แพทย์แผนจีน ไม่ใช่เทพเจ้าสักหน่อย! เธอจะดมรู้เชียวเหรอว่าในยาพวกนี้มีอะไรผสมอยู่บ้าง?”