บทที่ 1600: 341: ทุกนาทีและทุกวินาทีคือการทรมาน เธอคิดว่าเธอเป็นใครกัน! 3 ในตอนนั้น เธอสนใจเพียงแต่ความคับแค้นใจของเซิงหรูจนหลงลืมสถานะของตนเองในฐานะสมาชิกของตระกูลใหญ่ และปล่อยให้สถานการณ์ไหลไปตามกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก “เมื่อก่อน หากเซิงหรูต้องได้รับความลำบากใจจากฝั่งของเซิงชิวเหวิน พ่อเซิงยังพอจะเอ่ยปากช่วยได้บ้าง แต่ตอนนี้ พ่อเซิงไม่มีที่ว่างให้พูดอะไรได้เลยสักคำ!” หลังจากพูดจบ พ่อเซิงก็หันไปมองเซิงหรูแล้วกล่าวต่อว่า “พวกเจ้าต่างก็เป็นพี่น้องกัน เจ้าควรจะกลับไปทบทวนดูด้วยว่า ทำไมเซิงชิวเหวินถึงสามารถแต่งงานเข้าตระกูลเจ้าได้ แต่เจ้ากลับทำได้เพียงแค่คอยดูสีหน้าของเซิงชิวเหวินเท่านั้น!” เซิงหรูเม้มริมฝีปากแน่นพลางก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไร รอไปก่อนเถอะ เธอจะต้องล้างแค้นให้ได้ ตอนนี้เย่จั๋วมีเซินเส้าชิงคอยหนุนหลัง เธออาจจะแตะต้องเย่จั๋วไม่ได้ แต่เธอสามารถจัดการกับเซิงชิวเหวินได้! ในช่วงเวลาที่ผ่านมาในตระกูลเจ้า เซิงหรูเข้าใจนิสัยของเจ้าเจียดงเป็นอย่างดี ถ้าเธอทำอย่างอื่นไม่ได้ เธอจะเริ่มลงมือที่เจ้าเจียดงก่อน เธอทั้งสาวกว่าและสวยกว่าเซิงชิวเหวิน เธอไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าเจียดงจะสามารถทนต่อสิ่งยั่วยวนได้ตลอดไป เซิงหรูหรี่ตาลงอย่างเย็นชา เธอจะต้องทำให้เซิงชิวเหวินลิ้มรสชาติของการถูกไล่ออกจากบ้านให้ได้! เมื่อคิดได้ดังนี้ แววตาของเซิงหรูก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว พ่อเซิงกล่าวต่อ “เจ้าอยู่ที่หยุนจิงต่อไปไม่ได้แล้ว ไปเก็บของซะ เจ้ายังต้องไปที่เมืองใต้! อย่างไรเสียพวกเจ้าก็เป็นพี่น้องกัน ตราบใดที่เจ้าไปขอร้องนางดีๆ นางจะไม่มีวันเพิกเฉยต่อเจ้าแน่นอน!” ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถปล่อยให้คนนอกเห็นเรื่องตลกของครอบครัวเขาได้ และเขาจะไม่ยอมให้ใครรู้เด็ดขาดว่าเซิงหรูถูกตระกูลเจ้าไล่ออกมา เซิงหรูพยักหน้าอย่างว่าง่าย เธอต้องไปเมืองใต้ให้ได้ ไม่เช่นนั้นเธอจะล้างแค้นได้อย่างไร? --- อีกด้านหนึ่ง ณ ตระกูลเซิน ในวันที่สองหลังจากที่ไป๋จือเดินทางมาถึง โจวเซียงก็กลับมาจากการท่องเที่ยวของเขาพอดี แม้ว่าคุณย่าเซินและโจวเซียงจะไม่ได้พบกันมานานกว่ายี่สิบปี แต่โจวเซียงก็ยังคงไปเยี่ยมเยียนไป๋จือเป็นประจำทุกปี เพราะอย่างไรเสีย ความขัดแย้งระหว่างคุณย่าเซินและไป๋จือก็เป็นเรื่องของพวกท่าน ส่วนพวกเขาสิ่งที่ควรทำในฐานะผู้น้อยคือการให้ความเคารพ เมื่อเห็นไป๋จือยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นของบ้านตระกูลเซิน ใบหน้าของโจวเซียงก็เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจว่า “ท่านป้า! เป็นท่านจริงๆ ด้วย!” “เซียงเซียง กลับมาแล้วเหรอ” ไป๋จือยิ้มพลางเงยหน้าขึ้นมอง โจวเซียงวางกระเป๋าลงแล้วเดินเข้าไปหา “ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่าจะกลับไปเยี่ยมท่าน! ไม่นึกเลยว่าท่านจะเดินทางมาที่นี่ด้วยตัวเอง!” ไป๋จือเอ่ยว่า “ป้าไม่ได้มาที่เมืองหลวงนานหลายปีแล้ว เลยถือโอกาสมาหาพวกเจ้า แล้วช่วงนี้ไปเที่ยวข้างนอกเป็นยังไงบ้างล่ะ?” “ก็ดีครับ” โจวเซียงกล่าวต่อ “ปีหน้าฉันจะพาท่านกับคุณแม่ไปเที่ยวข้างนอกด้วยกันนะ!” “นั่นเป็นความคิดที่ดีเลยทีเดียว!” คุณย่าเซินหันไปมองไป๋จือ “พวกเราไม่เคยไปเที่ยวที่ไหนเลยมาตลอดชีวิต ทำไมเราไม่ลองออกไปข้างนอกด้วยกันดูล่ะ?” ไป๋จือพยักหน้า “ได้สิ ฉันจะทำตามที่พี่ว่า” สายตาของโจวเซียงมองสลับไปมาระหว่างผู้เฒ่าทั้งสองด้วยความประหลาดใจอย่างยิ่ง ทั้งสองคนไม่ได้เจอกันมานานถึงยี่สิบปี ทำไมจู่ๆ ถึง... โจวเซียงถามต่อ “ท่านป้า แล้วช่วงปีใหม่ เหวินปินกับเหวินเยว่ได้กลับมาเยี่ยมท่านบ้างไหม?” ไป๋จือส่ายหน้า “เหวินปินบอกว่างานยุ่งมากเลยไม่ได้กลับมา ส่วนแม่สามีของเหวินเยว่ตกตึกเมื่อปีที่แล้วและยังไม่ฟื้นเลย จนถึงตอนนี้ก็ยังต้องมีคนคอยดูแลอยู่ข้างๆ ตลอด นางก็เลยกลับมาไม่ได้” “เป็นยังไงบ้าง อาการหนักไหม?” โจวเซียงถามด้วยความห่วงใย ไป๋จือตอบว่า “หมอบอกว่านางอาจจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา” “อาการหนักขนาดนั้นเลยเหรอ?” โจวเซียงถามอย่างตกใจ ไป๋จือพยักหน้า “ป้าได้ปรึกษากับลุงของเจ้าแล้ว เมื่อเรากลับจากเมืองหลวง เราจะแวะไปเยี่ยมพวกเขาเสียหน่อย” หลังจากคุยกับไป๋จือได้สักพัก โจวเซียงก็มาที่ห้องอาหารเพื่อรับประทานอาหาร ในขณะที่กำลังทานอยู่นั้น เขาก็ลดเสียงต่ำลงและถามเซินเส้าชิงที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ ว่า “เส้าชิง เมื่อไหร่ที่คุณย่ากับป้าสะใภ้ของลูกถึงกลับมาดีกันได้ล่ะ?” เซินเส้าชิงขยับริมฝีปากบางเบาๆ “หลังจากที่คุณอาสะใภ้สามจากไป” “อาสะใภ้สาม?” โจวเซียงขมวดคิ้ว “อาสะใภ้สามคนไหน? พวกเรามีญาตินี้ด้วยเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่ยักกะรู้?” เซินเส้าชิงพลิกหน้าหนังสือและตอบสั้นๆ ว่า “ญาติห่างๆ น่ะครับ” “อ๋อ” โจวเซียงยังคงรู้สึกสงสัย “แล้วระหว่างคุณย่ากับคุณป้า ใครเป็นฝ่ายก้มหัวยอมรับผิดก่อนกันล่ะ?” ตามนิสัยของคุณย่าเซิน หากท่านรู้สึกว่าตัวเองไม่ผิด ท่านจะไม่มีวันยอมรับผิดก่อนเด็ดขาด และไป๋จือเองก็เช่นเดียวกัน เป็นเพราะทั้งสองคนไม่ยอมลดราวาศอกให้กัน เรื่องราวถึงได้ค้างคามานานหลายปีขนาดนี้ โจวเซียงอยากรู้จริงๆ ว่าใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายเริ่มยอมอ่อนข้อก่อน ระหว่างคนที่มีนิสัยดื้อรั้นพอกันทั้งสองคนนี้ “คุณแม่ครับ” เซินเส้าชิงเงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย “ว่าไง” ริมฝีปากบางของเซินเส้าชิงขยับเล็กน้อย “คุณแม่ชักจะยุ่งเรื่องชาวบ้านมากเกินไปแล้วนะครับ” โจวเซียงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโพล่งออกมาว่า “แกหาว่าใครยุ่งเรื่องชาวบ้าน! ฉันแค่สงสัยเฉยๆ! สงสัยไม่ได้หรือไง? ตกลงว่าใครเป็นฝ่ายยอมรับผิดก่อนกันแน่?” เซินเส้าชิงไม่ได้ตอบคำถามนั้นอีกเลย