บทที่ 1818: 373: เศษขยะ ความเร่าร้อนยามเมามาย! 5 “สามีในอนาคตคืออะไรเหรอ?” เย่จ่าวเอ่ยถาม “สามีในอนาคตก็คือคนที่จะอยู่เคียงข้างคุณไปตลอดชีวิตไงล่ะ” เซินเส้าชิงโอบกอดเธอไว้ “เซินเส้าชิง” “หืม?” “คุณสวยจังเลย” เย่จ่าวคล้องแขนรอบคอของเขา ริมฝีปากสีแดงสดประทับลงบนริมฝีปากบางของเขาแล้วจุมพิตอย่างดูดดื่ม เซินเส้าชิงชะงักไปครู่หนึ่ง เย่จ่าวในยามเมามายนั้นรุกหนักกว่าปกติมาก มือไม้ของเธอเริ่มไม่อยู่สุขและไม่เชื่อฟังคำสั่งอีกต่อไป เดิมทีเซินเส้าชิงก็ไม่ใช่คนที่มีความตบะแก่กล้าอะไรอยู่แล้ว และในวินาทีนี้เขาก็ยิ่งรู้สึกกระสับกระส่ายมากขึ้นไปอีก ใจหนึ่งเขาอยากจะลงโทษคนที่อยู่ใต้ร่างของเขาเสียเดี๋ยวนี้ แต่อีกใจหนึ่ง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็บอกเขาว่าทำไม่ได้ ต้องอดทนไว้ การฉวยโอกาสในยามที่อีกฝ่ายไร้ทางสู้นั้นไม่ใช่สิ่งที่สุภาพบุรุษพึงกระทำ ขณะที่จูบกันไปมานั้น เย่จ่าวก็ผล็อยหลับไป เซินเส้าชิงถอนหายใจยาว ยัยบรรพบุรุษตัวน้อยคนนี้ช่างรู้วิธีทรมานคนจริงๆ! ในจังหวะนั้นเอง รถค่อยๆ ชะลอความเร็วและหยุดสนิท เซินเส้าชิงเปิดแผงกั้นลิฟต์ออก คนขับรถรีบลงจากรถและอ้อมมายังเบาะหลัง เขาเปิดประตูรถพลางเอ่ยว่า “นายท่านห้า ถึงแล้วครับ” เซินเส้าชิงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะอุ้มเย่จ่าวออกมาจากรถ ทันทีที่ออกจากรถ เย่จ่าวก็ตื่นขึ้นมาและดิ้นรนจะลงจากร่างเขา “ปล่อยฉันลง ฉันเดินเองได้” เซินเส้าชิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องวางเย่จ่าวลง เมื่อเย่จ่าวมายืนอยู่บนพื้น เธอก็รู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง มันเป็นความรู้สึกที่ทรมานมาก เมื่อเห็นว่าเธอโอนเอนไปมา เซินเส้าชิงก็รีบยื่นมือเข้าไปประคองเธอทันที เย่จ่าวสะบัดมือของเซินเส้าชิงออก “ฉันไม่ต้องให้คุณช่วยประคอง ประคองฉันให้ดีๆ สิ อย่าให้พื้นมันสั่น ฉันเดินเองได้!” เซินเส้าชิง: “...” “เร็วเข้าสิ ช่วยประคองฉันหน่อย!” เมื่อเห็นว่าเซินเส้าชิงนิ่งเฉยไปนาน เย่จ่าวก็อดไม่ได้ที่จะเร่งเร้าเขา เซินเส้าชิงกุมขมับเบาๆ “คุณเมาแล้ว ให้ผมอุ้มคุณกลับดีกว่า” “คุณน่ะสิที่เมา! เมากันทั้งบ้านนั่นแหละ!” เย่จ่าวตบหน้าอกตัวเอง “ไม่รู้หรือไงว่าฉันน่ะ ดื่มเป็นพันจอกก็ไม่เมา?” เซินเส้าชิง: “...” ในตอนนั้นเอง เย่จ่าวก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจว่า “ม้าขาวมังกร!” ม้าขาวมังกร? ม้าขาวมังกรมาจากไหนกัน? ก่อนที่เซินเส้าชิงจะทันได้ตั้งตัว เย่จ่าวก็เดินโซเซไปที่ด้านข้างแล้วเข้าไปสวมกอดสุนัขพันธุ์ซามอยด์สีขาวที่ถูกผูกไว้ใต้ต้นไม้ เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขื่นขมว่า “ม้าขาวมังกร! ใครเอาเจ้ามามัดไว้ที่นี่! ดอกไม้ที่ข้าหามาให้เจ้าหายไปไหนหมดแล้ว!” เจ้าซามอยด์ที่ถูกเย่จ่าวกอดอยู่ถึงกับ: “...” เซินเส้าชิงถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง สงสัยชาติที่แล้วเขาคงติดหนี้บรรพบุรุษคนนี้ไว้จริงๆ! เมื่อเย่จ่าวลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบกับหัวสุนัขสีขาวที่กำลังจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ เย่จ่าวชะงักไป หมาของใครกันเนี่ย? แล้วเธออยู่ที่ไหน? วินาทีต่อมา เมื่อเย่จ่าวสังเกตเห็นการตกแต่งภายในห้อง เธอก็จำได้ว่านี่คือที่พักของเซินเส้าชิง ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้? เธอกำลังดื่มอยู่กับหลี่เยว่เยว่ที่ชิงบาร์ไม่ใช่เหรอ? ในตอนนี้เอง เย่จ่าวเริ่มจำได้ลางๆ ว่าเซินเส้าชิงดูเหมือนจะมารับเธอในขณะที่พวกเธอกำลังดื่มกันอยู่ครึ่งทาง หลังจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้เลย เย่จ๋าวเอื้อมมือไปกดขมับ รู้สึกปวดหัวตุบๆ เล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่งยกมือขึ้นมา แล้วเธอก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อเห็นว่ามีสายจูงสุนัขผูกอยู่ที่ข้อมือของเธอ สายจูงสุนัข! ทำไมถึงมีสายจูงสุนัขผูกอยู่ที่ข้อมือของเธอได้? แล้วสุนัขตัวนี้เป็นของใครกัน? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เย่จ่าวมองไปที่ใบหน้าของเจ้าซามอยด์ด้วยสีหน้ามึนงง เจ้าซามอยด์เองก็มองเย่จ่าวด้วยความงุนงงเช่นกัน คนกับสุนัขจ้องกันไปจ้องกันมาอยู่อย่างนั้น ในจังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าแว่วมาจากทางห้องนั่งเล่น เซินเส้าชิงเหรอ? “เซินเส้าชิง?” เย่จ่าวตะโกนเรียก “คุณตื่นแล้วเหรอ?” เซินเส้าชิงเดินเข้ามาพร้อมกับผ้าขนหนู เขาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีดำที่มีเชือกสีเดียวกันผูกไว้ที่เอว ชุดนั้นดูหลวมๆ จนมองเห็นแนวกล้ามเนื้อท้องและเส้นกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้า เย่จ่าวชินกับภาพที่เขาใส่ชุดทางการและดูเป็นระเบียบเรียบร้อยทุกระเบียดนิ้ว พอมาเห็นเขาในชุดคลุมอาบน้ำแบบนี้ เธอถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง หากจะอธิบายภาพที่อยู่ตรงหน้าด้วยคำพูดสั้นๆ คำนั้นคงเป็นคำว่า 'ยั่วยวน' หนุ่มงามหลังอาบน้ำ เย่จ่าวมองเขาแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ทำไมคุณถึงอาบน้ำกลางวันแสกๆ แบบนี้ล่ะ?” เมื่อได้ยินดังนั้น เซินเส้าชิงก็แทบอยากจะกดเย่จ่าวลงบนเตียงแล้วตีสั่งสอนเสียให้เข็ด! ถ้าเธอไม่ทำให้เลือดในกายเขาพลุ่งพล่าน เขาจะไปอาบน้ำเย็นเพื่อดับไฟในวันที่อากาศหนาวขนาดนี้ทำไมกัน? เซินเส้าชิงขยับริมฝีปากบางเบาๆ “ก็เพราะคุณอ้วกใส่ผมไง” เย่จ่าวตะลึงไป “ฉันอ้วกเหรอ?” “แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะ?” เซินเส้าชิงถามกลับ เย่จ่าวขมวดคิ้วเล็กน้อย “แต่ฉันจำได้ว่าตอนฉันเมา ฉันไม่เคยอ้วกเลยนะ” “งั้นคุณยังจำได้ไหมว่านี่คือใคร?” เซินเส้าชิงเบนสายตาไปทางเจ้าซามอยด์สีขาวที่หมอบอยู่บนพื้น เย่จ่ายกข้อมือขึ้นมา “ฉันกำลังจะถามคุณพอดี ว่าทำไมถึงมีสายจูงสุนัขอยู่ที่ข้อมือของฉัน ฝีมือใคร?” เซินเส้าชิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “อะไรกัน นี่คุณจำลูกศิษย์สุดที่รักของตัวเองไม่ได้แล้วเหรอ?”