บทที่ 1821: 274: มีอัจฉริยะประเภทหนึ่งที่เรียกว่า 'การสะสมพลังมาอย่างยาวนาน' เมื่อถึงจุดนี้ คุณนายผู้เฒ่าเซินก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “อ้อ จริงสิ เย่จื่อ เป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงล่ะ?” เย่จั๋วกำลังจะบอกว่าเธอไม่รู้ แต่ริมฝีปากบางของเซินเส้าชิงก็ขยับเปิดออกเล็กน้อย “เป็นเด็กผู้ชายครับ” “งั้นเราก็เรียกเขาว่า 'ต้าเหม่ย' (คนสวย) ดีไหม! เธอคิดว่ายังไงล่ะ เย่จั๋ว?” คุณนายผู้เฒ่าเซินมองไปที่เย่จั๋ว ตั้งชื่อเด็กผู้ชายว่าคนสวยงั้นเหรอ? คนธรรมดาทั่วไปตามความคิดของคุณนายผู้เฒ่าเซินไม่ทันจริงๆ เย่จั๋วยิ้มแล้วตอบว่า “ก็ดีนะคะ” “งั้นเหลนชายของฉันจะชื่อว่าต้าเหม่ยตั้งแต่นี้เป็นต้นไป!” คุณนายผู้เฒ่าเซินกล่าวต่อ “ค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเจ้าต้าเหม่ยจะพอใจกับชื่อที่คุณนายผู้เฒ่าเซินตั้งให้มาก มันเห่าใส่โคมไฟคริสตัล “โฮ่ง!” คุณนายผู้เฒ่าเซินกอดเจ้าต้าเหม่ยอย่างมีความสุข “เหลนของย่าเก่งจริงๆ เลย!” หลังจากพูดจบ คุณนายผู้เฒ่าเซินก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “เย่จื่อ เจ้าต้าเหม่ยของเราทำบัตรประจำตัวหรือยัง?” “ยังค่ะ” เย่จั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณนายผู้เฒ่าเซินก็รีบสั่งให้คนไปตามพ่อบ้านมา พ่อบ้านเดินเข้ามาทันที “คุณนายผู้เฒ่าเซิน มีอะไรจะสั่งหรือครับ?” คุณนายผู้เฒ่าเซินมองไปที่พ่อบ้านแล้วกล่าวว่า “พาต้าเหม่ยไปฉีดวัคซีนแล้วก็ทำบัตรประจำตัวให้เรียบร้อยด้วยล่ะ อ้อ พาไปเสริมสวยด้วยนะ ทำให้เหลนชายของฉันออกมาดูดีที่สุด พรุ่งนี้ฉันจะพาเขาไปนัดบอด” ต้าเหม่ย? เหลนชาย? พ่อบ้านอึ้งไปเลย คุณนายผู้เฒ่าเซินมีเหลนชายตั้งแต่เมื่อไหร่? เขาหูฝาดไปหรือเปล่า? หรือว่าเย่จั๋วจะมีลูกกับเซินเส้าชิงแล้ว? ทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องเลยล่ะ? “ยังจะยืนบื้ออยู่อีกทำไม?” คุณนายผู้เฒ่าเซินกล่าว “รีบพาต้าเหม่ยไปสิ!” “ละ...แล้วนายน้อยน้อยอยู่ที่ไหนล่ะครับ?” พ่อบ้านถาม “ก็อยู่นี่ไง?” คุณนายผู้เฒ่าเซินลูบหัวเจ้าต้าเหม่ย “โฮ่ง!” พ่อบ้านตะลึงงัน เขาจะไปคิดได้อย่างไรว่าเหลนที่คุณนายผู้เฒ่าเซินพูดถึง จริงๆ แล้วคือสุนัขตัวหนึ่ง... “ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” ในที่สุดพ่อบ้านก็ดึงสติกลับมาได้ และรับสายจูงสุนัขมาจากคุณนายผู้เฒ่าเซิน คุณนายผู้เฒ่าเซินกำชับว่า “อ้อ อย่าลืมซื้อขนมกับของเล่นให้เหลนของฉันที่ร้านสัตว์เลี้ยงด้วยนะ เอาของที่ดีที่สุดทุกอย่างเลย ย่าทวดคนนี้ไม่มีอะไรขาดแคลนยกเว้นเรื่องเงิน ความมั่นใจของเด็กคนนี้ต้องปลูกฝังตั้งแต่ยังเล็ก ฉันจะยอมให้หมาตัวอื่นมาดูถูกเหลนของฉันไม่ได้เด็ดขาด” “ครับคุณผู้หญิง” พ่อบ้านพยักหน้าแล้วเดินออกไปพร้อมกับเจ้าต้าเหม่ย เมื่อเห็นว่าเริ่มสายแล้ว คุณนายผู้เฒ่าเซินก็ลุกขึ้นจากโซฟา “เย่จื่อ มื้อเที่ยงอยากกินอะไรจ๊ะ? เดี๋ยวคุณย่าจะแสดงฝีมือให้ดูเอง!” ช่วงนี้คุณนายผู้เฒ่าเซินกำลังให้ความสนใจกับช่องรายการสุขภาพ ผู้เชี่ยวชาญในรายการบอกว่าผู้สูงอายุที่ทำอาหารเองบ่อยๆ จะช่วยให้อายุยืนยาวขึ้น เดิมทีคุณนายผู้เฒ่าเซินเป็นคนที่ปล่อยวางมาก เรื่องความเป็นความตายนั้นสุดแท้แต่โชคชะตา ส่วนความร่ำรวยนั้นขึ้นอยู่กับสวรรค์ลิขิต เธอจึงรู้สึกว่าคำพูดของผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพพวกนั้นเป็นเรื่องไร้สาระ! ถ้าตายแล้วจะเป็นยังไงล่ะ! ในโลกนี้ใครจะหนีพ้นเงื้อมมือมัจจุราชไปได้? แต่ตอนนี้มันต่างออกไป เซินเส้าชิงเพิ่งจะหาแฟนได้ ดังนั้นเธอจึงยังจากไปเร็วเกินไปไม่ได้ เธอต้องเห็นเซินเส้าชิงและเย่จั๋วเข้าประตูวิวาห์ด้วยตาตัวเองก่อน เธอยังต้องเห็นเหลนตัวจริงด้วยตัวเองอีกด้วย! ดังนั้น เธอจะตายก่อนกำหนดไม่ได้เด็ดขาด! “หนูไปกับคุณย่าด้วยค่ะ” เย่จั๋วลุกขึ้นจากโซฟา เซินเส้าชิงพับแขนเสื้อขึ้น “ทั้งสองคนไม่ต้องไปหรอกครับ ให้ผมทำเองดีกว่า” คนหนึ่งคือคุณย่าของเขา อีกคนหนึ่งคือหัวใจของเขา ไม่ว่าคนไหนเขาก็ไม่กล้าล่วงเกินทั้งนั้น เย่จั๋วยิ้มแล้วกล่าวว่า “คุณย่าเซินคะ หนูว่าคุณย่าอย่าเข้าครัวเลยค่ะ ให้หนูกับเซินเส้าชิงจัดการเองดีกว่า” “ไม่จ๊ะ ย่าจะทำเอง! เย่จื่อ เธอยังไม่เคยลองชิมรสมือย่าใช่ไหม?” คุณนายผู้เฒ่าเซินกล่าวต่อ “ในครัวมีเสี่ยวจางกับเสี่ยวหลี่ช่วยอยู่แล้ว พวกเธอสองคนไม่ต้องไปวุ่นวายหรอก!” ในเมื่อคุณนายผู้เฒ่าเซินยืนกรานเช่นนั้น ทั้งสองคนจึงไม่ได้ตามเธอเข้าไปในครัว ไม่นานนัก กลิ่นหอมก็ลอยออกมาจากห้องครัว สิบนาทีต่อมา คุณนายผู้เฒ่าเซินเดินออกมาพร้อมกับมันฝรั่งทอดชิ้นหนึ่ง “เส้าชิง รีบมาชิมมันฝรั่งทอดชิ้นนี้ให้ย่าหน่อยสิ ว่ามันแฉะเกินไป เค็มไป หรือว่าจืดไปไหม?” เซินเส้าชิงรับมันฝรั่งทอดไปชิม แล้วจึงเอ่ยว่า “รสชาติไม่เลวเลยครับคุณย่า คุณย่าเอาไปให้เย่จั๋วลองชิมสักชิ้นสิครับ” “รออีกสักสิบนาทีก่อนเถอะ” คุณนายผู้เฒ่าเซินกล่าว “ทำไมล่ะครับ?” เซินเส้าชิงงงเล็กน้อย คุณนายผู้เฒ่าเซินกล่าวต่อว่า “ในบ้านเหลือมันฝรั่งที่งอกหน่อแล้วแค่สองหัว ย่าอ่านเจอมาว่ามันฝรั่งที่งอกหน่อแล้วจะมีพิษ กินไม่ได้ ย่าเลยอยากให้แกช่วยลองชิมดูก่อนว่าพิษมันจะทำให้แกตายไหม ถ้าแกไม่เป็นอะไร ย่าถึงจะค่อยเอาไปให้เย่จั๋วกิน” เซินเส้าชิง : “...” ต่อให้ไม่ใช่ย่าแท้ๆ ก็คงไม่ทำเรื่องแบบนี้ เย่จั๋วที่อยู่ข้างๆ หัวเราะออกมาเบาๆ เซินเส้าชิงอยากจะคายมันฝรั่งออกมาโดยสัญชาตญาณ “อย่าคายนะ อย่าคาย” คุณนายผู้เฒ่าเซินรีบห้ามเซินเส้าชิงไว้ทันที ก่อนจะกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่ามันฝรั่งที่งอกหน่อทุกหัวจะมีพิษเสียหน่อย ถ้าหัวที่แกกินเข้าไปไม่มีพิษล่ะ! ตอนนี้ในบ้านเหลือมันฝรั่งแค่หัวเดียวนะ จะออกไปซื้อตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว! อีกอย่าง ถ้ามันมีพิษจริงๆ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก มีเย่จั๋วอยู่ข้างๆ แบบนี้ เธอจะปล่อยให้แกถูกพิษตายได้ยังไง?”