บทที่ 1819: 373: ขยะชิ้นหนึ่ง คนขี้เมาจื่อจื่อ! 6 “ศิษย์รักงั้นเหรอ?” เย่จั๋วมองด้วยความสับสน “คุณจำไม่ได้แล้วเหรอ?” เฉินเส้าชิงกล่าวต่อ “ตอนนั้นคุณกอดมันแล้วก็ร้องไห้คร่ำครวญไม่ยอมปล่อยเลยสักนิด” เย่จั๋วยืนกรานว่าเจ้าซามอยด์ตัวนี้คือศิษย์รักของเธอ คือม้ามังกรขาว เธอร้องไห้ไม่หยุดด้วยความเสียใจ เฉินเส้าชิงทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องไปเจรจากับเจ้าของเดิมและซื้อเจ้าซามอยด์ตัวนี้มาในราคาสองเท่า “คุณแน่ใจนะ?” เย่จั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง! คุณต้องโกหกแน่ๆ!” “โฮ่ง!” เจ้าซามอยด์เห่าขึ้นมาทันที ราวกับกำลังส่งเสียงประท้วงใส่เย่จั๋ว เย่จั๋วรู้สึกลนลานขึ้นมาอย่างประหลาด หรือว่าหลังจากเมาแล้ว เธอจะกลายเป็นคนติ๊งต๊องได้ขนาดนี้จริงๆ? เฉินเส้าชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเล่นวิดีโอ วินาทีต่อมา ภาพวิดีโอก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ในวิดีโอนั้น เย่จั๋วกำลังกอดเจ้าซามอยด์ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เธอร้องไห้อย่างหนักพลางตะโกนว่า “ม้ามังกรขาว ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะไม่ทอดทิ้งนายอีกแล้ว! ม้ามังกรขาวของฉัน!” เย่จั๋วยกมือขึ้นปิดตา เธอรู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี! หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง เธอคงไม่มีวันเชื่อว่านี่คือตัวเธอ “คราวนี้เชื่อหรือยังว่าคุณอ้วกใส่ผมจนเลอะไปหมด?” เสียงของเฉินเส้าชิงดังขึ้นอีกครั้ง ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า เย่จั๋วไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อ เธอเงยหน้าขึ้นมองเฉินเส้าชิง “ทำไมคุณถึงยังอัดคลิปไว้ด้วยล่ะ? รีบลบเดี๋ยวนี้เลยนะ! มันน่าอายจะตายไป!” เฉินเส้าชิงยิ้ม “ตอนนี้รู้แล้วเหรอว่ามันน่าอาย?” เย่จั๋วเงียบไป เฉินเส้าชิงพูดต่อ “คุณรู้ไหมว่าตอนนั้นเจ้าของหมาเขามีปฏิกิริยายังไง?” ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้าของหมาคนนั้นคงจะยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกแน่ๆ เย่จั๋วถลึงตาใส่เขา “ฉันไม่อยากรู้!” ริมฝีปากบางของเฉินเส้าชิงขยับเล็กน้อย “เอาล่ะ รีบลุกขึ้นเถอะ! คุณย่ายังรอเรากลับไปทานข้าวอยู่” “แล้วเจ้าตัวนี้ล่ะ?” เย่จั๋วมองไปที่เจ้าซามอยด์บนพื้น เจ้าซามอยด์เองก็เอียงคอแล้วมองมาที่เย่จั๋วเช่นกัน เย่จั๋วนั้นยุ่งมากและไม่มีเวลาเลี้ยงสัตว์ตัวเล็กๆ นัก อีกอย่างที่บ้านตระกูลหลินก็มีเจ้าฮัสกี้จอมทำลายล้างอยู่แล้วตัวหนึ่ง ถ้าเพิ่มเจ้าซามอยด์เข้าไปอีกตัว ภายใต้การชี้นำของเจ้าฮัสกี้ บ้านคงถูกรื้อจนพินาศแน่! เฉินเส้าชิงกล่าวต่อ “เอามันกลับไปให้คุณย่าเลี้ยงเถอะ ประจวบเหมาะกับเมื่อไม่กี่วันก่อน คุณย่าเพิ่งบ่นว่าอยากเลี้ยงหมาตัวเล็กๆ อยู่พอดี” “ตกลงตามนั้น” เย่จั๋วพูดต่อ “ถ้าคุณย่าไม่เลี้ยง ก็ค่อยเอากลับไปที่บ้านฉัน” “ได้” เฉินเส้าชิงหมุนตัวเดินออกไป หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าว เขาก็หันกลับมาพาเจ้าซามอยด์เดินตามออกไปด้วย เย่จั๋วนั่งอยู่บนเตียงเพื่อดึงสติอยู่สองสามวินาที จากนั้นจึงเปิดผ้าห่มลุกขึ้นเตรียมเปลี่ยนเสื้อผ้า เสื้อผ้าเหล่านั้น เฉินเส้าชิงได้เตรียมไว้ให้เธอเรียบร้อยแล้ว มันเป็นชุดสีเบจที่ดูหรูหราและมีกลิ่นหอมอ่อนๆ เย่จั๋วนั้นเป็นเหมือนไม้แขวนเสื้อเคลื่อนที่ ไม่ว่าจะใส่ชุดอะไรเธอก็ดูดีไปหมด หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เธอก็ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่สูงจรดพื้นแล้วผิวปากอย่างเท่ “ทำไมฉันถึงดูดีได้ขนาดนี้กันนะ!” ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองคนก็ปรากฏตัวที่ประตูทางเข้าคฤหาสน์ตระกูลเฉินพร้อมกับจูงเจ้าซามอยด์มาด้วย คุณย่าเฉินมายืนรออยู่ที่หน้าประตูตั้งนานแล้ว เมื่อเห็นเย่จั๋ว เธอก็วิ่งเข้ามาหาอย่างกระปรี้กระเปร่า “เย่จื่อ!” “คุณย่าเฉิน!” ทั้งคนแก่และคนสาวกอดกันอยู่นานก่อนจะผละออกจากกัน เฉินเส้าชิงจูงเจ้าซามอยด์เข้าไปหา “คุณย่าครับ ไหนคุณย่าบอกว่าอยากเลี้ยงหมาไม่ใช่เหรอ? เจ้าซามอยด์ตัวนี้ผมเอามาให้คุณย่าเลี้ยงครับ” คุณย่าเฉินแค่นเสียงฮึดฮัดแล้วพูดต่อ “หมานี่มาจากไหนเนี่ย? ทำไมมันถึงดูหน้าตาน่าเกลียดเหมือนแกเลย!” เฉินเส้าชิงกล่าวว่า “หมาตัวนี้จั๋วจั๋วเป็นคนซื้อมาครับ แต่เธอไม่มีเวลาเลี้ยง ในเมื่อคุณย่าไม่อยากเลี้ยง งั้นก็ช่างมันเถอะ!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของคุณย่าเฉินก็เปลี่ยนไปในพริบตา เธอรีบคว้าสายจูงจากมือของเฉินเส้าชิงทันทีพลางลูบหัวสุนัขแล้วกล่าวว่า “ฉันก็นึกอยู่ว่าทำไมเจ้าตัวเล็กนี่ถึงได้ดูน่ารักและหล่อเหลาขนาดนี้! ที่แท้ก็เป็นจื่อจื่อที่ซื้อมานี่เอง! มาหาทวดมา เหลนทวดที่น่ารัก ให้ทวดดูหน้าชัดๆ หน่อยสิ!” เฉินเส้าชิง: “...”