บทที่ 1813: 372: ฉันมองเห็นธาตุแท้ของเขาแล้ว! 6 เมื่อเห็นภาพนี้ หัวใจของโอวหยางไน่ก็พลันเย็นเฉียบ เขาฝืนยิ้มให้พ่อแม่ของตระกูลหลี่ที่อยู่อีกฝั่งของกล้อง “สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า ผมชื่อโอวหยางไน่ครับ” แม่หลี่ยิ้มพลางกล่าวว่า “สวัสดีจ้ะ สวัสดี! ป้าเป็นแม่ของเยว่เยว่ ได้ยินเยว่เยว่บอกว่าเธอเป็นคนพื้นเพปักกิ่งใช่ไหมจ๊ะ?” “ครับ” โอวหยางไน่พยักหน้า “เป็นคนพื้นเพเดิมน่ะดีแล้ว! ได้ยินมาว่าเมืองหลวงน่ะมั่งคั่งกว่าทางบ้านเรามากเลยนะ!” แม่หลี่ยมมองโอวหยางไน่ด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง “พ่อหนุ่ม เมื่อไหร่จะมาเที่ยวบ้านกับเยว่เยว่ล่ะ? ถึงทุ่งหญ้าบ้านเราจะไม่ร่ำรวยเท่าเมืองหลวง แต่ป้ารับรองเลยว่าเธอจะได้กินเนื้อวัวเนื้อแกะจนอิ่มแปล่เลยเชียวล่ะ! อึก!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ โอวหยางไน่ก็แทบจะอาเจียนออกมา! นอกจากหลี่เยว่เยว่คนนี้จะไม่ใช่สาวสวยรวยขาวแล้ว เธอยังมาถูกใจทะเบียนบ้านในเมืองหลวงของเขาอีกด้วย ผู้หญิงคนนี้จะน่ารังเกียจได้ขนาดนี้เลยเหรอ? โอวหยางไน่รับมือกับพ่อแม่ตระกูลหลี่อย่างขอไปที ก่อนจะคืนโทรศัพท์ให้หลี่เยว่เยว่ เขารู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก เขาอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมากเพื่อจีบหลี่เยว่เยว่ ใครจะไปรู้ว่าแท้จริงแล้วหลี่เยว่เยว่มาจากครอบครัวที่ยากจนกระจอกงอกเซ่อย่างนี้ ทำไมโชคชะตาถึงมาเล่นตลกกับเขาแบบนี้? ไม่กี่นาทีต่อมา หลี่เยว่เยว่ก็วางสายวิดีโอแล้วหันมามองโอวหยางไน่ เธอถามด้วยความสงสัยว่า “โอวหยาง เป็นอะไรไปเหรอ? หน้าตาคุณดูแย่มากเลยนะ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?” “เปล่าครับ” โอวหยางไน่ยิ้ม “ผมไม่เป็นไร คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” หลี่เยว่เยว่พยักหน้า “ไม่เป็นไรก็ดีแล้วจ้ะ เออ จริงด้วย เย็นนี้เราจะกินอะไรกันดี? อาหารญี่ปุ่นดีไหม? แต่ว่าวันนี้ฉันลืมหยิบกระเป๋าสตางค์มาน่ะ มื้อนี้คุณเลี้ยงก่อนนะ แล้วพรุ่งนี้ฉันจะเลี้ยงคืน” ลืมเอาเป็นกระเป๋าสตางค์มางั้นเหรอ? เดี๋ยวนี้เวลาออกไปกินข้าวข้างนอก ใครเขายังจ่ายเงินสดกันอีกล่ะ? ถึงจะลืมกระเป๋าสตางค์มา แต่เธอใช้อาลีเพย์ (Alipay) ไม่เป็นหรือไง? เขาเห็นชัดๆ ว่าหลี่เยว่เยว่กำลังพยายามจะเอาเปรียบเขา โอวหยางไน่จึงกล่าวต่อไปว่า “ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายขึ้นมาน่ะครับ...” เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่เยว่ก็รีบพูดอย่างร้อนรนว่า “อ้าว? เป็นอะไรมากไหม? ให้ฉันไปเป็นเพื่อนที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจดูหน่อยไหมจ๊ะ?” “ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง” โอวหยางไน่รีบโบกมือ “ผมจะกลับไปดื่มน้ำอุ่นสักหน่อยก็คงดีขึ้นแล้ว” หลี่เยว่เยว่พยักหน้า “ตกลงจ้ะ งั้นฉันจะไปส่งคุณที่หอพักนะ” “ครับ” โอวหยางไน่ขับรถกลับไปที่หอพักของมหาวิทยาลัย หลังจากกลับมาถึงหอพัก หลี่เยว่เยว่ก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ แม้ว่าโอวหยางไน่จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ท่าทีของเขาก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ทุกอย่างได้แล้ว โอวหยางไน่จีบเธอเพราะหวังผลบางอย่างจริงๆ หลังจากที่รู้ว่าเธอเป็นเพียงลูกสาวของคนเลี้ยงสัตว์ธรรมดา ท่าทีของโอวหยางไน่ก็เปลี่ยนไปทันที เธอมอบใจให้โอวหยางไน่ไปแล้ว แต่โอวหยางไน่ล่ะ? หลี่เยว่เยว่ถอนหายใจยาวและส่งข้อความหาเย่จั๋ว เย่จั๋วตอบกลับมาอย่างรวดเร็วว่า “เกิดอะไรขึ้น?” มันยากที่จะอธิบายเรื่องนี้ในสองประโยค หลี่เยว่เยว่จึงตอบกลับไปว่า “ไว้เจอกันแล้วค่อยคุยกันนะ” “โอเค อีกสิบนาทีฉันจะไปรับเธอที่หน้าประตูปักกิ่ง” “ตกลงจ้ะ” หลังจากเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เย่จั๋วก็เงยหน้าขึ้นมองศาสตราจารย์แล้วกล่าวว่า “ศาสตราจารย์หลิวคะ ฉันมีธุระต้องไปจัดการน่ะค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะกลับมาใหม่” “โอเค ไม่มีปัญหา” เย่จั๋วขับรถตรงไปยังลานจอดรถใต้ดิน เธอใช้เวลาเพียงห้านาทีก็ถึงมหาวิทยาลัยปักกิ่ง เมื่อเธอไปถึง หลี่เยว่เยว่ยังมาไม่ถึง เย่จั๋วจึงพิงประตูรถรออยู่ครู่หนึ่ง หกนาทีต่อมา หลี่เยว่เยว่ก็เดินออกมาจากประตูโรงเรียน เมื่อเธอเห็นเย่จั๋ว เธอก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาเพื่อขอความช่วยเหลือ “ต้าจั๋วจั๋ว ฉันอกหักแล้ว!” เย่จั๋วยิ้มและปลอบโยนเธอว่า “ถ้าคนเก่าไม่ไป คนใหม่ก็ไม่มาหรอก คิดเสียว่านี่เป็นการฝึกฝนสำหรับเธอก็แล้วกัน” เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่เยว่ก็ยิ้มออกมาได้ “เธอก็พูดถูกนะ” เย่จั๋วถามต่อว่า “แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” หลี่เยว่เยว่สูดน้ำมูก “เขารังเกียจที่ครอบครัวฉันเลี้ยงแกะน่ะ” เย่จั๋วไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย เธอถามต่อไปว่า “แล้วตอนนี้เราจะไปไหนกันดี? หรือว่าเราจะ... ไปดื่มกันสักหน่อยดีไหม?”