บทที่ 370: 113: ฉากตบหน้า เผาผลาญเพื่อทำลายระบบ! 2 “รุ่นพี่อยู่ที่ไหน?” เสียงที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน เสียงหนึ่งเป็นของเจิ้งหยวนเจี๋ย และอีกเสียงหนึ่งเป็นของ ดร. วอร์น “ดร. วอร์น หยวนเจี๋ย บอสใหญ่อยู่ในรถครับ” ฉู่จื่อโม่เลียริมฝีปาก “แต่พวกคุณต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะ บอสใหญ่อายุยังน้อยมาก!” หลังจากพูดจบ เขาก็เปิดประตูเบาะหลังออก “พี่ใหญ่ พวกเรามาถึงแล้วครับ” เย่จั๋วก้าวออกมาจากรถ ฉู่จื่อโม่แนะนำต่อทันที “พี่ใหญ่ครับ ผมขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือเพื่อนร่วมงานของผม เจิ้งหยวนเจี๋ย คุณเรียกเขาว่าเสี่ยวเจิ้งก็ได้ ส่วนท่านนี้คือผู้อาวุโสในวงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีของเรา ดร. วอร์น... หยวนเจี๋ย ดร. วอร์น นี่คือคุณเหนี่ยวฮูลู YC ครับ” เมื่อเขากล่าวจบ ทั้งเจิ้งหยวนเจี๋ยและ ดร. วอร์น ต่างก็ยืนตะลึงเมื่อได้เห็นเย่จั๋ว พวกเขานิ่งอึ้งจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เด็กสาวตรงหน้าดูเหมือนจะมีอายุเพียงสิบแปดหรือสิบเก้าปีเท่านั้น เธอมีรูปลักษณ์ที่งดงามอย่างไร้ที่ติ แต่รูปลักษณ์ภายนอกไม่ได้เป็นตัวแทนของความสามารถ วงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีไม่ใช่วงการบันเทิง วงการนี้ไม่ได้ตัดสินกันที่หน้าตา คนสําเร็จในวงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีคนไหนบ้างที่ไม่ได้เป็นนักศึกษาระดับหลังปริญญาเอก? เด็กสาวคนนี้คงจะยังไม่ได้ก้าวเท้าเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำจริงไหม? อารมณ์ในตอนนี้ของ ดร. วอร์น และเจิ้งหยวนเจี๋ย ไม่ต่างอะไรกับฉู่จื่อโม่ตอนที่เขาเพิ่งพบเย่จั๋วที่สนามบินเลย เจิ้งหยวนเจี๋ยเป็นคนแรกที่ได้สติ “จื่อโม่ อย่าล้อพวกเราเล่นสิ” เธอเด็กเกินไป! เด็กสาวที่อายุน้อยขนาดนี้จะเป็นเหนี่ยวฮูลู YC ได้อย่างไร? ดังนั้น ปฏิกิริยาแรกของเจิ้งหยวนเจี๋ยคือคิดว่าฉู่จื่อโม่กำลังล้อเขาเล่น ฉู่จื่อโม่กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก “ผมไม่ได้ล้อเล่นนะครับ นี่คือคุณเหนี่ยวฮูลู YC จริงๆ!” บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงันที่แปลกประหลาดอีกครั้ง เป็นเธอจริงๆ หรือ? เจิ้งหยวนเจี๋ยส่งสายตาให้ฉู่จื่อโม่เป็นเชิงบอกว่าให้เลิกเล่นตลกได้แล้ว ฉู่จื่อโม่ส่ายหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้ล้อเล่น เจิ้งหยวนเจี๋ยถึงกับอึ้ง แม้ว่าฉู่จื่อโม่จะชอบเล่นมุกตลก แต่เขาไม่เคยเอาเรื่องจริงจังมาล้อเล่น นี่จะเป็นเหนี่ยวฮูลู YC จริงๆ หรือ? เหนี่ยวฮูลู YC อายุน้อยขนาดนี้เลยเหรอ! เย่จั๋วหันไปมอง ดร. วอร์น “ดร. วอร์นคะ คุณยังจำเรื่องการอภิปรายเกี่ยวกับโปรเจกต์ W บนอินเทอร์เน็ตได้ไหม?” ดร. วอร์นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วตอบว่า “จำได้ครับ” เย่จั๋วหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋า “นี่คือข้อเสนอของฉันค่ะ ตามที่เราตกลงกันไว้ว่าจะพบกันเพื่อมอบสิ่งนี้ให้คุณ” ดร. วอร์นรับเอกสารมาด้วยมือทั้งสองข้างและพลิกอ่านดูสองสามหน้า ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ นี่คือข้อเสนอทางเทคโนโลยีที่ยอดเยี่ยมมาก! มันเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีปรากฏมาก่อน หากเรื่องนี้ถูกนำเข้าสู่วงการวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มันจะต้องสร้างความสั่นสะเทือนให้แก่ทุกคนอย่างแน่นอน นี่คือผลงานของเหนี่ยวฮูลู YC จริงๆ! เป็นเธอ! นี่คือเหนี่ยวฮูลู YC! เป็นเธอจริงๆ ด้วย! มือของ ดร. วอร์นที่ถือเอกสารอยู่เริ่มสั่นเทา เขาตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุด ดร. วอร์นก็ตั้งสติได้และยื่นมือไปหาเย่จั๋ว “สวัสดีครับรุ่นพี่ ผมวอร์นครับ!” แม้ว่าเย่จั๋วจะยังอายุน้อย แต่เธอก็มีความสามารถที่ยอดเยี่ยม บุคลิกที่เยือกเย็นและไม่หวั่นไหวต่อคำเยินยอของเธอนั้น เป็นสิ่งที่คนอื่นไม่สามารถลอกเลียนแบบได้! ดังนั้น เธอจึงคู่ควรที่จะให้ ดร. วอร์นเรียกว่ารุ่นพี่ ดร. วอร์นยอมรับในตัวรุ่นพี่คนนี้อย่างหมดหัวใจ! เย่จั๋วยื่นมือไปจับมือกับ ดร. วอร์นและกล่าวสั้นๆ ว่า “เหนี่ยวฮูลู YC ค่ะ” ในชีวิตก่อนหน้านี้ เย่จั๋วถูกผู้คนนับไม่ถ้วนเรียกว่ารุ่นพี่ ดังนั้นเมื่อ ดร. วอร์นเรียกเธอแบบนี้ เธอจึงไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ฉู่จื่อโมี่ยิ้มแล้วพูดว่า “ศาสตราจารย์ครับ พี่ใหญ่ ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคุยกัน เข้าไปในโรงแรมก่อนแล้วค่อยคุยกันเถอะครับ” “ใช่ๆๆ เข้าไปคุยข้างในกันเถอะ รุ่นพี่ครับ เชิญทางนี้” ศาสตราจารย์วอร์นผายมือเชิญในทันที เย่จั๋วและศาสตราจารย์วอร์นเดินนำหน้าไป ส่วนเจิ้งหยวนเจี๋ยและฉู่จื่อโม่เดินตามหลัง เจิ้งหยวนเจี๋ยกระซิบถามเสียงเบา “นั่นคือพี่ใหญ่ตัวจริงเหรอ?” ฉู่จื่อโม่พยักหน้า “ถ้าไม่ใช่ แล้วนายคิดว่าทำไม ดร. ถึงได้เคารพเธอขนาดนั้นล่ะ?” เจิ้งหยวนเจี๋ยมองตามหลังของเย่จั๋วไปพลางลอบกลืนน้ำลาย เมื่อวานนี้เขากับฉู่จื่อโม่ยังคาดเดากันอยู่เลยว่าพี่ใหญ่คนนี้คงจะเป็นคุณปู่แก่ๆ ไม่คิดเลยว่าการโดนตบหน้าจะมาถึงเร็วขนาดนี้ นอกจากคนคนนี้จะไม่ใช่คุณปู่แล้ว... เธอยังเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ อีกด้วย นี่มันน่าตื่นเต้นชะมัด! ทั้งสี่คนมาถึงห้องประชุมที่จองไว้ล่วงหน้า ดร. วอร์นหยิบแล็ปท็อปออกมาเตรียมที่จะหารือปัญหาเรื่องงานกับเย่จั๋ว เย่จั๋วก้มมองโทรศัพท์มือถือ “รอฉันสักสิบนาทีนะคะ ขอฉันจัดการงานสองอย่างในมือให้เสร็จก่อน ไม่อย่างนั้นจะเกินเวลาค่ะ” “พี่... พี่ใหญ่ พี่ใช้โทรศัพท์มือถือทำงานเหรอครับ?” ฉู่จื่อโม่เงยหน้ามองเย่จั๋วด้วยความทึ่ง เย่จั๋วส่งเสียงตอบรับในลำคอ สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย คำตอบที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจของเธอทำให้ทั้งสามคนในห้อง รวมถึง ดร. วอร์น ถึงกับตกตะลึง!