บทที่ 500: 129: หลินจินเฉิงเปิดเผยความจริงในอดีต ในที่สุดแม่ลูกก็ได้พบหน้ากัน! 7 พ่อจอมขี้เหนียวคนนี้ต้องการอะไรกันแน่? อยากจะกลับมาคืนดีอย่างนั้นเหรอ? “อาเจ๋อ นี่คือแม่ของลูก” หลินจินเฉิงหันไปมองหลินเจ๋อ หลินเจ๋อก้าวเดินอย่างหนักแน่นไปที่ข้างกายของเย่ซูทีละก้าว เขามองดูเย่ซูและเรียกออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า “คุณแม่!” เย่ซูตกตะลึงไปโดยสมบูรณ์ เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเขากับเฟิงเชียนหัวหรอกหรือ? เขาคิดจะทำอะไรกันแน่? ยังคิดจะหลอกลวงเธอเหมือนที่เคยทำเมื่อสิบเก้าปีก่อนอีกอย่างนั้นหรือ? เย่ซูเงยหน้ามองหลินจินเฉิงและถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “หลินจินเฉิง คุณต้องการจะทำอะไร?” เวลาผ่านไปสิบเก้าปีแล้ว ทำไมหลินจินเฉิงถึงยังมาปรากฏตัวต่อหน้าเธออีก? และทำไมเขาถึงพาลูกชายที่เกิดกับผู้หญิงคนอื่นมาตามหาเธอด้วย! ตอนนี้เธอกำลังใช้ชีวิตได้เป็นอย่างดี แล้วทำไมหลินจินเฉิงต้องกลับมาสะกิดแผลเป็นที่ตกสะเก็ดไปแล้วให้ฉีกขาดออกมาอีก “อาซู นี่คือหลินเจ๋อ ลูกชายของเรา เขาเป็นฝาแฝดกับลูกสาวของเรานะอาซู! ผมทำผิดต่อคุณ ผมทำให้คุณ แม่ ลูก และพี่น้องต้องพรากจากกันมานานหลายปี ผมสมควรตาย! ผมมันคนบาป!” เมื่อพูดถึงตรงนี้ หลินจินเฉิงก็น้ำตานองหน้า ฝาแฝด? เย่ซูรู้สึกสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีลูกชายอยู่ในโลกใบนี้ด้วย นี่คือเรื่องจริงอย่างนั้นหรือ? เด็กหนุ่มตรงหน้าคือลูกชายของเธอจริงๆ หรือ หลินจินเฉิงเคยหลอกลวงเธอมาก่อน ตั้งแต่ชื่อไปจนถึงที่อยู่บ้านเขาก็โกหกเธอมาตลอด เป็นไปได้ไหมว่าครั้งนี้เขาก็กำลังหลอกเธออยู่เช่นกัน? เย่ซูไม่รู้ว่าเธอควรจะเชื่อหลินจินเฉิงดีหรือไม่ เย่จั๋วที่ยืนอยู่ด้านข้างก็รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อยเช่นกัน เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว! เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจริงๆ แล้วเธอจะมีพี่ชาย... พี่ชายงั้นเหรอ? “แต่... หมอไม่ได้บอกหรอกหรือว่าเด็กคนนั้นตายตั้งแต่ในครรภ์?” หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดเย่ซูก็หาเสียงของตัวเองเจอ “หลินจินเฉิง คุณกำลังหลอกฉันอีกแล้วใช่ไหม?” หลินจินเฉิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “อาซู ผมไม่ได้โกหกคุณ เด็กคนนั้นไม่ได้ตายโคมตั้งแต่เกิด แต่เขาถูกแม่ของผมแอบพรากตัวไป ถ้าคุณไม่เชื่อ คุณสามารถตรวจดีเอ็นเอกับอาเจ๋อก็ได้” เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ซูก็เงยหน้าขึ้นมองหลินเจ๋อ ในดวงตาของหลินเจ๋อ เธอเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนั้น นี่คือลูกของเธอ เป็นลูกของเธอจริงๆ อาจจะเป็นสายใยผูกพันระหว่างแม่ลูก แต่ในวินาทีนี้ เย่ซูแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความตื้นตัน เธอโผลเข้ากอดหลินเจ๋อเอาไว้ “ลูก... ลูกแม่...” เธอคิดมาตลอดว่าลูกของเธอตายไปตั้งแต่ตอนที่ลืมตาดูโลก เธอไม่คิดเลยว่าเขายังมีชีวิตอยู่ หลินเจ๋อเคยฝันถึงการได้พบแม่นับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่ได้สวมกอดกัน เขาก็จะตื่นจากฝันเสมอ ทุกคืน หมอนของเขาจะเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา ครั้งนี้ ในที่สุดเขาก็ได้กอดแม่ตามที่ปรารถนาเสียที การมีแม่มันช่างดีเหลือเกิน นับจากนี้ไป เขาเป็นเด็กที่มีแม่แล้ว! “คุณแม่!” หลินเจ๋อกอดเย่ซูไว้แน่น เขาออกแรงกอดอย่างมากเพราะกลัวว่านี่จะเป็นเพียงความฝัน กลัวว่าหากปล่อยมือไปแล้วแม่จะหายวับไป เมื่อเห็นแม่ลูกจำกันได้ เย่เซินก็เงื้อหมัดขึ้นชกหลินจินเฉิงทันที “ไอ้สารเลว! แกแอบพรากเด็กไปจริงๆ ด้วย! แกทำให้พวกเขาต้องพรากจากกันตั้งหลายปี นี่มันใช่สิ่งที่มนุษย์เขาทำกันไหม?” หลินจินเฉิงไม่ได้หลบเลี่ยง เขารับหมัดของเย่เซินจนเซถอยหลังไป “ผมขอโทษ... ผมขอโทษอาซูและลูกๆ ทั้งสองคน...” “ขอโทษแล้วมันจะได้อะไร?” เย่เซินชกหลินจินเฉิงอีกหมัด “คำขอโทษมันลบเลือนความเจ็บปวดจากการที่พวกเขาต้องแยกจากกันมานานหลายปีได้งั้นเหรอ? หลินจินเฉิง! แกยังเป็นคนอยู่ไหม? แกกับแม่ของแกทำเรื่องใจดำอำมหิตแบบนี้ลงไปได้ยังไง?” “ผมไม่รู้เลยว่าแม่แอบพาอาเจ๋อไป” หลินจินเฉิงเช็ดเลือดที่มุมปาก “ปีนั้นตอนที่ผมได้รับข่าวว่าอาซูกำลังจะคลอด ผมรีบขับรถไปที่อวิ๋นจิงทั้งคืน แต่ใครจะรู้ว่าผมจะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทาง ผลก็คือผมนอนเป็นผักอยู่บนเตียงถึงสิบปี พอฟื้นขึ้นมา ผมก็สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับอาซูไปจนหมด...” เมื่อพูดจบ หลินจินเฉิงก็สะอึกสะอื้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ถ้าปีนั้นเขาระมัดระวังมากกว่านี้และไม่ประสบอุบัติเหตุ เย่ซูก็คงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้ และแม่ลูกก็คงไม่ต้องพรากจากกันนานหลายปีเพราะเรื่องนี้ ถ้าตอนนั้นเขากล้าหาญกว่านี้ เขาคงพาเย่ซูหนีไปนานแล้ว และเรื่องร้ายๆ ทั้งหมดก็คงไม่เกิดขึ้น น่าเสียดายที่คำว่า "ถ้า" มันไม่มีอยู่จริง เย่เซินไม่เชื่อคำพูดของหลินจินเฉิงเลยแม้แต่น้อย เพราะในสายตาของเขา หลินจินเฉิงคือคนลวงโลก เขาคว้าคอเสื้อหลินจินเฉิงแล้วถามว่า “ไหนแกว่าสูญเสียความทรงจำไง? แล้วทำไมตอนนี้ถึงจำเรื่องทั้งหมดได้แล้วล่ะ?” “...ผมบังเอิญความทรงจำกลับคืนมาเมื่อเดือนเมษายนปีที่แล้วน่ะครับ”