บทที่ 488: 129: หลินจินเฉิงจำทุกอย่างได้แล้ว และพาหลินเซ่อไปตามหาแม่! 3 มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์แบบเดียวกันคงไม่อาจเข้าใจหรือเห็นอกเห็นใจได้เลย สิบเก้าปี เขารอคอยมานานถึงสิบเก้าปีเต็ม ในตู้เซฟที่ว่างเปล่านั้นมีซองเอกสารวางอยู่ใบหนึ่ง หลินเซ่อรีบหยิบซองเอกสารออกมา ปิดประตูตู้เซฟ แล้วเดินกลับไปยังห้องของตนเอง "ปัง ปัง ปัง —" ระยะทางเพียงไม่กี่ก้าวจากห้องของหลินจินเฉิงมายังห้องของเขากลับให้ความรู้สึกที่ยาวนานเหลือเกิน ทุกวินาทีที่ก้าวเดินเหมือนเขากำลังเหยียบอยู่บนปุยเมฆ มันดูไม่เหมือนความจริงเลย มันดูเลื่อนลอยเกินไป เขาไม่เคยฝันเลยว่าจะได้นัดพบกับ Z และเปิดตู้เซฟได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ หลังจากที่หลินเซ่อกลับมาถึงห้อง เขาก็รีบลงกลอนประตูและหน้าต่าง ปิดผ้าม่านให้สนิท ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะทำงานแล้วเปิดซองเอกสารออก ภายในซองเอกสารนั้นมีรูปถ่ายกลุ่มอยู่หนึ่งใบ นอกจากนี้ยังมีจดหมายอีกฉบับ มันเป็นจดหมายที่ยังไม่ได้ถูกส่งออกไปตามกำหนดเวลา ถึงอาซู: ตัวอักษรในจดหมายนั้นงดงามและเรียบร้อยราวกับถอดออกมาจากหนังสือ "ช่วงเวลานี้ ผมถูกแม่กักตัวไว้ให้อยู่แต่ในบ้าน แต่คุณไม่ต้องกังวลนะ ผมจะพยายามเกลี้ยกล่อมแม่ให้เร็วที่สุด และขอให้แม่ช่วยพวกเรา" "คุณอยู่ที่อวิ๋นจิงเป็นอย่างไรบ้าง? ลูกดื้อบ้างไหม? เธอเป็นเด็กดีหรือเปล่า? คุณได้ไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายบ้างไหม? แล้วคุณได้รับเงินที่ผมส่งไปให้หรือยัง?" "ซู ผมขอโทษ" "ในยามที่คุณต้องการใครสักคนอยู่เคียงข้างมากที่สุด ผมกลับไม่สามารถอยู่ตรงนั้นได้ ผมช่างเป็นสามีและเป็นพ่อที่แย่จริงๆ!" "ไม่ต้องห่วงนะ ถึงแม้ตัวผมจะไม่ได้อยู่กับคุณ แต่หัวใจของผมโบยบินไปที่เมืองหลวง ไปหาคุณและลูกแล้ว" "ในชีวิตนี้ผมสามารถสูญเสียใครก็ได้ แต่ผมไม่อาจสูญเสียคุณและลูกไปได้เลย" "ผมคิดทบทวนดูดีแล้ว ถ้าแม่ไม่ยอมรับให้เราอยู่ด้วยกัน ผมจะพาคุณกับลูกหนีไปให้ไกลแสนไกล เพื่อไม่ให้พวกเขาตามหาพวกเราเจอ" "ขอเวลาให้ผมอีกสักนิดนะ อย่าเพิ่งยอมแพ้!" "ผมเองก็จะไม่ยอมแพ้เรื่องของคุณเหมือนกัน" ... "ช่วงหลายวันมานี้ ผมมักจะนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาที่เราได้รู้จักกัน" "ภาพเหตุการณ์ทีละเล็กทีละน้อยเหมือนภาพยนตร์ที่ฉายวนอยู่ต่อหน้าต่อตา" "โชคดีที่สุดในชีวิตของผมคือการได้พบกับคุณ และการที่เรามีลูกด้วยกัน" ... รักมั่นจาก จินเฉิง 16 สิงหาคม จดหมายที่มีความยาวสองหน้า กระดาษประมาณ 1,000 คำ ทุกบรรทัดเต็มไปด้วยความรักที่หลินจินเฉิงมีต่อคนรักและความรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างรุนแรง หัวใจของเขาตกหลุมรักหญิงสาวคนนั้นอย่างหมดใจ แต่น่าเสียดายที่แม่ของเขาที่บ้านพยายามขัดขวางมาโดยตลอด หลินเซ่อเพิ่งจะได้รู้ความจริงในตอนนี้เอง ที่แท้หลินจินเฉิงไม่ได้แต่งงานเลย เขาและแม่ตั้งท้องก่อนที่จะแต่งงานกันเสียอีก แล้วสุดท้ายเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมหลินจินเฉิงถึงไม่ได้ส่งจดหมายฉบับนี้ออกไป? นอกจากนี้ หลินจินเฉิงระบุไว้ชัดเจนในจดหมายว่าเขาจะพาแม่หนีไปให้พ้นจากเมืองหลวง แล้วทำไมสุดท้ายเขาถึงไม่ทำตามสัญญา? แม่รู้ถึงการมีอยู่ของเขาหรือเปล่า? ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำไมแม่ถึงไม่เคยมาตามหาเขาเลยสักครั้ง? และทำไมหลินจินเฉิงถึงเขียนลงท้ายจดหมายว่า "รักด้วยความจริงใจ" (เฉิง)? ความจริงใจ? เฉิง? คำสองคำนี้ออกเสียงเหมือนกัน แต่ความหมายกลับแตกต่างกันมาก หลินจินเฉิงเขียนผิด หรือว่ามีนัยอื่นแอบแฝงอยู่กันแน่? หลินเซ่อมีคำถามมากมายค้างคาอยู่ในใจ น่าเสียดายที่ไม่มีใครให้คำตอบเขาได้เลย หลังจากอ่านจดหมายจบ หลินเซ่อก็พบรูปถ่ายอีกใบในซองเอกสาร ในรูปถ่ายนั้น... ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างชายหนุ่มพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า เครื่องหน้าของเธองดงามราวกับภาพวาด และเธอกำลังยิ้มอย่างมีความสุขเหลือเกิน ด้านหลังรูปถ่ายมีตัวอักษรหวัดแกมบรรจงที่เขียนไว้อย่างสวยงามหนึ่งแถว มันแฝงไปด้วยความอ่อนหวานแบบกุลสตรี — "เมื่อได้พบยอดบุรุษ ไฉนเลยจะไม่ยินดี" นี่ไม่ใช่ลายมือของหลินจินเฉิง เป็นไปได้ไหมว่าคนในรูปถ่ายคือแม่ของเขา? ใช่ ต้องใช่แน่ๆ เธอคือแม่ของเขา ถ้าคนนี้ไม่ใช่แม่ หลินจินเฉิงคงไม่เก็บรูปถ่ายใบนี้ไว้จนถึงปัจจุบัน และคงไม่เอามันมาใส่ไว้ด้วยกันกับจดหมายฉบับนี้ สิบเก้าปี เขารอคอยมาสิบเก้าปี หลินเซ่อจ้องมองผู้หญิงสาวสวยในรูปถ่าย ตั้งแต่เขายังเป็นเด็กหัดเดินจนเริ่มส่งเสียงอ้อแอ้ จากชายหนุ่มที่ไม่เดียงสาต่อโลกจนกลายเป็นชายหนุ่มที่มีอนาคตไกล เขาเฝ้าคิดถึงแม่มาตลอดสิบเก้าปีที่ผ่านมา ทันใดนั้น ดวงตาของหลินเซ่อก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เขากดรูปถ่ายแนบแน่นกับหน้าอก น้ำตาแทบจะไหลพรากออกมาจากดวงตา "แม่ครับ..." บรรยากาศในห้องตึงเครียดและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ผ่านไปครู่ใหญ่ อารมณ์ของหลินเซ่อจึงค่อยๆ สงบลง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งเสียใจ เขาต้องบอกความจริงกับหลินจินเฉิง เขาจะปล่อยให้หลินจินเฉิงกับเฟิ่งเชียนฮวาหมั้นกันไม่ได้ หลินเซ่อเก็บจดหมายและรูปถ่ายลงในกระเป๋าแล้วเดินลงไปชั้นล่าง เมื่อเขาลงมาถึงข้างล่าง คุณย่าหลินก็ได้เข้าพักผ่อนช่วงกลางวันแล้ว เฟิ่งเซียนเซียนยืนอยู่ที่โถงด้านล่าง คอยสั่งการคนรับใช้ไปทั่ว ท่าทางของเธอโอหังมาก เธอดูราวกับว่าได้กลายเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลหลินไปแล้วจริงๆ เมื่อเห็นหลินเซ่อเดินลงมา เฟิ่งเซียนเซียนก็ยิ้มและเดินเข้ามาทักทาย "พี่อาเซ่อ"