บทที่ 517: ที่แท้ก็คือเย่จ่าว ฉากตบหน้าครั้งใหญ่ในงานเลี้ยงได้เริ่มขึ้นแล้ว! 2 เลขานุการทำงานในเซินกรุ๊ปมาเป็นเวลานาน แต่เขาไม่เคยเห็นใครที่กล้าโอหังต่อหน้าเซินอู่เย่มาก่อนเลย! เขาลอบกลืนน้ำลายพลางตอบอึกอัก “มะ...ไม่มีแล้วครับ” เซินเส้าชิงหมุนเปิดฝาขวดโค้กแล้วส่งให้เย่จ่าว “วางเอกสารไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวฉันค่อยเซ็น นายออกไปก่อนได้!” “ครับ” เลขานุการค้อมตัวลงแล้วหันหลังรีบออกจากห้องทำงานไปทันที แม้จะเดินออกมาพ้นห้องทำงานแล้ว เขาก็ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง “เสี่ยวจู เป็นยังไงบ้าง? ได้เห็นภรรยาของท่านประธานหรือเปล่า?” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเห็นเสี่ยวจูเดินออกมาจึงรีบถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เสี่ยวจูพยักหน้า เพื่อนร่วมงานอีกสองคนกรูกันเข้ามาล้อมรอบ “คุณหนูเย่ตัวจริงสวยไหม?” เสี่ยวจูเลียริมฝีปาก “ผม...ผมไม่กล้าสบตาเธอเลย” ในตอนนั้นเซินเส้าชิงยืนอยู่ข้างๆ เย่จ่าว ใครจะกล้าไปจ้องมองเธอกันล่ะ? “ดูนายสิ ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ” “ถ้าพวกนายแน่จริงก็ลองเข้าไปเองสิ” หลังจากพูดจบ เสี่ยวจาง (เลขานุการ) ก็กล่าวต่อว่า “ใครๆ ก็บอกว่าคุณหนูเย่เป็นฝ่ายตามจีบท่านประธาน แต่ฉันว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเลยนะ...” “หรือว่าจะเป็นนายท่านห้าของเราที่เป็นฝ่ายตามจีบเธอ?” เสี่ยวจางพยักหน้าอย่างจริงจัง “บอกตามตรงนะ ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ฉันเองก็คงไม่กล้าเชื่อเหมือนกัน” “หยุดล้อเล่นเถอะ! คนอย่างนายท่านห้าจำเป็นต้องตามจีบใครด้วยเหรอ?” ผู้ชายอย่างเซินเส้าชิงไม่เคยขาดแคลนผู้หญิง ตราบใดที่เขาต้องการ เพียงแค่กระดิกนิ้ว ผู้คนมากมายก็พร้อมจะพุ่งเข้าหาเขาแล้ว เขาเนี่ยนะต้องตามจีบเธอ? นี่มันเรื่องเพ้อฝันชัดๆ! “ฉันเห็นมากับตาจริงๆ!” เสี่ยวจางนั่งลงบนเก้าอี้ทำงานแล้วทำท่าเลียนแบบเย่จ่าว “คุณหนูเย่นั่งเอาเท้าพาดบนโต๊ะทำงาน ส่วนนายท่านห้ายืนอยู่ข้างหลัง มือหนึ่งถือโค้ก อีกมือถือขนมหวาน! ปรนนิบัติคุณหนูเย่อย่างกับปรนนิบัติซูสีไทเฮา หรือพระพันปีเย่ยังไงยังงั้นเลย!” “นายต้องมองนายท่านห้าสลับกับคุณหนูเย่แน่ๆ” “ใช่ นายต้องมองผิดไปแน่” เมื่อเห็นว่าทุกคนไม่มีใครเชื่อ เสี่ยวจางก็หน้าเสียด้วยความร้อนใจ ยิ่งเขาพยายามอธิบายก็ยิ่งดูสับสนไปหมด สุดท้ายเขาจึงเลือกที่จะเงียบไปเสียเฉยๆ ... ตระกูลหลิน ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา คุณนายผู้เฒ่าหลินนอนป่วยอยู่บนเตียง แต่เรื่องนี้กลับไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากหลินจินเฉิงเลยแม้แต่น้อย เฟิงเชียนฮวามาเยี่ยมคุณนายผู้เฒ่าหลินพร้อมกับถ้วยซุปบำรุงสุขภาพ คุณนายผู้เฒ่าหลินร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าเฟิงเชียนฮวา “หายนะ! หายนะแท้ๆ! เย่ซูคือตัวกาลกิณี! ตั้งแต่วันนั้น จินเฉิงก็ไม่มาหาแม่คนนี้ตั้งห้าวันเต็มๆ! ฉันได้ยินมาว่าเขาจะจัดงานเลี้ยงเปิดตัวครอบครัวอะไรนั่นใช่ไหม?” เฟิงเชียนฮวาพยักหน้า “คุณป้าหลินคะ ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว โกรธไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ ยังไงเสียพี่จินเฉิงก็เป็นลูกของคุณป้า คุณป้ายังอยากจะโกรธลูกตัวเองอยู่อีกเหรอคะ? ตอนนี้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปแล้ว ในเมื่อเปลี่ยนอะไรไม่ได้ สู้คุณป้ายอมรับมันเสียแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า ระยะห่างระหว่างคุณป้ากับพี่จินเฉิงจะได้ไม่เพิ่มมากขึ้นไปกว่านี้” คุณนายผู้เฒ่าหลินนิ่งเงียบไม่พูดอะไร เฟิงเชียนฮวากล่าวต่อไปว่า “ฉันจะบอกให้นะคะ ไม่เพียงแต่คุณป้าต้องยอมรับเท่านั้น แต่คุณป้ายังต้องออกไปเชิญพวกพี่ชายทั้งสี่และพี่สะใภ้ให้กลับมาด้วย ยังไงเสียการเปิดตัวครอบครัวก็เป็นเรื่องใหญ่! ไม่ว่าจะยังไง คุณป้าจะยอมให้ตระกูลหลินต้องขายหน้าไม่ได้นะคะ” พี่ชายและพี่สะใภ้ทั้งสี่คนของตระกูลหลินไม่ใช่คนธรรมดาๆ เลย พวกเขาจะทนเห็นน้องสะใภ้ที่ไร้การศึกษาและหลานสาวที่เป็นเหมือนคนปัญญาอ่อนได้เชียวหรือ? เฟิงเชียนฮวาต้องการให้ทุกคนได้เห็นสิ่งนั้น นอกจากเธอแล้ว ก็ไม่มีใครคู่ควรกับหลินจินเฉิงอีก เมื่อได้ยินดังนั้น คุณนายผู้เฒ่าหลินก็ดวงตาเป็นประกายเหมือนได้เห็นทางสว่าง ใช่แล้ว! เฟิงเชียนฮวาพูดถูก เธอกับหลินจินเฉิงมีความสัมพันธ์แม่ลูกที่ตัดกันไม่ขาด ต่อให้หลินจินเฉิงจะแต่งงานและมีลูก เธอก็ยังคงเป็นคุณนายผู้เฒ่าแห่งตระกูลหลิน ไม่มีใครสามารถข้ามหน้าข้ามตาเธอไปได้! นับประสาอะไรกับนังผู้หญิงแพศยาอย่างเย่ซูนั่น เมื่อเห็นท่าทางของคุณนายผู้เฒ่าหลินเป็นเช่นนี้ มุมปากของเฟิงเชียนฮวาก็ยกโค้งขึ้น เธอตักซุปส่งให้คุณนายผู้เฒ่า “คุณป้าหลิน ทานซุปก่อนนะคะ” “เชียนฮวา หลายปีมานี้เธอเหนื่อยเพื่อฉันจริงๆ” คุณนายผู้เฒ่าหลินถอนหายใจเบาๆ “ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉันเอง ที่ให้กำเนิดลูกชายที่ไม่ได้เรื่องคนนี้ออกมา!” ถ้าหลินจินเฉิงทำงานหนักและกตัญญู ตระกูลหลินก็คงไม่เป็นแบบนี้ เฟิงเชียนฮวายิ้มพลางปลอบ “ไม่ใช่ความผิดของคุณป้าหรอกค่ะ และไม่ใช่ความผิดของพี่จินเฉิงด้วย เรื่องของอารมณ์ความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้” คุณนายผู้เฒ่าหลินถอนหายใจอีกครั้ง ถ้าหลินจินเฉิงแต่งงานกับเฟิงเชียนฮวา มันจะยอดเยี่ยมแค่ไหนกันนะ ช่างน่าเสียดายจริงๆ เด็กคนนี้ไม่รู้เลยว่าตัวเองมีบุญแค่ไหน หลังจากดื่มซุปเสร็จ เฟิงเชียนฮวาก็ใช้ทิชชู่ช่วยซับปากให้คุณนายผู้เฒ่าหลิน คุณนายผู้เฒ่าหลินรู้สึกตื้นตันใจมาก เขาว่ากันว่าไม่มีลูกกตัญญูอยู่ที่หน้าเตียงคนป่วย แต่เฟิงเชียนฮวากลับสามารถมาดูแลเธอได้ทุกวันตลอดสิบเก้าปีที่ผ่านมา ป้าจางที่อยู่ข้างๆ ยิ้มพลางกล่าวว่า “คุณนายผู้เฒ่าคะ ถ้าคนที่ไม่รู้จักมาเห็นเข้า เขาคงคิดว่าคุณนายกับคุณหนูเชียนฮวาเป็นแม่ลูกกันจริงๆ แน่เลยค่ะ”