บทที่ 502: 131: คลี่คลายความเข้าใจผิดในตอนนั้น ที่แท้เย่จ่าวก็คือลูกสาวแท้ๆ ของเขา! เมื่อมองไปที่เย่จ่าว หลินจิ่นเฉิงก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ เขาสมองว่างเปล่าจนตอบสนองไม่ถูกไปพักใหญ่ เขาพลาดอะไรไปอย่างนั้นหรือ? หลังจากผ่านไปนาน หลินจิ่นเฉิงจึงเค้นเสียงออกมาได้ "อาซู นี่... นี่คือลูกสาวของเราเหรอ?" เย่ซูถอนหายใจและพยักหน้าตอบรับ "เธอชื่อเย่จ่าว" ไม่ว่าอย่างไร หลินจิ่นเฉิงก็ยังคงเป็นพ่อของเย่จ่าว ความเข้าใจผิดระหว่างเธอกับเขานั้นไม่ควรดึงเด็กเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เธอไม่สามารถขัดขวางไม่ให้เย่จ่าวรับรู้ว่าใครคือพ่อของเธอได้เช่นกัน เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินจิ่นเฉิงที่เพิ่งจะสงบสติอารมณ์ลงได้ก็พังทลายลงอีกครั้งทันที เป็นความจริงจริงๆ ด้วย! นี่คือลูกสาวของเขาและเย่ซูจริงๆ เด็กสาวตรงหน้าดูคล้ายกับเขาและเย่ซูมาก แม้ไม่ต้องมีการตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อลูก ก็สามารถมองออกได้ทันทีว่านี่คือลูกสาวของเขา ลูกสาวของเขาชื่อเย่จ่าว ดังนั้น เย่โย่วหรงจึงไม่ใช่ลูกสาวของเย่ซูเลยแม้แต่นิดเดียว! เขาเข้าใจผิดไปหมดจริงๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งหมดนี้คือความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ แต่ทำไมตอนที่เขาไปเมืองหยุนตูในตอนนั้น เขาถึงไม่เห็นเย่จ่าว แต่กลับเห็นเพียงเย่โย่วหรงล่ะ? มันเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลานั้นกันแน่? หลินจิ่นเฉิงนึกโกรธตัวเองที่ตอนนั้นไม่ได้สืบเรื่องราวให้ชัดเจน เขามองไปที่เย่จ่าวด้วยสีหน้าดูราวกับควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ริมฝีปากสั่นเครือจนพูดไม่ออกสักคำ น้ำตาที่ร้อนผ่าวเอ่อล้นออกมาในดวงตา หัวใจที่เขาเพียรพยายามปะติดปะต่อกลับมาบัดนี้กลับถูกใครบางคนฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ อีกครั้ง เขาไม่ใช่พ่อที่ดีเลย ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาคนเดียว ตอนที่เขาเห็นใบรับรองตัวตนในตอนนั้น เขารู้สึกเหมือนท้องฟ้าถล่มลงมา เขาไม่คาดคิดเลยว่าเด็กคนนั้นจะไม่ใช่ลูกของเย่ซูเลยสักนิด เขาอ่อนแอเกินไป เขายังทำหน้าที่พ่อได้ไม่ดีพอ เขาปล่อยให้สองแม่ลูกต้องทนทุกข์ทรมานมานานหลายปีถึงเพียงนี้ เย่ซูเองก็มีความรู้สึกสับสนปนเปอยู่ในใจ เธอจับมือเย่จ่าวอยู่นานก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "จ่าวจ่าว นี่คือพ่อของลูกนะ" เย่จ่าวไม่เคยมีพ่อในชาติที่แล้ว และในชาตินี้เธอก็ไม่มีเช่นกัน การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของผู้ชายที่มีเค้าโครงหน้าละม้ายคล้ายกับเธอ ทำให้เย่จ่าวรู้สึกสับสนเล็กน้อย เดิมทีเธอคิดว่าหลินจิ่นเฉิงเป็นเพียงผู้ชายสารเลวที่ล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น หากหลินจิ่นเฉิงเป็นผู้ชายสารเลวแบบนั้นจริง เธอจะปิดประตูสั่งปล่อยหมาออกมาจัดการเขาโดยไม่ลังเลเลย! ทว่าเรื่องราวกลับไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด มีความเข้าใจผิดระหว่างหลินจิ่นเฉิงและเย่ซู เป็นความเข้าใจผิดที่ฝังรากลึก เขายังต้องเสียขาไปข้างหนึ่งและกลายเป็นเจ้าชายนิทราอยู่บนเตียงนานถึงสิบปี ในฐานะลูกสาว เธอจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะไปตัดสินการกระทำของหลินจิ่นเฉิงได้เลย ยิ่งไปกว่านั้น จากสายตาของเย่ซู ก็เห็นได้ชัดว่าเธอยังคงมีหลินจิ่นเฉิงอยู่ในใจเสมอมา ก่อนที่ความเข้าใจผิดเหล่านี้จะคลี่คลาย เธอยังคงมีความหวังในตัวเขา มิฉะนั้นเธอคงไม่ครองตัวเป็นโสดมานานถึงสิบเก้าปีเช่นนี้ เธอกำลังรอคำตอบจากหลินจิ่นเฉิงมาโดยตลอด บางทีจากส่วนลึกของหัวใจ เย่ซูเองก็เชื่อว่าหลินจิ่นเฉิงไม่ใช่คนสารเลวที่หลอกลวงความรู้สึกของผู้อื่น เย่ซูแตกต่างจากพ่อแม่และพี่สาวคนอื่นๆ ในตระกูลเย่ เธอสวยมากและมีบุคลิกอ่อนหวานน่าทะนุถนอมราวกับแม่นางหลินผู้บอบบาง แม้ว่าเธอจะเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่มีลูกติด แต่เธอก็ไม่เคยขาดแคลนคนมาตามจีบเลย ทว่าไม่ว่าอีกฝ่ายจะร่ำรวย หรือเป็นชายโสดที่ยังไม่เคยแต่งงาน เธอก็ไม่เคยตอบตกลงใครเลย เธอรอคอยเพื่อพ่อของลูกมานานถึงสิบเก้าปี หลินจิ่นเฉิงเองก็เช่นกัน ในใจของเขามีเพียงเย่ซูเสมอมา ตลอดสิบเก้าปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยแต่งงานใหม่เลย หากเย่ซูต้องการกลับไปคืนดีกับหลินจิ่นเฉิง เย่จ่าวก็จะไม่คัดค้าน เพราะอย่างไรเสีย ระหว่างพวกเขาก็ยังมีลูกอีกคน เธอยังมีพี่ชายอีกคนหนึ่งด้วย หลินเจ๋อต้องเหนื่อยล้าทั้งกายและใจเพื่อตามหาเย่ซูก่อนหน้านี้ เพื่อเห็นแก่หลินเจ๋อ เย่จ่าวจะไม่ขัดขวางการตัดสินใจของเย่ซูเด็ดขาด หลินจิ่นเฉิงรู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งจุกอยู่ที่ลำคอ ฝีเท้าของเขาราวกับหนักอึ้งนับพันชั่งขณะก้าวเข้าไปหาเย่จ่าวทีละก้าว เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "จ่าวจ่าว... ลูกรัก พ่อขอโทษ พ่อขอโทษลูกกับแม่จริงๆ... พ่อขอโทษ..." หลินจิ่นเฉิงนึกเสียใจที่เมื่อสิบเก้าปีก่อนเขาไม่ได้พาเย่ซูไปกับเขาในตอนนั้น เขายังนึกเสียใจที่ตัวเองขี้ขลาดเกินไปในเมืองหยุนตูเมื่อปีที่แล้ว จนไม่ได้สืบหาความจริงให้กระจ่างแจ้ง ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเขาเอง เขาคือคนที่ทำให้พวกเธอต้องเสียใจ เขามีคำพูดนับพันที่อยากจะบอกออกไป แต่เขากลับทำได้เพียงร้องไห้ออกมาเสียก่อน หลังจากผ่านไปนาน หลินจิ่นเฉิงจึงเอ่ยว่า "ลูกรัก... ลูกพอจะ... พอจะยกโทษให้พ่อได้ไหม ให้โอกาสพ่อได้ชดเชยให้ลูกกับแม่ด้วยเถิด..." พวกเขาพลาดโอกาสร่วมกันไปถึงสิบเก้าปี ในตอนนี้ หลินจิ่นเฉิงเพียงต้องการใช้ชีวิตที่เหลือทำทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อชดเชยให้กับเย่ซูและเย่จ่าว เย่จ่าวมองหลินจิ่นเฉิงด้วยสายตาเย็นเยียบดั่งหิมะที่ปกคลุมระหว่างคิ้ว "ขอโทษด้วยนะคะ ฉันไม่มีสิทธิ์ยกโทษแทนแม่ของฉันหรอกค่ะ" หลินจิ่นเฉิงหันไปมองเย่ซู "อาซู..." "คุณแม่ครับ..." หลินเจ๋อเองก็มองไปที่เย่ซูเช่นกัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาและความหวังอย่างแรงกล้า