บทที่ 801: 176: ผลกรรมของคุณนายผู้เฒ่าหลิน การเผาผลาญเริ่มทรมานคนโฉด! 5 ปาฏิหาริย์งั้นเหรอ? “หากปาฏิหาริย์สามารถพบเห็นได้ง่ายดายปานนั้น มันยังจะถูกเรียกว่าปาฏิหาริย์ได้อีกหรือ?” ก้อนหินหนักอึ้งในใจของเฟิงเซียนเซียนในที่สุดก็ร่วงหล่นลงสู่พื้นเสียที เมื่อคุณนายผู้เฒ่าหลินลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ปลายจมูกของเธอก็เต็มไปด้วยกลิ่นยาฉุนกึกที่ชวนให้สำลัก เธออยู่ใน... ห้องพักผู้ป่วยงั้นหรือ? คุณนายผู้เฒ่าหลินพยายามจะขยับมือของเธอ ทว่า มันราวกับว่ามือทั้งสองข้างถูกกดทับไว้ด้วยหินก้อนยักษ์ เธอไม่สามารถยกมันขึ้นมาได้เลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งมือและเท้าของเธอไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ คุณนายผู้เฒ่าหลินพยายามจะอ้าปากอีกครั้ง “อา... อา...” ประโยคที่ควรจะสมบูรณ์กลับกลายเป็นเพียงพยางค์ที่ขาดห้วงเมื่อยามที่มันหลุดออกมาจากปากของเธอ “พี่สาว ท่านฟื้นแล้วหรือ?” ในตอนนั้นเอง ชายชราที่ถือไม้เท้าคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เขามองไปที่คุณนายผู้เฒ่าหลินแล้วเอ่ยว่า “พี่สาว ท่านกำลังตามหาหลานสาวของท่านอยู่ใช่ไหม?” “หลานสาวของท่านลงไปซื้ออาหารข้างล่างน่ะ ไม่ต้องกังวลนะ เดี๋ยวเธอก็ขึ้นมาแล้ว” หลานสาวของชายชราคนนี้คือใครกัน? ใช่เย่จู๋หรือเปล่า? เมื่อคิดได้ดังนี้ ประกายแห่งความหวังก็ผุดขึ้นในดวงตาของคุณนายผู้เฒ่าหลิน หลังจากพูดจบ ชายชราก็กล่าวต่อไปว่า “พี่สาว ท่านช่างเป็นคนที่มีบุญจริงๆ หลานสาวของท่านเฝ้าอยู่ที่ข้างเตียงท่านทั้งคืนเมื่อคืนนี้ ตาของเธอเนี่ยบวมเป่งเพราะการร้องไห้เลยล่ะ!” ในขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังแว่วมาจากด้านนอกห้องพักผู้ป่วย ร่างร่างหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก ชายชรายิ้มแล้วหันไปมอง “เซียนเซียน กลับมาแล้วหรือ คุณย่าของหนูฟื้นแล้วนะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น แสงแห่งความหวังในดวงตาของคุณนายผู้เฒ่าหลินก็มอดดับลงไปในทันทีโดยไม่เหลือร่องรอย เฟิงเซียนเซียน... ทำไมยังเป็นเฟิงเซียนเซียนอยู่อีก สำหรับคุณนายผู้เฒ่าหลินในตอนนี้ เฟิงเซียนเซียนก็คือปีศาจ เฟิงเซียนเซียนเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “คุณยายหลิวคะ หนูไม่รู้ว่าคุณยายชอบทานอะไร ก็เลยซื้อโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับมาฝากที่หนึ่งค่ะ” “โธ่ ดูสิลูก ทำไมยังซื้อมาฝากยายอีก! ยายรับไว้ไม่ได้หรอก! หนูเอาไปให้คุณย่าของหนูเถอะ” เฟิงเซียนเซียนวางโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับลงบนโต๊ะข้างเตียงของชายชราโดยตรง “หนูซื้อมาเผื่อคุณย่าของหนูแล้วเหมือนกันค่ะ เพราะฉะนั้นคุณยายทานเถอะนะคะ ขาของคุณยายไม่ค่อยดี ลงไปซื้อของข้างล่างมันไม่สะดวกหรอกค่ะ” ชายชรารู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง เขาล่วงหันไปมองคุณนายผู้เฒ่าหลินแล้วเอ่ยด้วยความอิจฉา “พี่สาว ทำไมฉันถึงไม่มีวาสนาเหมือนท่านบ้างนะ?” เมื่อสิ้นประโยค ชายชราก็ถอนหายใจออกมา คุณนายผู้เฒ่าหลินมองไปที่ชายชราคนนั้น มันราวกับว่าเธอได้เห็นภาพของตัวเองในอดีต ในตอนนั้น ทุกคนต่างก็พากันบอกว่าเฟิงเซียนเซียนนั้นประสงค์ร้าย ทว่า เธอกลับเหมือนถูกผีเข้า เธอปักใจแน่วแน่ที่จะเดินตามทางของตัวเอง เธอทำร้ายคนที่ใกล้ชิดที่สุดเพื่อเฟิงเซียนเซียน! เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ดวงตาของคุณนายผู้เฒ่าหลินก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง และน้ำตาก็ไหลรินอาบแก้ม เธอผิดไปแล้ว เธอผิดไปแล้วจริงๆ หากเธอได้รับโอกาสอีกสักครั้ง เธอเต็มใจที่จะคุกเข่าลงต่อหน้าทุกคนเพื่อสำนึกผิด เมื่อชายชราเห็นคุณนายผู้เฒ่าหลินร้องไห้ ดวงตาของเขาก็เริ่มแดงก่ำตามไปด้วย เขากล่าวด้วยอารมณ์ที่พลุกพล่านว่า “พี่สาว อย่าร้องเลยนะ พอท่านร้อง ฉันก็จะร้องตามไปด้วยแล้วเนี่ย มีหลานสาวที่ดีขนาดนี้ ท่านควรจะหัวเราะสิ” หัวเราะงั้นเหรอ? เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณนายผู้เฒ่าหลินก็รู้สึกว่ามันช่างเป็นเรื่องที่ตลกสิ้นดี เธอช่างน่าขันจริงๆ นั่นแหละ! เธอคือตัวตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกใบนี้! เฟิงเซียนเซียนนั่งลงที่ข้างเตียงและเปิดกล่องข้าวพลาสติกเพื่อจะป้อนอาหารคุณนายผู้เฒ่าหลิน “คุณย่าคะ คุณย่าไม่ได้ทานอะไรมาทั้งวันแล้ว รีบทานอะไรสักหน่อยเถอะค่ะ” คุณนายผู้เฒ่าหลินอยากจะบีบคอเฟิงเซียนเซียนให้ตายคามือในตอนนี้เสียเหลือเกิน เธอจะไปเต็มใจอ้าปากได้อย่างไร? เฟิงเซียนเซียนร้องไห้ออกมา “คุณย่าคะ หนูรู้ว่าตอนนี้คุณย่ารู้สึกทรมานมากและยอมรับความจริงไม่ได้ แต่เรื่องมันก็เกิดขึ้นไปแล้ว ไม่ต้องห่วงนะคะ ในอนาคตหนูจะดูแลคุณย่าอย่างดีเอง ถึงคุณย่าจะเดินไม่ได้แล้วก็ไม่เป็นไร ต่อไปหนูจะเป็นขาให้คุณย่าเอง ไม่ว่าคุณย่าอยากจะไปที่ไหน หนูจะไปเป็นเพื่อนคุณย่าเองค่ะ!” ชายชราที่อยู่ข้างๆ ก็ช่วยเกลี้ยกล่อมคุณนายผู้เฒ่าหลินด้วยเช่นกัน “พี่สาว เด็กคนนี้กำลังแสดงความกตัญญูต่อท่านนะ ทานสักนิดเถอะ เซียนเซียนกังวลว่าท่านจะผ่านเมื่อคืนนี้มาไม่ได้จนไม่ได้นอนเลยสักงีบ ท่านควรทานให้มากกว่านี้อีกหน่อย เด็กคนนี้จะได้สบายใจนะ!” ชายชรารู้สึกว่าคุณนายผู้เฒ่าหลินนั้นช่างไม่รู้จักความเอาเสียเลย เฟิงเซียนเซียนแสนดีขนาดนี้ แต่คุณนายผู้เฒ่าหลินกลับไม่เห็นค่า ถ้าเขามีหลานสาวที่แสนดีแบบนี้ เขาคงจะหัวเราะจนตื่นขึ้นมาจากความฝันเลยล่ะ คนบางคน... ช่างไม่รู้ตัวเลยจริงๆ ว่าตัวเองมีวาสนาแค่ไหน คุณนายผู้เฒ่าหลินจ้องมองเฟิงเซียนเซียนด้วยสายตาดุร้าย มีบางอย่างที่เธออยากจะพูดออกไปจากใจ ทว่า เธอไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้เลยแม้แต่คำเดียว เธอเกลียดตัวเองเหลือเกิน! ในตอนนี้ เธอปรารถนาเหลือเกินที่จะย้อนเวลากลับไปเมื่อสามเดือนก่อน แล้วตบหน้าตัวเองที่โง่เง่าให้ตื่นขึ้นมาเสียที น่าเสียดาย ที่โลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจย้อนหลังให้เธอได้กิน “คุณย่าคะ หนูขอร้องล่ะ ทานสักนิดเถอะนะคะ” เฟิงเซียนเซียนถอนหายใจ หากคนที่ไม่รู้มาเห็นเข้า ก็คงจะคิดว่าเธอเป็นหลานสาวที่แสนดีและกตัญญูจริงๆ “คุณย่าคะ หนูรู้ว่าคุณย่ากำลังตำหนิหนูที่ไม่ยอมจัดห้องพักผู้ป่วยระดับวีไอพีให้ แต่ตอนนี้พวกเราไม่มีเงินเลยจริงๆ เงินทั้งหมดของหนูถูกใช้ไปกับการผ่าตัดของคุณย่าจนหมดแล้ว...”