บทที่ 815: 178: ซุ่นซี ไฟแนนเชียล กรุ๊ป, ปริศนาการหายตัวไปของปั้นเย่ว์ 6 เด็กที่ไม่รู้ว่าตัวเองถูกลักพาตัวมาตั้งแต่ยังเล็ก ย่อมไม่คิดจะออกตามหาครอบครัวเดิมของตัวเอง “เพราะเหตุนี้ สีมู่เหวินจึงไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งเย่หลางฮวาจะตามหาปั้นเย่ว์จนพบ” เขายิ่งไม่กังวลว่าปั้นเย่ว์จะหาทางกลับมาหาเย่หลางฮวาได้ด้วยตัวเอง “ไม่ต้องห่วงหรอก เธอไม่มีทางหาทางกลับมาได้แน่” หยางเจียวเหลือบมองสีมู่เหวิน “คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ? แล้วถ้าเกิดนังเด็กเหลือขอนั่นถูกพบขึ้นมาล่ะ? เราจะทำยังไงกัน?” สีเวยเยว่พูดขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย “แม่คะ แม่ไม่คิดบ้างเหรอว่าอวิ๋นจิงมันเป็นที่แบบไหน? ข้างนอกนั่นมีแต่พวกป่าเถื่อนไร้การศึกษา ปั้นเย่ว์น้อยก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของครอบครัวนั้น พวกเขาจะไปปฏิบัติกับเธอดีได้ยังไง? บางทีอาจจะถูกเลี้ยงจนตายไปแล้วก็ได้ ต่อให้ตอนนี้ยังรอดอยู่ ก็คงเป็นแค่ยายแก่หน้าเหลืองที่ไม่รู้อะไรเลย! ป่านนี้คงแต่งงานมีลูกไปแล้ว! ทั้งไร้การศึกษาและโง่เขลา แม่คิดว่าเธอจะมีความสามารถกลับมาที่นี่ได้งั้นเหรอ?” ในตอนนั้น ปั้นเย่ว์อายุเพียงไม่กี่ขวบ และเธอก็จำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดฝัน สีมู่เหวินถึงกับปล่อยปั้นเย่ว์ทิ้งไว้ข้างนอกให้หนาวสั่นอยู่ทั้งคืน จนทำให้เธอเป็นไข้สูง ต่อให้ไข้สูงครั้งนั้นจะไม่พรากชีวิตของปั้นเย่ว์ไป แต่มันก็ต้องส่งผลต่อสติปัญญาของเธออย่างแน่นอน บางทีปั้นเย่ว์อาจจะกลายเป็นคนโง่ไปนานแล้วก็ได้ เมื่อได้ยินดังนั้น หยางเจียวก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก สีเวยเยว่หันไปมองสีมู่เหวินแล้วพูดต่อ “พ่อคะ วันนี้หนูเจอคนที่แปลกมากคนหนึ่งที่บ้านป้าค่ะ” “แปลกยังไง?” สีมู่เหวินถาม สีเวยเยว่กล่าวต่อ “หนูรับประกันได้เลยว่าเขาต้องมาจากตระกูลใหญ่แน่ๆ แต่หน้าตาดูไม่คุ้นเลยค่ะ เขาไม่เคยปรากฏตัวในรายงานทางการเงินหรือในข่าวเลยสักครั้ง” “เขาลักษณะเป็นยังไง?” สีเวยเยว่ครุ่นคิดย้อนกลับไปในความทรงจำ “เขาสูงมาก สวมชุดยาวแบบสมัยสาธารณรัฐจีน ในมือยังถือลูกประคำไม้ชุดหนึ่งด้วย กลิ่นอายของเขาแข็งแกร่งมาก... พ่อคะ พ่อคิดว่าเขาจะมาจากซุ่นซี ไฟแนนเชียล กรุ๊ป หรือเปล่า?” สีมู่เหวินหรี่ตาลง “คนที่ลูกพูดถึง เขาทานมังสวิรัติหรือเปล่า?” ถ้าเขาทานมังสวิรัติ เขาจะต้องเป็นคนจากตระกูลเฉินแน่นอน สีเวยเยว่ส่ายหน้า “หนูไม่คิดว่าเขาทานมังสวิรัตินะคะ เพราะอาหารจานหลักที่ป้าเตรียมไว้ให้พวกเขาก็คือซุปเป็ดแก่ใส่เส้นหมี่” “ถ้าอย่างนั้น ก็ไม่น่าใช่เขา” สีเวยเยว่รีบถามทันที “พ่อสงสัยใครเหรอคะ?” “ท่านห้าเฉิน” สีมู่เหวินตอบ ท่านห้าเฉิน? เมื่อได้ยินชื่อนี้ ดวงตาของสีเวยเยว่ก็เป็นประกาย เธอไม่เคยนึกฝันเลยว่าผู้ชายที่เธอเจอในเวลาไม่นานจะเป็นท่านห้าเฉินผู้โด่งดัง จากนั้น สีมู่เหวินก็กล่าวต่อ “อย่างไรก็ตาม ท่านห้าเฉินทานมังสวิรัติมาหลายปีแล้ว คนที่ลูกเจอจึงไม่น่าจะเป็นเขา” ความผิดหวังพาดผ่านดวงตาของสีเวยเยว่เมื่อได้ยินเช่นนั้น “แต่ถ้าไม่ใช่ท่านห้าเฉิน แล้วเขาเป็นใครกันล่ะ?” สีมู่เหวินส่ายหน้าและพูดต่อ “อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดของปั้นเย่ว์ตัวน้อยแล้ว ช่วงนี้ลูกควรไปเยี่ยมป้าบ่อยๆ และคอยสังเกตสถานการณ์ของเธอไปด้วย” แม้ว่าปั้นเย่ว์ตัวน้อยจะหายตัวไปหลายปีแล้ว แต่ป้าหลางก็ยังจดจำวันเกิดของเธอได้เสมอ และจะเตรียมของขวัญไว้ให้เธอทุกปี เพื่อให้สีเวยเยว่ดูเหมือนปั้นเย่ว์ตัวน้อยมากขึ้น ตอนที่สีเวยเยว่อายุได้เพียงเก้าเดือน สีมู่เหวินก็ได้จัดแจงให้หมอผ่าคลอดหยางเจียวก่อนกำหนด ดังนั้น วันเกิดของสีเวยเยว่และวันเกิดของปั้นเย่ว์จึงเป็นวันเดียวกัน สีเวยเยว่พยักหน้า “หนูทราบแล้วค่ะ” ในอีกด้านหนึ่ง หนึ่งชั่วโมงผ่านไปหลังจากที่เย่จั๋วและเฉินเส้าชิงทานอาหารเสร็จ ทั้งสองคนกล่าวอำลาป้าหลางและออกเดินทางไปยังโรงภาพยนตร์ รถเคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วสูง เย่จั่วนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารและงีบหลับไปครู่หนึ่ง ในตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ในรถก็ดังขึ้น “ผู้นำ ช่วยรับสายให้ผมหน่อยครับ” เย่จั๋วหยิบโทรศัพท์ที่คอนโซลกลางขึ้นมา “สวัสดีค่ะ” เสียงผู้หญิงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง หลังจากตรวจสอบแน่ชัดแล้วว่าไม่ได้กดเบอร์ผิด เสียงที่ระมัดระวังก็ดังมาจากปลายสาย “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าท่านห้าอยู่หรือเปล่าครับ?” “รอสักครู่นะคะ” เย่จั๋วโน้มตัวเข้าไปใกล้และวางโทรศัพท์ไว้ข้างหูของเฉินเส้าชิง “ดูเหมือนว่าเขาจะมีเรื่องด่วนหาคุณนะคะ” “มีอะไร พูดมา” ริมฝีปากบางของเฉินเส้าชิงขยับ เสียงระมัดระวังดังมาจากปลายสาย เพราะกลัวว่าจะเผลอไปขัดใจเจ้านายคนนี้เข้า “ท่านห้าครับ มีปัญหาเกิดขึ้นที่ห้องแล็บครับ ท่านพอจะมีเวลาเข้ามาดูตอนนี้ไหมครับ?” ริมฝีปากของเฉินเส้าชิงเม้มเข้าหากันเล็กน้อย “หาทางแก้กันเองสิ” ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการดูหนังกับภรรยาของเขาหรอก! หลังจากวางสาย เย่จั๋วก็มองไปที่เฉินเส้าชิง “เราไปที่ห้องแล็บกันเถอะค่ะ หนังน่ะไว้ดูเมื่อไหร่ที่มีเวลาก็ได้” “ไม่ต้องกังวลหรอก” น้ำเสียงของเฉินเส้าชิงทุ้มต่ำ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย “เดี๋ยวพวกเขาก็หาทางแก้กันเองได้” “ไปที่ห้องแล็บค่ะ” คำพูดเพียงสี่คำนี้เบามาก แต่มันกลับทำให้เฉินเส้าชิงตกใจจนตัวสั่น เขาหักพวงมาลัยเลี้ยวตรงทางแยกข้างหน้าทันทีและพูดว่า “ผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” เฉินเส้าชิงมือหนึ่งกุมพวงมาลัย อีกมือหนึ่งถือลูกประคำ เขาเอียงศีรษะมองเย่จั๋ว เมื่อเห็นว่าเธอยังมีสีหน้าเหมือนเดิม เฉินเส้าชิงก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอคงไม่ได้โกรธใช่ไหม? ในห้องแล็บ หลังจากที่เฉินเจียงวางสาย เฉินไห่ก็รีบเดินเข้ามาถามทันที “ท่านห้าจะมาถึงเมื่อไหร่?” เฉินเจียงในตอนนั้นยังคงอึ้งอยู่ “คนที่รับสายเมื่อกี้เป็นผู้หญิง...” “ผู้หญิงเหรอ?!” เฉินไห่ตะลึง “จริงเหรอ? ต้าเจียง นายฟังผิดหรือเปล่า?” ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่มีผู้หญิงปรากฏตัวข้างกายเฉินเส้าชิง? แถมเธอยังเป็นคนรับสายโทรศัพท์ของเฉินเส้าชิงอีกด้วย นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว เฉินเจียงกลืนน้ำลาย “ฉันมั่นใจว่าฟังไม่ผิด เสียงของผู้หญิงคนนั้นค่อนข้างเพราะเลยล่ะ แล้วเธอก็ส่งโทรศัพท์ให้ท่านห้า” เฉินไห่ถามต่อ “แล้วท่านห้าว่ายังไง? เขาจะมาถึงเมื่อไหร่?” “ท่านห้าบอกให้พวกเราหาทางแก้กันเอง” เฉินเจียงกล่าวต่อ “ฉันมีความรู้สึกว่าท่านห้าจะไม่มาที่ห้องแล็บ ดูเหมือนเขาจะไปออกเดทกับผู้หญิงคนนั้น” ออกเดท? มันจะเป็นไปได้ยังไง! ทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าท่านห้าเฉินเป็นหนุ่มโสดผู้ครองตัวเป็นโสดมานาน เขาอายุสามสิบกว่าแล้ว แต่แม้กระทั่งรักแรกหรือจูบแรกก็ยังไม่เคยเสียให้ใคร เขาจะไปออกเดทกับผู้หญิงได้ยังไง? ในขณะนั้น หญิงสาวหน้าตาสะสวย ผมยาว มีบุคลิกดีคนหนึ่งก็เดินเข้ามา “ออกเดทเหรอ? ใครไปออกเดท?” “ท่านห้าครับ” เฉินเจียงตอบ หญิงสาวผมยาวแย้มยิ้มแล้วพูดว่า “นายต้องฟังผิดไปแน่ๆ” เฉินเจียงพูดว่า “พี่เสวี่ย เรื่องจริงนะครับ! คนที่รับสายของท่านห้าเมื่อกี้เป็นผู้หญิงจริงๆ! ยิ่งไปกว่านั้น ท่านห้ามักจะให้ความสำคัญกับห้องแล็บเสมอ พอได้ยินว่ามีปัญหาเกิดขึ้นที่นี่ เขาจะปล่อยให้พวกเราหาทางแก้กันเองได้ยังไง? เห็นได้ชัดว่าเขากำลังรีบไปออกเดทกับคนอื่นอยู่! ฐานวิจัยของเรากำลังจะมีนายหญิงในเร็วๆ นี้แล้ว!” ถังเสวี่ยจ้องมองเฉินเจียง “ฉันว่านายคงยังไม่ตื่นดีมั้ง?” ในขณะนั้น ประตูของฐานวิจัยก็ถูกเปิดออก “ใครมา?” ถังเสวี่ยกดปุ่มสื่อสารที่หน้าอก “ท่านห้าครับ” ถังเสวี่ยปล่อยปุ่มสื่อสารแล้วหันไปมองเฉินเจียงด้วยรอยยิ้มในดวงตา “ไหนนายบอกว่าท่านห้าไปออกเดทไง?”