บทที่ 980: 222: คุณชายห้ากลายเป็นเจ้าแห่งลูกเล่นไปแล้ว! 3 จ้าวผิงถิงกระซิบเสียงค่อย “ที่นี่สวยจังเลยค่ะ” อันลี่จือกล่าวว่า “ฉันเคยมาทานข้าวที่ซวงเฉียวตั้งหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้ยินว่าชั้นสองของเขารับแขกด้วย” จ้าวผิงถิงชะงักไป “เมื่อก่อนชั้นสองเขาไม่รับลูกค้าเหรอ?” อันลี่จือพยักหน้า ขณะที่เดินผ่านโถงกลาง เธอเห็นเซินเส้าชิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง โดยมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เซินเส้าชิงก็เบือนหน้ามาเล็กน้อย ทันทีที่เขาเห็นเย่จั๋ว ความเย็นชาในดวงตาก็พลันมลายหายไป เขาวางลูกประคำในมือลงแล้วลุกเดินเข้าไปหา “คุณมาแล้ว” “อืม” เย่จั๋วพยักหน้า เธอถอดผ้าพันคอออกแล้วยื่นให้เซินเส้าชิง เซินเส้าชิงรับผ้าพันคอไปก่อนจะหันไปทักทายอันลี่จือ “พี่สาว (ลูกพี่ลูกน้อง)” แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เซินเส้าชิงเรียกเธอแบบนั้น แต่อันลี่จือก็ยังรู้สึกถึงความกดดันมหาศาลทุกครั้ง! ยังไงซะ คนคนนี้ก็คือคุณชายห้าเซิน ต่อให้เขาไม่ได้ทำอะไรเลย แต่อันลี่จือก็รู้สึกว่าอากาศรอบข้างมันช่างหนักอึ้งจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก... ในวินาทีนี้ อันลี่จืออดไม่ได้ที่จะชื่นชมเย่จั๋วจากใจจริง ไม่นึกเลยว่าแม้แต่คนอย่างเซินเส้าชิงที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของยอดเขา จะถูกกำราบจนเชื่อฟังได้ขนาดนี้ เมื่อดูจากท่าทางของเซินเส้าชิงแล้ว ก็พอมองออกเลยว่าในอนาคตคนคนนี้จะต้องเป็นพวกกลัวเมียอย่างแน่นอน แถมยังเป็นประเภทที่กู่ไม่กลับเสียด้วย พี่สาวงั้นเหรอ? ผู้จัดการที่เดินตามหลังมาถึงกับอึ้งไปเลย เขารู้สึกเหมือนหูฝาด ไม่ว่าจะมองมุมไหน คุณชายห้าเซินคนนี้ก็ดูอายุมากกว่าอันลี่จือไม่ใช่เหรอ? เขาเรียกเด็กสาวว่าพี่สาวได้ยังไงกัน? เขาต้องฟังผิดแน่ๆ! ต้องฟังผิดไปเองชัวร์ๆ! เย่จั๋วหันไปมองเซินเส้าชิง “นี่เพื่อนสนิทของฉันอีกคน จ้าวผิงถิง ตามลำดับอาวุโสแล้ว คุณต้องเรียกเธอว่าพี่ถิงด้วยนะ” พี่ถิง? จ้าวผิงถิงรีบโบกมือเป็นพัลวัน “ไม่ต้องหรอกค่ะ ไม่ต้องเลย คุณเซินเรียกชื่อฉันเฉยๆ ก็พอค่ะ” เย่จั่วยิ้มพลางกล่าวว่า “ผิงถิง ไม่ต้องไปเกรงใจเขาหรอก” เซินเส้าชิงท่องในใจเงียบๆ สามจบ ถึงหลัก ‘สามเชื่อฟัง สี่คุณธรรม’ ที่คุณนายผู้เฒ่าเซินเคยพร่ำสอนเอาไว้ จากนั้นเขาก็ขยับริมฝีปากบางเอ่ยออกมาเบาๆ “พี่ถิง” เขาเรียกพี่ถิงจริงๆ ด้วย! จ้าวผิงถิงเงยหน้ามองเย่จั๋วด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยรู้จักเซินเส้าชิงเป็นการส่วนตัว แต่จากการที่อันลี่จือเคยเล่าข้อมูลให้ฟัง เธอก็พอจะเข้าใจความยิ่งใหญ่ของเขาได้คร่าวๆ เธอไม่คิดเลยว่า ‘ดอกไม้บนยอดเขาสูง’ ในสายตาคนนอก จะกลายเป็นลูกแมวที่เชื่อฟังขนาดนี้ต่อหน้าเย่จั๋ว จ้าวผิงถิงรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยออกมาว่า “พี่... พี่เขย...” คำเรียกนี้น่าจะไม่ผิดใช่ไหม? เซินเส้าชิงกล่าวต่อ “พวกคุณเชิญข้างในเถอะครับ ผมสั่งอาหารเอาไว้แล้ว” เย่จั๋วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “พวกเรายังมาไม่ถึง คุณก็สั่งอาหารแล้วเหรอ? คุณรู้เหรอว่าลี่จือกับผิงถิงชอบทานอะไร?” อันลี่จือรีบบอก “ไม่เป็นไรหรอกจั๋วจั๋ว ฉันกับผิงถิงไม่ใช่คนกินยาก” “ใช่ค่ะ ใช่เลย!” เซินเส้าชิงก้มลงมองเย่จั๋ว “เปล่าหรอก ผมสั่งอาหารทุกอย่างที่มีในเมนูเลย” “ฉันนึกว่าตอนนี้เรากำลังรณรงค์แคมเปญกินให้หมดจานกันอยู่ซะอีก?” เย่จั๋วเลิกคิ้วถามเล็กน้อย เซินเส้าชิงกล่าวว่า “ไม่ต้องห่วงหรอก ผมสั่งแค่เมนูละครึ่งที่เท่านั้น พวกเราห้าคนกินหมดแน่นอน ไม่เหลือทิ้งหรอกครับ” “ห้าคน? อีกคนคือใครเหรอ?” เย่จั๋วถาม เซินเส้าชิงตอบต่อ “ตอนออกมาผมเจอเหอจื่อเถิงเข้าพอดี เขาตื๊อจะขอตามมาด้วย ผมก็เลยพาเขามา” “อ้อ” เย่จั๋วพยักหน้าเบาๆ ไม่นานนัก พวกเขาทั้งหมดก็เดินมาถึงที่นั่ง เมื่อเห็นเย่จั๋ว เหอจื่อเถิงก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า “พี่สะใภ้ห้า พี่คงไม่ถือสาใช่ไหมที่ผมมาโดยไม่ได้นัดหมายแบบนี้?” เย่จั่วยิ้มน้อยๆ “คนเยอะก็ครึกครื้นดีออก อ้อจริงด้วย เดี๋ยวฉันแนะนำให้รู้จักนะ นี่อันลี่จือลูกพี่ลูกน้องของฉัน ส่วนนี่จ้าวผิงถิงเพื่อนสนิทของฉัน ลี่จือ ผิงถิง นี่คือเหอจื่อเถิงนะ” เหอจื่อเถิงจับมือทักทายทั้งสองคนตามลำดับ “คุณอัน คุณจ้าว” อันลี่จือยิ้ม “พวกเราเป็นเพื่อนกันทั้งนั้น ไม่ต้องมีพิธีรีตองหรอกค่ะ เรียกชื่อฉันก็ได้ ฉันชื่ออันลี่จือ” จ้าวผิงถิงที่เป็นคนเก็บตัวกว่าก็พยักหน้าเห็นด้วย “ลี่จือพูดถูกแล้วค่ะ” เหอจื่อเถิงกล่าวว่า “งั้นพวกคุณก็เรียกผมว่าเหอจื่อเถิงเหมือนที่พี่สะใภ้ห้าเรียกก็ได้ครับ” หลังจากทำความรู้จักกันแล้ว ทั้งสามคนก็นั่งลง เย่จั๋วนั่งข้างเซินเส้าชิง จ้าวผิงถิงและอันลี่จือนั่งที่เดียวกัน ส่วนเหอจื่อเถิงนั่งถัดจากพวกเขา เนื่องจากทุกคนล้วนเป็นคนหนุ่มสาว เพียงครู่เดียวเหอจื่อเถิงก็เริ่มชวนอันลี่จือและจ้าวผิงถิงคุยอย่างออกรส “หนาวไหม?” เซินเส้าชิงมองไปที่เย่จั๋วพลางลดเสียงต่ำถาม “ไม่ค่ะ” เย่จั๋อส่ายหน้าเบาๆ “มือคุณเย็นเฉียบเลยนะ” เซินเส้าชิงกุมมือของเย่จั๋วเอาไว้ใต้โต๊ะอย่างเงียบเชียบ “ให้ผมช่วยทำให้มันอุ่นขึ้นนะ” “ทำไมมือคุณถึงร้อนขนาดนี้ล่ะ?” นี่เป็นฤดูหนาว และเย่จั๋วยังสวมเสื้อผ้าที่สามารถปรับอุณหภูมิได้ แต่กระนั้นมือของเธอก็ยังเย็นอยู่ เย่จั๋วมองดูเขาอีกครั้ง เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าที่ปรับอุณหภูมิได้ด้วยซ้ำ แต่ทำไมมือของเขาถึงได้ร้อนผ่าวขนาดนี้