ตอนที่ 971: 220: ตบหน้าสั่น นังปลาอัปลักษณ์ถูกทรมาน! 7 “[น่ารังเกียจจริงๆ แม้แต่คนแก่ก็ยังหลอกได้!]” “[หลอกคนแก่ยังพอว่า แต่ปีที่แล้วเธอไม่ยอมกลับไปร่วมงานศพของคุณย่าซ่งด้วยซ้ำ]” “[ที่แท้พ่อแม่ตระกูลโจวก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน สมแล้วที่เป็นมังกรเกิดลูกเป็นมังกร หงส์เกิดลูกเป็นหงส์ ลูกหนูก็ขุดรูเก่งจริงๆ!]” “[ชาวเน็ตทั้งเครือข่ายร่วมกันแบนซ่งเฉินอวี่!]” “[คุณพี่ข้างบนพูดผิดแล้ว ต้องเป็นโจวเฉินอวี่สิ]” คุณย่าเซินกำลังนั่งบนโซฟาและเลื่อนดูเวยป๋อ เมื่อเห็นว่าซ่งเฉินอวี่ถูกชาวเน็ตถล่มจนกลายเป็นสีดำสนิท เธอก็ดีใจมากจนตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ “นี่แหละคือการตามสนอง! ในที่สุดฉันก็ได้เห็นนังปลาอัปลักษณ์คนนี้ไปกินข้าวกล่องเสียที!” หลังจากพูดจบ คุณย่าเซินก็หันกลับมามองด้วยความสับสน “เซียงเซียง เธอว่าฉันป่วยหรือเปล่า?” “คุณเป็นอะไรไปคะ?” คุณย่าเซินกล่าวต่อ “ฉันเพิ่งตบขาตัวเองไปหลายที แต่ทำไมไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด แบบนี้ไง!” เพียะ! พูดจบ คุณย่าเซินก็ยกมือขึ้นเลียนแบบท่าทางของโจวเซียง “ไม่เจ็บจริงๆ ด้วย! แปลกมาก!” โจวเซียงมองไปที่คุณย่าเซิน “นั่นก็เพราะคุณตบขาฉันมาตลอดน่ะสิคะ” คุณย่าเซิน: “...” สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือความเงียบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันในอากาศ * * ในอีกด้านหนึ่ง เย่จั๋ว อันลี่จือ และจ้าวผิงถิงได้นัดกันไปช้อปปิ้งด้วยกัน ตอนนี้เป็นเดือนตุลาคม และอากาศในปักกิ่งก็เริ่มหนาวเย็นมากแล้ว ใบของต้นแปะก๊วยทั้งสองข้างทางเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง เมื่อมองจากระยะไกล มันดูงดงามอลังการเป็นพิเศษ เย่จั๋วยืนอยู่ที่จุดนัดพบและรอทั้งสองคน “คุณคือเสี่ยวเย่ใช่ไหมคะ?” ในตอนนั้นเอง มีคนจำเย่จั๋วได้ “ฉันชอบคุณในรายการ Country 2 มากเลยค่ะ!” เย่จั๋วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ผู้ที่มาหาเป็นเด็กสาวผมสั้นที่สะพายเป้ “ขอบคุณที่ชอบนะคะ” เด็กสาวผมสั้นกล่าวต่อ “เสี่ยวเย่ คุณช่วยเซ็นชื่อให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?” “ได้ค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้า เด็กสาวรีบหยิบปากกาและสมุดบันทึกออกมาจากกระเป๋านักเรียนทันที เย่จั๋วรับปากกาและสมุดมาแล้วตวัดชื่อของเธอลงไป “เซ็นให้ผมด้วยคนสิ” ในขณะนั้นเอง แขนที่ขาวสะอาดและแข็งแรงก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเย่จั๋ว เย่จั๋วเคยเซ็นชื่อลงบนแขนและเสื้อผ้ามาหลายครั้งแล้ว การเขียนจึงเป็นเรื่องง่ายดาย เพียงชั่ววินาทีเดียว ชื่อที่สวยสง่าก็ถูกเซ็นลงไป แขนของคนผู้นี้ขาวมาก ตัวอักษรสีดำที่พิมพ์อยู่บนแขนทำให้สีขาวและสีดำตัดกันอย่างชัดเจน มันมีความงามทางศิลปะที่ยากจะบรรยาย เย่จั๋วคืนปากกาให้เด็กสาว “ขอบคุณค่ะ” เด็กสาวรีบกล่าวขอบคุณ ขณะที่เธอหันหลังกลับ เธอยังแอบเหลือบมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ เย่จั๋ว ให้ตายเถอะ! หล่อมาก! เย่จั๋วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและเห็นโครงหน้าด้านข้างที่คุ้นเคย “พี่ซ่ง?” ซ่งสืออวี่ยิ้มและกล่าวว่า “คุณจำผมได้ด้วยเหรอ?” เย่จั๋วถอดหูฟังไร้สายที่หูข้างซ้ายออก “ขอโทษทีค่ะ เมื่อกี้ฉันยังไม่ทันตั้งตัวจริงๆ” “คุณกำลังจะไปไหน?” ซ่งสืออวี่ถามต่อ เย่จั๋วตอบว่า “ฉันกำลังรอเพื่อนน่ะค่ะ” “ต้าจั๋วจั๋ว!” ทันใดนั้น อันลี่จือและจ้าวผิงถิงก็วิ่งเข้ามา เย่จั๋วหันกลับไปมองเล็กน้อย “ดูสิ พวกเขามาแล้ว” ซ่งสืออวี่เอียงคอและเห็นเด็กสาวสองคนที่มีอายุไล่เลี่ยกับเย่จั๋ววิ่งเข้ามา เย่จั๋วโบกมือให้พวกเขา “ลี่จือ ผิงถิง” “ต้าจั๋วจั๋ว เธอรอนานแล้วใช่ไหม?” จ้าวผิงถิงถาม เย่จั๋วส่ายหน้าเล็กน้อย “ไม่หรอก ฉันเพิ่งมาถึงน่ะ อ้อจริงด้วย ให้ฉันแนะนำให้รู้จักนะ นี่เพื่อนของฉัน พี่ซ่ง พี่ซ่งคะ นี่ลูกพี่ลูกน้องของฉัน อันลี่จือ ส่วนนี่เพื่อนของฉัน จ้าวผิงถิงค่ะ” ซ่งสืออวี่พยักหน้าเล็กน้อย “สวัสดีครับ” จ้าวผิงถิงและอันลี่จือรีบทักทายกลับ “สวัสดีค่ะ พี่ซ่ง” ซ่งสืออวี่หันไปมองเย่จั๋ว “ผมมีธุระต้องทำ ขอตัวไปก่อนนะครับ” “ได้ค่ะ” เย่จั๋วพยักหน้าเล็กน้อย ซ่งสืออวี่ทักทายอันลี่จือและจ้าวผิงถิงก่อนจะหันหลังเดินจากไป เมื่อมองตามหลังซ่งสืออวี่ไป อันลี่จือก็พูดว่า “ต้าจั๋วจั๋ว พี่ซ่งคนนี้ชื่อจริงว่าอะไรเหรอ? เขาหล่อมากเลยนะ!” “เขาชื่อซ่งสืออวี่” จ้าวผิงถิงกล่าวต่อ “ไม่เพียงแต่หล่อเท่านั้น ชื่อเขาก็เพราะมากด้วย เขามีแฟนหรือยัง?” เย่จั๋วเอ่ยเย้า “เธอชอบเขาเหรอ? ฉันจะไปเป็นแม่สื่อให้เอง!” จ้าวผิงถิงยิ้มแล้วตอบว่า “คุณซ่งสืออวี่คนนี้ดูท่าทางจะเป็นนักธุรกิจชั้นยอด ฉันคงเทียบเขาไม่ติดหรอก แค่ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นน่ะ” อันลี่จือพยักหน้าเห็นด้วย “ผู้ชายแบบนี้ควรถูกเลี้ยงไว้ในห้องหอโดยลูกหลานตระกูลดังนะ! ว่าแต่ เขามีแฟนหรือยัง? ฉันก็สงสัยเหมือนกัน!” เย่จั๋วส่ายหน้า “ยังไม่มีหรอก” คนอย่างซ่งสืออวี่เกือบจะเป็นพวกที่เปิดใจรักและยอมรับใครได้ยาก อันลี่จือถอนหายใจ “ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่าเขาจะหาแฟนแบบไหนกันนะ” ในอีกด้านหนึ่ง ซ่งสืออวี่เดินเข้าไปในร้านสัก “สวัสดีครับคุณผู้ชาย สนใจจะสักเหรอครับ?” ซ่งสืออวี่พยักหน้า เจ้าของร้านส่งอัลบั้มลายสักให้ซ่งสืออวี่ทันที “นี่คือสมุดภาพ ลองเลือกดูก่อนได้ครับ” “ไม่ต้องดูหรอก” “คุณมีแบบมาเองใช่ไหมครับ?” เจ้าของร้านถาม “ใช่” เจ้าของร้านเก็บอัลบั้มลายสักเข้าที่เดิมแล้วกล่าวว่า “สะดวกให้ผมดูแบบที่คุณต้องการสักไหมครับ? เพราะเราไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะเลียนแบบได้เหมือนร้อยเปอร์เซ็นต์สำหรับบางดีไซน์” ซ่งสืออวี่ถลกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นลายเซ็นที่สะอาดตา เนื่องจากมันเป็นรูปแบบศิลปะ เจ้าของร้านจึงมองเห็นเพียงโครงร่างจางๆ ของคำว่า 'เย่' เจ้าของร้านยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้างั้นก็ง่ายเลยครับ แต่คุณแน่ใจเหรอว่าจะสักลายนี้ไว้ที่แขน?” “แน่ใจ” ซ่งสืออวี่ตอบสั้นๆ เจ้าของร้านเตือนเขาว่า “น้ำยาสักในร้านของเรานำเข้าจากต่างประเทศ เมื่อสักลงไปแล้วจะลบออกไม่ได้ คุณไม่ลองกลับไปคิดดูใหม่ก่อนเหรอครับ?” มีเคสมากมายที่คนหนุ่มสาวต้องเลิกรากันไปเพราะสักชื่อแฟนไว้บนแขน จนแฟนคนปัจจุบันกลายเป็นแฟนเก่า สุดท้ายก็ต้องพยายามมาขอลบออกแต่ก็ทำไม่ได้ ใบหน้าของซ่งสืออวี่ไร้ความรู้สึก “ไม่ต้องคิดแล้วล่ะ”