บทที่ 974: 221: เกล็ดผกผันของมังกร ใครแตะต้องย่อมต้องพิโรธ! 3 ผู้แปล: 549690339 โจวไม่เงยหน้าขึ้นและยิ้ม “เวยเยว่มาเยี่ยมคุณป้าอีกแล้วเหรอ?” ซีเวยเยว่พยักหน้า “หนูแวะมาเยี่ยมคุณป้าน่ะค่ะ อ้อ นี่เป็นขนมที่หนูเพิ่งซื้อมา พี่ลองชิมดูนะคะ” แม้ว่าโจวไม่จะร่อนเร่พเนจรมานาน แต่เธอก็แต่งกายสะอาดสะอ่านและพูดจาสุภาพเรียบร้อย ดูไม่เหมือนคนพเนจรเลยสักนิด เธอยื่นมือทั้งสองข้างออกไปรับขนมที่ซีเวยเยว่ส่งให้ “ขอบใจนะเวยเยว่” ซีเวยเยว่กล่าวว่า “พี่ไม่ ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ” โจวไม่หันไปมองป้าหลางแล้วยิ้ม “เวยเยว่ของคุณป้าเนี่ยช่างรู้ความจริงๆ” ถึงแม้เธอจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของป้าหลาง แต่เธอก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าลูกในไส้เลย แม้จะเกิดในตระกูลที่มั่งคั่ง แต่เธอก็ไม่เคยดูถูกคนอย่างพวกเธอเลย โจวไม่มีความประทับใจที่ดีต่อซีเวยเยว่มาก ป้าหลางยิ้มแล้วพูดว่า “เด็กคนนี้รู้ความมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วล่ะ” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของซีเวยเยว่ก็วาวโรจน์ไปด้วยความรู้สึกประชดประชัน แล้วยังไงล่ะถ้าเธอรู้ความ? ต่อให้เธอจะแสนดีแค่ไหน เธอก็ไม่สามารถแทนที่เย่ปั้นเยว่ในหัวใจของเย่หลางฮวาได้ เย่หลางฮวาไม่มีวันปฏิบัติกับเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองหรอก แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่ซีเวยเยว่จะพูดด้วยท่าทางเขินอาย “คุณป้า พี่ไม่ หนูไม่ได้รู้ความขนาดที่พวกพี่พูดหรอกค่ะ!” โจวไม่กล่าวต่อ “ในเมื่อเวยเยว่มาแล้ว งั้นคุณป้าหลางก็กลับไปพร้อมกับเวยเยว่เถอะค่ะ” ป้าหลางพยักหน้าและกุมมือซีเวยเยว่เอาไว้ “งั้นพวกเราขอตัวกลับก่อนนะ” “ตกลงค่ะ” ซีเวยเยว่หันไปลาโจวไม่ ก่อนที่เธอและป้าหลางจะเดินมุ่งหน้ากลับไปยังทิศทางของบ้าน ซีเวยเยว่กุมมือป้าหลางไว้แน่นและพูดอย่างรักใคร่ “คุณป้าคะ หนูได้ยินมาจากเสี่ยวเม่ยว่าช่วงไม่กี่วันนี้คุณป้าทานยาตรงเวลาตลอด และสุขภาพก็ดูดีขึ้นมาก คุณป้าต้องรักษาสุขภาพแบบนี้ต่อไปนะคะ อย่าทำให้หนูต้องเป็นห่วงเลย” ป้าหลางพยักหน้า “วางใจเถอะ ต่อไปป้าจะไม่ทำให้หลานต้องเป็นห่วงอีกแล้ว” เธอต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างแข็งแรง เพื่อที่จะได้กลับมาพบกับปั้นเยว่ตัวน้อยของเธออีกครั้ง ซีเวยเยว่หรี่ตาลงและพูดต่อ “จริงด้วยค่ะคุณป้า ดูเหมือนว่าคุณพ่อของหนูจะพบร่องรอยของพี่ปั้นเยว่แล้วนะคะ” “จริงเหรอ?” อารมณ์ที่เคยสงบนิ่งของป้าหลางพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที ซีเวยเยว่พยักหน้า “จริงแน่นอนค่ะ! หนูรู้ว่าตลอดหลายปีมานี้คุณป้าไม่เคยละทิ้งการตามหาพี่ปั้นเยว่เลย คุณพ่อของหนูก็เช่นกัน เมื่อคืนนี้หนูแอบได้ยินคุณพ่อคุยโทรศัพท์เรื่องพี่ปั้นเยว่ด้วยตัวเองเลยนะคะ” ในขณะนี้ หยางเจียวได้พบคนที่เหมาะสมจะมาสวมรอยเป็นปั้นเยว่ที่สถานสงเคราะห์แล้ว บางเรื่องจำเป็นต้องมีการเตรียมการไว้ล่วงหน้า มิฉะนั้นหากจู่ๆ เธอก็พาคนมาส่งให้เย่หลางฮวาโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เย่หลางฮวาคงจะไม่เชื่อแน่ๆ “แล้วพ่อของหลานได้บอกไหมว่าปั้นเยว่อยู่ที่ไหน?” ป้าหลางรีบถามต่อทันที ซีเวยเยว่ส่ายหน้า “ยังเลยค่ะ แต่คุณป้าอย่ากังวลไปเลย คุณพ่อของหนูไม่เคยทำอะไรที่เขาไม่มั่นใจ แค่รอให้เขาพาพี่ปั้นเยว่มาหาคุณป้าอย่างปลอดภัยก็พอค่ะ” ป้าหลางหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า “เบอร์พ่อของหลานคืออะไรเหรอ? ป้าอยากจะถามเขาด้วยตัวเอง” ซีเวยเยว่หยิบโทรศัพท์ของเธอออกมาแล้วกดโทรหาซีมู่เหวิน “ให้หนูโทรให้ดีกว่าค่ะ” ไม่นานนัก สายก็ถูกรับ “ฮัลโลค่ะคุณพ่อ คุณป้ามีเรื่องอยากจะคุยด้วยค่ะ” หลังจากนั้น ซีเวยเยว่ก็ยื่นโทรศัพท์ให้ป้าหลาง ป้าหลางพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณ... คุณมีข่าวเรื่องปั้นเยว่แล้วจริงๆ ใช่ไหม?” เกี่ยวกับเรื่องนี้ ซีเวยเยว่ได้คุยกับเขาไว้ก่อนแล้ว ซีมู่เหวินจึงตอบว่า “เวยเยว่บอกคุณแล้วเหรอ?” “ใช่ค่ะ” ซีมู่เหวินถอนหายใจจากปลายสาย “เด็กคนนี้จริงๆ เลย ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเพิ่งบอกคุณในตอนนี้? เธอเก็บความลับไม่อยู่จริงๆ! หลางฮวา คุณไม่ต้องกังวลนะ ปั้นเยว่ตัวน้อยคือลูกแท้ๆ ของเรา ไม่ว่าจะยังไงผมก็ไม่มีวันทอดทิ้งเธอ! ตลอดหลายปีมานี้ผมคิดถึงเธอตลอดเวลา ตอนนี้ผมมีข่าวคราวบ้างแล้ว แต่ยังไม่แน่ใจว่าจะเป็นปั้นเยว่ตัวน้อยจริงๆ หรือเปล่า เมื่อได้ข่าวที่เชื่อถือได้แล้วผมจะรีบแจ้งคุณทันที” ซีมู่เหวินดูเหมือนพ่อที่ห่วงใยลูกสาวอย่างมาก ไม่มีใครจินตนาการได้เลยว่า ซีมู่เหวินที่ปลายสายนั้นกำลังพูดด้วยสีหน้าที่ดำมืดเพียงใด นี่เป็นเวลากว่าสามสิบปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เย่หลางฮวาเป็นฝ่ายโทรหาเขาก่อน และมันก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับปั้นเยว่ ในเมื่อมีเขาอยู่ตรงนี้ เย่หลางฮวายังคิดจะตามหาเด็กเหลือขอคนนั้นอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ! ป้าหลางพยักหน้า “ตกลงค่ะ ถ้าคุณมีข่าวอะไรต้องรีบบอกฉันนะ” เสือย่อมไม่กินลูกของตัวเอง ในเวลานี้ ป้าหลางไม่เคยคาดคิดเลยว่า คนคนนี้จะเหี้ยมโหดยิ่งกว่าเสือหรือสัตว์ป่าเสียอีก “วางใจเถอะ คุณเป็นแม่ของเด็ก ผมต้องบอกคุณแน่นอน”