บทที่ 958: 219: เซินอวี้เยี่ยนได้สติในที่สุด หมากัดกัน ขนติดเต็มปาก! 1 นี่คือเสียงของโจวรุ่ยใช่ไหม? น้ำตาของเซินอวี้เยี่ยนไหลพรากออกมาในทันที มันเอ่อล้นออกมาอย่างไม่อาจกลั้นไว้ได้ จากคำพูดของโจวรุ่ย บอกได้เลยว่าเขาและซ่งเฉินอวี้รู้จักกันมานานแล้ว การที่เธอได้รู้จักกับโจวรุ่ยเองก็เป็นเพียงแผนการอย่างหนึ่ง ไม่ เซินอวี้เยี่ยนไม่เชื่อว่ามันจะเป็นเรื่องจริง เซินอวี้เยี่ยนพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะกลั้นน้ำตาเอาไว้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และตั้งใจฟังบทสนทนาในห้องนั้นต่อไป โจวรุ่ยกำลังโกรธมาก โกรธจัดจริงๆ “ตอนนั้น เขาเชื่อฟังคำพูดของซ่งเฉินอวี้จึงได้มาลงเอยกับเซินอวี้เยี่ยน เขาใช้เวลาอยู่กับเซินอวี้เยี่ยนมานานขนาดนี้ แต่แล้วตอนนี้ล่ะ?” “ไม่เพียงแต่เขาจะไม่ได้เป็นลูกเขยของตระกูลเซินตามที่ปรารถนา แต่เซินอวี้เยี่ยนยังตามตื้อเขาไม่เลิกอีก” “ถ้าหากเซินอวี้เยี่ยนยังเป็นหญิงสาวที่อายุน้อยและสวยงามก็คงจะพอทำเนา แต่นี่เซินอวี้เยี่ยนเป็นเพียงผู้หญิงแก่ที่เคยชินกับการได้ทุกอย่างตามใจชอบ” “ในช่วงเวลานี้ ซ่งเฉินอวี้ให้เงินโจวรุ่ยไปเกือบ 20 ล้านแล้ว เธอไม่ใช่เซินอวี้เยี่ยน แต่เธอก็สามารถหาเงิน 10 ล้านมาได้อย่างง่ายดาย อาชีพดาราอาจจะดูหรูหราและเงินทองไหลมาเทมาอย่างรวดเร็ว... แต่ในความเป็นจริง เธอไม่ได้หาเงินได้มากอย่างที่คนนอกคิดกัน” “หากต้องหักภาษีแล้ว เธอยังต้องแบ่งครึ่งหนึ่งให้กับบริษัทต้นสังกัดอีก แล้วเธอจะเหลือเงินติดมือสักเท่าไหร่กันเชียว?” “นอกจากโจวรุ่ยจะทำตัวเหมือนหลุมที่ไม่มีวันเต็มแล้ว ซ่งเฉินอวี้เองก็เหนื่อยล้าทั้งกายและใจเช่นกัน” ซ่งเฉินอวี้ทอนหายใจ “โจวรุ่ย ฉันเข้าใจอารมณ์ของคุณในตอนนี้ดี แต่ขอให้คุณอดทนหน่อย ตอนนี้เพิ่งจะผ่านไปสี่เดือนเอง บางทีพอเด็กเกิดมา ตระกูลเซินอาจจะรับเธอกลับไปก็ได้! ไม่ว่ายังไง เซินอวี้เยี่ยนก็คือคุณหนูสี่ของตระกูลเซิน ไม่ว่ายังไงตระกูลเซินก็ไม่มีวันทิ้งเธอไปหรอก!” สายเลือดไม่ใช่สิ่งที่จะตัดขาดกันได้ง่ายๆ “ตราบใดที่เซินอวี้เยี่ยนยังมีชีวิตอยู่ เธอก็ยังคงเป็นคุณหนูสี่ผู้สูงส่งแห่งตระกูลเซิน” ไม่มีใครสามารถมาแทนที่ตำแหน่งของเซินอวี้เยี่ยนได้ ก่อนหน้านี้เซินอวี้เยี่ยนเพียงแค่สงสัยว่าซ่งเฉินอวี้และโจวรุ่ยรู้จักกันมานานแล้ว แต่ตอนนี้... “จากคำพูดเหล่านี้ เธอสามารถยืนยันได้แน่นอนแล้วว่าคนทั้งสองรู้จักกันจริงๆ” ไม่... พวกเขาจะไม่ทำแบบนั้น “โจวรุ่ยรักเธอมาก และซ่งเฉินอวี้ก็เป็นพี่สาวที่แสนดีที่สุดของเธอ” พวกเขาจะทรยศเธอได้อย่างไร มันต้องมีความผิดพลาด มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ คนที่กำลังคุยกันอยู่ในห้องนั่งเล่นต้องไม่ใช่ซ่งเฉินอวี้และโจวรุ่ยแน่นอน เซินอวี้เยี่ยนค่อยๆ แง้มประตูตู้เปิดออกเป็นช่องเล็กๆ เธอเห็นคนสองคนในห้องนั้น คนสองคนนั้น คนหนึ่งคือคนที่เธอนอนร่วมเตียงด้วย ส่วนอีกคนคือพี่สาวแสนดีที่คอยช่วยเธอแก้ปัญหาเสมอมา ใช่แล้ว เป็นพวกเขาจริงๆ เป็นพวกเขาจริงๆ “เซินอวี้เยี่ยนยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ” หัวใจทั้งดวงของเธอรู้สึกเหมือนถูกมีดกรีด มันเจ็บปวดเสียจนเหมือนหัวใจจะแตกสลาย ซ่งเฉินอวี้และโจวรุ่ยไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาคู่หนึ่งที่แอบมองอยู่หลังบานประตูตู้เลย “โจวรุ่ยจ้องมองซ่งเฉินอวี้แล้วพูดว่า ‘คิดดูสิว่าคุณพูดแบบนี้มาเป็นกี่ครั้งแล้ว! ตอนนั้นคุณบอกว่าตระกูลเซินจะยอมรับยัยแก่คนนั้นหลังจากที่ผมกับเธอจดทะเบียนสมรสกัน! มาตอนนี้คุณกลับบอกว่าให้รอจนกว่าเด็กจะเกิด พอเด็กเกิดมาแล้ว คุณจะบอกให้ผมรอจนกว่าเด็กจะโตจนแต่งงานมีลูกเลยหรือยังไง?’” โจวรุ่ยรอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขาไม่สามารถรอได้อีกแม้แต่วินาทีเดียวจริงๆ เขาเชื่อว่าใครก็ตามที่ต้องทนเห็นหน้าอัปลักษณ์ของเซินอวี้เยี่ยนก็คงต้องสติแตกกันทั้งนั้น “เซินอวี้เยี่ยนไม่เพียงแต่หน้าตาน่าเกลียดมากเท่านั้น แต่ตั้งแต่เธอตั้งครรภ์ เธอก็ยิ่งทำตัวเรื่องมากและเสแสร้งมากขึ้นไปอีก สำหรับโจวรุ่ยแล้ว การจะให้เขาไปเอาอกเอาใจหญิงสาวที่ยังเด็กและสวยงามนั้นยังพอว่า” แต่การจะให้โจวรุ่ยมาคอยประคบประหงมผู้หญิงแก่อย่างเซินอวี้เยี่ยนจะมีประโยชน์อะไร? “แค่เห็นหน้าเซินอวี้เยี่ยน เขาก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว อย่าว่าแต่จะให้ไปเอาอกเอาใจเลย” ซ่งเฉินอวี้กล่าวต่อไปว่า “ฉันเองก็อยากให้ตระกูลเซินยอมรับเซินอวี้เยี่ยนยิ่งกว่าคุณเสียอีก ฉันไม่ใช่เซินอวี้เยี่ยน ฉันไม่มีที่พึ่งที่ไหน ถ้าคุณมัวแต่เอาแต่ขอเงินฉันเหมือนหลุมไม่มีวันเต็มแบบนี้ ฉันเองก็จะสติแตกเหมือนกัน! เชื่อฉันเถอะ อดทนรออีกนิด สักวันหนึ่งตระกูลเซินจะต้องยอมรับเซินอวี้เยี่ยน เมื่อถึงตอนนั้นคุณก็จะได้เป็นลูกเขยสี่ของตระกูลเซิน ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ เมื่อคุณได้เป็นลูกเขยของตระกูลเซินแล้ว อะไรที่คุณอยากได้ คุณก็จะได้มันทั้งหมด!” คำพูดของซ่งเฉินอวี้นั้นดูจริงใจอย่างยิ่ง มีเพียงเมื่อเซินอวี้เยี่ยนได้รับการยอมรับจากตระกูลเซินเท่านั้น เธอถึงจะสามารถสลัดโจวรุ่ยออกไปจากชีวิตได้อย่างเด็ดขาด “เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ โจวรุ่ยก็ค่อยๆ สงบสติอารมณ์ลง ‘ถ้าอย่างนั้นผมจะทน!’ เพื่ออนาคตที่สดใสของเขาและเพื่อฐานะของตระกูลโจวในเมืองหลวง เขาจำเป็นต้องอดทน” ซ่งเฉินอวี้พูดถูก ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ “ฉันได้ยินเซินอวี้เยี่ยนบอกว่าคุณหายไปทั้งคืนเลยเหรอ?” โจวรุ่ยคลายเนกไทออกอย่างรำคาญ “ใครมันจะไปอยากมองหน้าอัปลักษณ์ของหล่อนตลอดเวลากันล่ะ?” ซ่งเฉินอวี้ไม่อยากจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ “เก็บกวาดร่องรอยให้สะอาดด้วย อย่าให้เธอจับได้ในเวลาแบบนี้” “แล้วถ้าหล่อนรู้เข้าจะทำไม?” โจวรุ่ยกล่าวอย่างดูแคลน “คนโง่แบบหล่อนจะทำอะไรได้? คราวก่อนหล่อนก็เคยจับเรื่องของคุณกับลู่ซิ่วได้ไม่ใช่เหรอ? แล้วสุดท้ายเป็นยังไงล่ะ? ถ้าถามผมนะ หล่อนมันโง่เง่าจริงๆ! ถูกคุณหลอกปั่นหัวจนถึงขนาดนี้!”