บทที่ 14: เก็บเกี่ยวอาหาร ข้อความแจ้งเตือนจากระบบชุดหนึ่งผุดขึ้นในหัวของเขา “โฮสต์ได้ทำการเชื่อมต่อกับ ‘พื้นที่อุกกาบาตต่างดาว 1002’ เรียบร้อยแล้ว” “การเชื่อมต่อมีผลเป็นเวลา 24 ชั่วโมง...” “ภายในระยะเวลาหนึ่งเดือนของการคุ้มครองมือใหม่ โฮสต์จะได้รับสิทธิ์ตายฟรี 30 ครั้ง!” “โฮสต์ได้รับช่องเก็บของมือใหม่ ขนาดหนึ่งลูกบาศก์เมตร” “โฮสต์สามารถใช้ ‘คาถาจำแนกพืชโบราณ’ ระดับพื้นฐานได้สามครั้ง...” “กรุณามุ่งหน้าออกไปได้ด้วยตัวคุณเอง...” ซูผิงลืมตาขึ้นทันที เบื้องหน้าของเขาคือป่าเขาลำเนาไพรที่แห้งแล้งไร้วี่แววของอารยธรรม เขาสามารถมองเห็นอวกาศอันกว้างใหญ่ที่มีดวงดาวนับไม่ถ้วนอยู่เหนือศีรษะได้อย่างชัดเจน ซูผิงกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อแน่ใจว่าไม่มีสัตว์ประหลาดใดๆ อยู่แถวนี้ จากนั้นเขาจึงถามระบบในใจว่า “ฉันได้ยินคุณบอกว่าตายฟรี 30 ครั้ง มันไม่ควรจะเป็นแบบไม่จำกัดจำนวนครั้งหรอกเหรอ?” “แน่นอนว่าไม่” ระบบตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “สิทธิประโยชน์ในการตายแบบไม่จำกัดนั้นมีไว้สำหรับภารกิจมือใหม่เท่านั้น ปัจจุบันโฮสต์ทำภารกิจนั้นสำเร็จแล้ว จึงไม่มีสิทธิ์ได้รับสิทธิประโยชน์ดังกล่าวอีกต่อไป!” “นอกจากนี้ หลังจากครบกำหนดการคุ้มครองมือใหม่หนึ่งเดือน โฮสต์จะไม่ได้รับสิทธิ์ตายฟรีอีก ดังนั้นโฮสต์จะต้องพัฒนาความสามารถของตัวเองให้เร็วที่สุด มิฉะนั้นในอนาคตแค่จะขยับตัวก้าวเดียวก็จะเป็นเรื่องยาก!” ซูผิงถึงกับอึ้ง เขาพบว่าสิ่งนี้ยากที่จะทำความเข้าใจ “งั้นตามที่คุณพูด ถ้าฉันไม่ได้รับสิทธิ์ตายฟรีแล้วจะเป็นยังไง? ฉันจะตายจริงๆ เลยงั้นเหรอ?” เขาไม่มีความมั่นใจเลยว่าจะสามารถเอาชีวิตรอดได้โดยไม่ตายเลยแม้แต่ครั้งเดียวในสถานที่สยดสยองอย่างอาณาจักรเมฆสายฟ้า! “โฮสต์สามารถซื้อสิทธิ์ในการตายได้ด้วยแต้มพลังงาน โดยราคาจะอยู่ที่หนึ่งในสิบของราคาอาณาจักรเพาะเลี้ยงนั้นๆ เมื่อจำนวนครั้งที่สามารถตายได้หมดลง โฮสต์จะถูกส่งกลับไปยังโลกหลักโดยอัตโนมัติ” ระบบอธิบาย “ซื้อได้ด้วยเหรอ?” ซูผิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างลับๆ กับข้อมูลใหม่นี้ แบบนี้ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย โฮกกก! ทันใดนั้น เสียงคำรามดังกึกก้องก็ดังมาจากระยะไกล ราวกับเสียงฟ้าร้องที่จู่ๆ ก็ดังขึ้น ด้วยความตกใจ ซูผิงจึงก้มตัวลง จากนั้นเขาก็เห็นว่าขอบฟ้าบนท้องฟ้า เมฆและหมอกถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงราวกับมีบางอย่างกำลังลุกไหม้ ดูเหมือนว่าการต่อสู้อันดุเดือดได้อุบัติขึ้นภายใต้ท้องฟ้านั้น! “พระเจ้าช่วย เสียงคำรามดังขนาดนั้น ต่อให้เป็นราชาแห่งสัตว์ร้ายก็ยังทำไม่ได้ขนาดนี้...” หัวใจของซูผิงเต้นรัว เขาตัดสินใจหันหลังและรีบวิ่งไปอีกด้านหนึ่งของป่าทันที เขาผ่านไปได้เพียงไม่กี่ร้อยเมตร ปัง! เสียงร้องแหลมดังขึ้นกะทันหัน ซูผิงทำได้เพียงหันหัวไปดู ในสายตาของเขาปรากฏปากที่ดุร้ายกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ ทุกอย่างดับวูบไป ซูผิงรู้ว่าเขาตายก่อนที่จะได้สัมผัสกับความเจ็บปวดเสียอีก ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะเห็นด้วยซ้ำว่าตัวอะไรที่ฆ่าเขา แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจ คือร่างกายของเขาต้องถูกไอ้ตัวนั้นกินไปแล้วแน่ๆ “อาณาจักรเพาะเลี้ยงที่ต้องใช้แต้มพลังงานหนึ่งแต้มต้องน่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน...” ซูผิงไม่มีคำจะกล่าว เขาเข้ามาที่นี่ได้นานแค่ไหนกัน? เขาก็ตายแบบไม่ธรรมชาติโดยที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย นี่มันเป็นการตายที่กะทันหันเกินไป! “ฉันมันอ่อนแอเกินไป...” ซูผิงรู้สึกเหนื่อยหน่ายเต็มที เขาเป็นเพียงคนธรรมดา สัตว์ประหลาดบางตัวที่ชำนาญการซ่อนตัวอาจจะหลบซ่อนอยู่ในความมืด ไม่มีทางที่เขาจะสังเกตเห็นพวกมันได้เลย บางทีเขาอาจจะเป็นฝ่ายเดินเอาตัวไปส่งให้ถึงปากพวกมันเองด้วยซ้ำ... เขาเห็นข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น “คืนชีพ ณ จุดเดิม/คืนชีพ ณ จุดสุ่ม?” ซูผิงกลอกตา เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสภาพที่แท้จริงของเขาหลังจากตายเป็นอย่างไร เขาไม่มีร่างเนื้อที่จับต้องได้ แต่ด้วยความเคยชิน เขาจึงเลือก “คืนชีพ ณ จุดสุ่ม” แสงสีขาวเจิดจ้าสาดส่องเข้ามาจากทุกทิศทาง ทัศนวิสัยของเขาดีขึ้นหลังจากผ่านจุดนั้นมา ไม่นานเขาก็มองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว ครั้งนี้เขาพบว่าตัวเองอยู่บนเนินเขาที่แห้งแล้งและมีวัชพืชขึ้นเบาบาง ไม่มีสัตว์ประหลาดอยู่แถวนี้ “เดี๋ยวก่อนนะ นั่นมัน...?” ทันใดนั้น ซูผิงก็เห็นกองหินก้อนหนึ่งกำลังสั่นไหวอยู่ในระยะไกล เมื่อมองดูดีๆ เขาก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว นั่นไม่ใช่กองหิน แต่มันคืองูหลามที่มีร่างกายประกอบขึ้นจากหิน! งูหินคดเคี้ยว คุณสมบัติ: สัตว์เลี้ยงตระกูลดิน ระดับ: ระดับแปด ขั้นต่ำ พลังต่อสู้: 8.1 ความสามารถพิเศษ: แย่ ทักษะที่เชี่ยวชาญ: พันธนาการ, กลืนกิน, ระเบิดเหมือง และผู้พิทักษ์ปฐพี ในขณะที่ซูผิงกำลังจ้องมองไปในระยะไกล ข้อมูลเกี่ยวกับงูหลามตัวนี้ก็พุ่งเข้ามาในหัวทันที รูม่านตาของซูผิงหดเล็กลงเมื่อเห็นระดับของมัน นี่คือสัตว์เลี้ยงระดับแปด! แต่ทว่า งูหินคดเคี้ยวระดับแปดตัวนี้กลับมีความสามารถพิเศษที่แย่มาก ซูผิงไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน งูตัวนี้คงเป็นตัวที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาพวกเดียวกันด้วยพลังต่อสู้ที่แทบจะไม่เกินแปด “หนี!” ซูผิงหันหลังกลับและเตรียมวิ่งหนีทันที เขาพึมพำกับตัวเองว่า “มันมองไม่เห็นฉัน” วินาทีที่เขาหันหลังกลับ เขาเหลือบไปเห็นบางอย่างที่หางตา เขาหยุดชะงักลงทันที “ผลหินสีชาด?” ห่างออกไปข้างหน้าเขาสี่ถึงห้าเมตร มีพืชชนิดหนึ่งงอกออกมาจากรอยแตกของหิน มันเป็นต้นไม้เล็กๆ สูงประมาณครึ่งเมตร มีพวงผลสีแดงเพลิงที่รูปร่างคล้ายหยดน้ำ ผลเหล่านั้นมีขนาดเท่าเมล็ดถั่วและกำลังห้อยโตงเตงตามแรงลม ราวกับว่าเขาเคยรู้จักพืชชนิดนี้มานานแล้ว ข้อมูลมากมายเกี่ยวกับมันพุ่งเข้ามาในหัวของเขา ทั้งสรรพคุณและวงจรการเติบโต ฯลฯ สิ่งที่ทำให้ซูผิงสนใจจนต้องหยุดชะงักคือความจริงที่ว่า นี่คืออาหารโปรดของนกกระจอกเทศเพลิง! “อาหารสัตว์เลี้ยง?” ซูผิงจมอยู่ในความคิด เขาไม่รู้เลยว่าเขาสามารถหาอาหารสัตว์เลี้ยงได้ใกล้แค่ปลายจมูกแบบนี้ เขาต้องขอบคุณ “คาถาจำแนกพืชโบราณ” ที่ระบบมอบให้เขาชั่วคราว เพราะความรู้นี้ช่วยไม่ให้เขาพลาดโอกาสไป ถึงอย่างนั้น... สีหน้าของซูผิงเปลี่ยนไปเมื่อมองไปที่งูหินคดเคี้ยวที่กำลังเลื้อยอยู่ในระยะไกล หลังจากลังเลอยู่เพียงครู่เดียว ซูผิงก็ตัดสินใจได้ เขาพุ่งตัวออกมาจากหลังโขดหินทันทีและวิ่งไปหา “ผลหินสีชาด” นั้นโดยไม่สนใจความเสี่ยงใดๆ เขาดึงต้นผลหินสีชาดขึ้นมาอย่างแรง อย่างไรก็ตาม รากของมันยึดแน่นมาก เนื่องจากเขาใช้แรงมากเกินไป หนามบางส่วนจึงทิ่มแทงที่ฝ่ามือทำให้รู้สึกเจ็บแปลบ “เก็บเข้าช่องเก็บของ ใช่หรือไม่?” ระบบถาม “ใช่!” ซูผิงตอบโดยไม่ต้องคิด ต้นผลหินสีชาดหายไปจากมือของเขาทันที ในเวลาเดียวกัน เขารู้สึกว่าในหัวมีพื้นที่เสมือนเพิ่มขึ้นมาเป็นช่องเล็กๆ และต้นผลหินสีชาดก็กำลังลอยวนเวียนอยู่ข้างในนั้น “นี่คือช่องเก็บของเหรอ?” ซูผิงตรวจสอบดูแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก ฟ่อ! ฟ่อ! ฉับพลัน พื้นดินรอบตัวเขาก็เริ่มสั่นสะเทือน ซูผิงเงยหน้าขึ้น ในระยะไกล งูหินคดเคี้ยวได้ชูคอขึ้นและกำลังจ้องมองมาที่ซูผิง “หนี!” ซูผิงไม่รอช้า เขาหันหลังและเริ่มวิ่งทันที แม้จะรู้ว่าโอกาสรอดของเขามีน้อยเหลือเกิน สิบกว่าวินาทีผ่านไป “คืนชีพ ณ จุดเดิม/คืนชีพ ณ จุดสุ่ม?” ระบบยื่นทางเลือกให้เขาอีกครั้ง แน่นอนว่าซูผิงไม่รอด เขาถูกปากเหม็นๆ ของงูหินคดเคี้ยวตัวนี้เขมือบและถูกบดขยี้จนตาย เขายังรู้สึกว่าความเจ็บปวดนั้นช่างสมจริงเหลือเกินในตอนที่ร่างกายเขากำลังแตกสลาย ซูผิงนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด แม้จะถึงตอนนี้เขาก็ยังตัวสั่นไม่หยุด ราวกับว่าเพิ่งวิ่งแก้ผ้าอยู่ท่ามกลางลมหนาว “เอาเถอะ อย่างน้อยก็ไม่ได้เสียเปล่าซะทีเดียว...” ซูผิงรู้สึกสบายใจที่อย่างน้อยเขาก็ได้อาหารมาบ้าง แม้จะเจ็บปวดแต่ชีวิตใครบ้างล่ะที่ไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้? “ฉันเหลือสิทธิ์อีก 28 ครั้ง ถ้าฉันสามารถเก็บอาหารได้ทุกครั้งก่อนที่จะตาย ฉันเชื่อว่าฉันน่าจะเติมพื้นที่ในช่องเก็บของได้ครึ่งหนึ่ง...” ซูผิงคิดกับตัวเอง เขารู้สึกตั้งตารอการเดินทางที่เหลือ ซูผิงเลือก “คืนชีพ ณ จุดสุ่ม” สติกลับคืนสู่ร่างกายอีกครั้ง แต่ทันทีที่ฟื้นคืนชีพ เขาก็รู้สึกถึงความเย็นเยือกที่แทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก เขามองไปรอบๆ และพบว่าเขากำลังลอยอยู่ในน้ำ “นี่มันจุดสุ่มอะไรกันเนี่ย?” ซูผิงตะลึง เขาหันกลับไปมอง สัตว์ประหลาดหน้าตาคล้ายจระเข้บางตัวกำลังว่ายเข้ามาใกล้ช้าๆ “ฉัน...” ซูผิงไม่มีโอกาสได้ดิ้นรน ในพริบตาเดียว จระเข้เหล่านั้นก็พุ่งเข้าใส่และฉีกร่างเขาออกเป็นชิ้นๆ “คืนชีพ ณ จุดเดิม/คืนชีพ ณ จุดสุ่ม?” “...สุ่ม” “สุ่ม” “สุ่ม...” การตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าและการคืนชีพวนเวียนอยู่แบบนั้น บางครั้งเขาก็ถูกฆ่าตายทันทีที่คืนชีพ บางครั้งเขาก็พบสัตว์ประหลาดหลังจากที่เก็บอาหารสัตว์เลี้ยงพิเศษได้แล้วเท่านั้น ในที่สุด สิทธิ์คืนชีพฟรีทั้ง 30 ครั้งก็ถูกใช้จนหมดสิ้น “เฮ้อ...” ซูผิงรู้สึกราวกับเขาจากที่นี่ไปนานแสนนานเมื่อแสงสว่างกลับมาสู่สายตาและสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยในร้านปรากฏขึ้นตรงหน้า ในแง่หนึ่งเขารู้สึกโล่งใจ แต่อีกแง่หนึ่งเขาก็รู้สึกเสียดายที่มันจบลงเสียที “ฉันเชื่อว่านี่คือผลตอบแทนที่คุ้มค่า” ซูผิงมองอาหารสัตว์เลี้ยงที่อัดแน่นอยู่ในช่องเก็บของในใจ เขาพอใจมาก ในแง่ของปริมาณถือว่าเยอะมากทีเดียว แต่เขาไม่รู้ว่าระบบจะตีราคาพวกมันไว้อย่างไร “คุณต้องการจะตั้งราคาอาหารสัตว์เลี้ยงและวางขายพวกมันเลยไหม?” ระบบถาม “ใช่” ซูผิงตอบทันที ไม่นาน อาหารสัตว์เลี้ยงในช่องเก็บของก็หายไปในอากาศ จากนั้นซูผิงก็เห็นโหลและภาชนะบางอย่างวางอยู่บนชั้นวางหลังเคาน์เตอร์ในร้าน หรือบางอย่างที่ดูเหมือนไม้ประดับกระถาง ทั้งหมดล้วนเต็มไปด้วยอาหารสัตว์เลี้ยงที่เขาเก็บเกี่ยวมาด้วยชีวิต “ปลาแสวงหาความร้อน, 380 เหรียญต่อต้น” “หญ้างูอัคคีเหมันต์, 800 เหรียญต่อต้น” “ผลหินสีชาด, 130 เหรียญต่อผล” ...