Chapter 17: Shady Shop

Published Mar 12, 2026, 07:07 PM

บทที่ 17: ร้านสัตว์เลี้ยงจอมต้มตุ๋น “ขอบใจมากนะที่อุตส่าห์ลำบากมาหา” ฟ่านซ่างเต๋อพยักหน้า “ไม่เป็นไรครับ นี่เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้ว” ชายหนุ่มเกาหัวพลางยิ้มอย่างถ่อมตัว เด็กสาววิ่งไปที่ข้างห้องนั่งเล่นแล้วหยิบกล่องโลหะออกมา เธอโบกมือเรียกนกจูเชว่ “เสี่ยวฮั่ว มานี่เร็ว ของพวกนี้ฉันเอามาให้แกทั้งนั้นเลยนะ” เธอเปิดกล่องออก เผยให้เห็นอาหารสัตว์เลี้ยงกว่าสิบชนิด ทั้งดอกไม้ ผลไม้ หญ้า ไปจนถึงอาหารกระป๋องที่บรรจุหนอนอยู่ภายใน ทั้งหมดล้วนเป็นของโปรดที่เหล่านกชื่นชอบ ฟ่านซ่างเต๋อเหลือบมองแล้วบอกนกจูเชว่ที่อยู่ข้างหลัง “ไปดูสิ มีคนเอาของอร่อยมาให้แกแน่ะ” ในฐานะสัตว์เลี้ยงระดับกลาง นกจูเชว่มีความฉลาดพอสมควร มันแสดงท่าทีไม่สนใจและก้าวเข้ามาอย่างเสียไม่ได้หลังจากที่ฟ่านซ่างเต๋อกล่าว นกจูเชว่ยื่นหัวออกไปดูของเหล่านั้นแล้วก็หันหลังกลับทันที แววตาของมันเต็มไปด้วยความเกียจคร้าน มันซุกตัวลงกับพื้นโดยไม่มีความสนใจเลยแม้แต่น้อย “เอ่อ...” เด็กสาวตกตะลึง เธอไม่คาดคิดว่านกจูเชว่จะเมินเฉยต่อเธอเช่นนี้ ทำไมมันถึงไม่สนใจทั้งที่มีของกินเลิศรสมากมายขนาดนี้กันล่ะ? ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อึ้งไปเช่นกัน เขารู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มกระอักกระอ่วน ในทางกลับกัน ฟ่านซ่างเต๋อไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเลย เขาพยายามเกลี้ยกล่อมนกจูเชว่ให้กินของว่างหลายอย่างที่ชายหนุ่มนำมา แต่ก็ไม่มีอะไรได้ผล “คุณปู่คะ นกของคุณไม่ได้ป่วยเป็นโรคอะไรแปลกๆ หรอกนะ?” เด็กสาวอดไม่ได้ที่จะนึกถึงความเป็นไปได้นั้น เมื่อเห็นนกจูเชว่นอนหมอบอยู่กับพื้นด้วยท่าทีหดหู่ ฟ่านซ่างเต๋อเลิกคิ้วขึ้น หากเป็นวันอื่นเขาคงคิดแบบเดียวกัน แต่เขามั่นใจว่าเป็นเพราะอาหาร หลังจากที่ได้เห็นกับตาตัวเองว่านกจูเชว่มีความสุขแค่ไหนตอนที่ได้กินอาหารในร้านสัตว์เลี้ยงแห่งนั้น “ช่วงนี้มันเบื่ออาหารน่ะ ไม่ยอมกินอาหารปกติที่เคยให้เลย ฉันคิดว่าอีกสักพักคงจะดีขึ้น” ฟ่านซ่างเต๋อตอบอย่างใจเย็นแล้วนั่งลงพักผ่อนที่ด้านข้าง สายตาของชายหนุ่มวูบไหว เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงเสนอขึ้นว่า “ถ้าอย่างนั้น คุณปู่พาเขากลับไปที่เขตตัวเมืองกับพวกเราเถอะครับ ที่นั่นมีโรงพยาบาลสำหรับสัตว์อสูรที่ดีที่สุดอยู่ มันจะได้รักษาได้ทันท่วงที ปัญหาต่างๆ ควรได้รับการแก้ไขแต่เนิ่นๆ จะได้ไม่เกิดเรื่องแย่ๆ ในอนาคต แบบนี้จะสะดวกกว่ามากนะครับ” ฟ่านซ่างเต๋อแค่นเสียง “ฉันบอกไปแล้วไงว่าฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น” สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไป เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ “คุณปู่คะ ถึงคุณไม่อยากไป แต่คุณต้องเห็นแก่เสี่ยวฮั่วบ้างนะ ถ้าปล่อยให้มันอดอาหารแบบนี้ต่อไปมันจะอยู่ได้ไม่นานหรอก คุณคงไม่อยากรอให้มันอดตายไปเฉยๆ โดยไม่ทำอะไรเลยใช่ไหมคะ!” เด็กสาวพยายามเกลี้ยกล่อมจากมุมมองอื่น เพื่อหาทางแก้ปัญหาด้วยวิธีที่ต่างออกไป เมื่อได้ยินดังนั้น ฟ่านซ่างเต๋อก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างลำพองใจ “มันไม่อดตายหรอก วันนี้ฉันเพิ่งพามันไปกินอาหารคุณภาพดีมา มันแค่ไม่อยากกินอาหารสัตว์เลี้ยงเกรดต่ำพวกที่เธอเอามาให้ก็เท่านั้น ไม่ได้แปลว่ามันจะไม่กินอะไรเลยเสียหน่อย” ฟ่านซ่างเต๋อกล่าว ชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก อาหารที่เขานำมานี่น่ะเหรอถือว่าธรรมดา? ของทุกชิ้นถือเป็นอาหารสัตว์เลี้ยงที่ล้ำค่าทั้งนั้น! “คุณซื้ออาหารให้มันเหรอคะ?” เด็กสาวถามด้วยความประหลาดใจ “มันยอมกินอาหารสัตว์เลี้ยงอย่างอื่นด้วยเหรอ?” สีหน้าของเธอฉายแววแปลกใจ “แน่นอน” ฟ่านซ่างเต๋อหัวเราะ “หนูไม่เชื่อค่ะ” ฟ่านเสี่ยวอวี่กล่าวด้วยความไม่เชื่อถือ เธอเชื่อว่าคุณปู่แค่หาข้ออ้างไปเรื่อย เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณปู่มักจะมีข้ออ้างแปลกๆ มาตลอดเพื่อหลีกเลี่ยงการย้ายไปอยู่กับพวกเขาในตัวเมือง ฟ่านอวี่จิง ชายหนุ่มเองก็งุนงงไม่แพ้กันหลังจากได้ยินบทสนทนานั้น ฟ่านซ่างเต๋อขมวดคิ้ว เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบขวดเล็กๆ ออกมา เขาเปิดฝาแล้วเทผลไม้ออกมาหนึ่งลูก “มานี่” ฟ่านซ่างเต๋อเรียกนกจูเชว่ ทันทีที่ฟ่านซ่างเต๋อเปิดขวด นกจูเชว่ก็พลิกตัวขึ้นมาทันที ผลไม้ลูกนั้นถูกโยนไปให้นกจูเชว่ นกจูเชว่งับมันไว้ในปากแล้วกลืนลงไปในทันที ฉากนี้ทำให้สองพี่น้องตกตะลึง ไม่นานนัก ฟ่านเสี่ยวอวี่ก็ดึงสติกลับมาได้ เธอยังคงไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น “มันต้องเป็นเพราะอาหารที่เราเอามาวางไว้บนพื้นแน่ๆ เสี่ยวฮั่วเลยไม่สนใจ ฉันคงใช้วิธีป้อนผิดวิธีไป” เมื่อพูดจบ เธอก็หยิบผลไม้จากกล่องออกมาสองสามลูกแล้วพูดว่า “เสี่ยวฮั่ว มากินนี่เร็ว” นกจูเชว่พลิกตัวหนี กองผลไม้ถูกยัดไปที่จงอยปากของมัน ฟ่านเสี่ยวอวี่: “...” ฟ่านเสี่ยวอวี่เหงื่อตกเมื่อเห็นนกจูเชว่ทำท่าเหมือนกำลังจะระเบิดอารมณ์โกรธ ขนของเธอตั้งชัน เธอไม่กล้าลองเสี่ยงอีกเป็นครั้งที่สอง “ทีนี้เชื่อฉันหรือยังล่ะ” ฟ่านซ่างเต๋อกล่าวพลางหัวเราะอย่างพึงพอใจ ฟ่านเสี่ยวอวี่มองเขาอย่างพูดไม่ออก เธอรู้แล้วว่าแผนการที่จะใช้เสี่ยวฮั่วเป็นข้อต่อรองเพื่อเกลี้ยกล่อมคุณปู่นั้นล้มเหลวไม่เป็นท่า “คุณปู่คะ นี่มันอาหารอะไรเหรอ? หนูไม่เคยเห็นมาก่อนเลย คุณไปเอามาจากไหนคะ?” ฟ่านอวี่จิงตรวจสอบผลไม้นั้นอย่างละเอียด เขาเต็มไปด้วยความสงสัย เขาเชื่อมั่นว่าตัวเองผ่านการต่อสู้มามากจึงถือว่ามีความรู้รอบตัวดีเยี่ยม ทว่าเขากลับไม่เคยเห็นอาหารนกชนิดนี้มาก่อนเลย ฟ่านซ่างเต๋อตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันซื้อมาจากร้านสัตว์เลี้ยงแถวนี้แหละ ชื่ออะไรสักอย่างว่าผลหินโลหิต” “ผลหินโลหิต?” ฟ่านเสี่ยวอวี่ครุ่นคิดถึงชื่อนั้น แม้ว่าเธอจะเป็นนักเรียนเกียรตินิยมที่มีความรู้กว้างขวาง แต่ชื่อนี้กลับไม่คุ้นหูเลยแม้แต่นิดเดียว “หนูไม่เคยได้ยินชื่อผลไม้นี้มาก่อนเลยค่ะ มันเป็นอาหารจริงหรือเปล่า? หนูเกรงว่ามันอาจจะมีผลข้างเคียงนะคะ” เธอตั้งข้อสงสัย ฟ่านอวี่จิงพยักหน้า “เธอพูดถูก ร้านสัตว์เลี้ยงที่ไร้จรรยาบรรณบางร้านมักจะเอาวัชพืชมาหลอกว่าเป็นอาหารสัตว์เลี้ยง ในเขตตัวเมืองมีกฎระเบียบที่เข้มงวดเรื่องนี้มาก ไม่เหมือนที่นี่ คุณปู่อย่าเอาเสี่ยวฮั่วไปเสี่ยงเพียงเพราะซื้อของที่ไม่รู้จักมาเลยนะครับ” “อะไรนะ?” ฟ่านซ่างเต๋อเริ่มรู้สึกประหม่าเมื่อถูกทักแบบนั้น นกจูเชว่เป็นแก้วตาดวงใจของเขา มันมีความสำคัญต่อเขามาก เขาไม่อยากนึกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากนกน้อยเป็นอะไรไป “ฉันไม่คิดว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ ฉันซื้อมาจากร้านที่เป็นทางการ มีใบอนุญาตประกอบการด้วย” ฟ่านซ่างเต๋อพยายามรักษาท่าทีให้ดูสงบ แม้ในใจจะเริ่มกลัวจนสั่นเทา ฟ่านเสี่ยวอวี่นึกขึ้นได้ “หนูเคยได้ยินว่าร้านพวกแก๊งมิจฉาชีพบางร้านจะผสมสารเคมีพิเศษลงไปในอาหารสัตว์เลี้ยงเพื่อให้รสชาติดีขึ้นและทำให้สัตว์เลี้ยงเสพติด สัตว์เลี้ยงจะคลุ้มคลั่งหากไม่ได้กินอาหารพวกนั้น และอาจจะตายกะทันหันหากกินไปนานๆ หรืออาจจะเจ็บป่วยด้วยโรคอื่นๆ ได้นะคะ” ฟ่านซ่างเต๋อถึงกับอึ้งไป เขาเคยเห็นข่าวพวกนี้ผ่านตามาบ้าง แล้วตอนนี้เขาก็เริ่มวิตกกังวล “จริงด้วยครับ อาหารที่ผมเอามาคือของโปรดของพวกนกตระกูลอัคคี แต่เสี่ยวฮั่วไม่แม้แต่จะชายตามอง แต่มันกลับสนใจผลไม้ที่คุณปู่มี นี่มันแปลกเกินไปแล้ว” รอยยิ้มซื่อๆ หายไปจากใบหน้าของฟ่านอวี่จิงหลังจากน้องสาวอธิบายจบ แทนที่ความใสซื่อนั้นด้วยความร้ายกาจและจริงจัง “แล้ว... คุณปู่ซื้อมันมาราคาเท่าไหร่คะ?” ฟ่านเสี่ยวอวี่ถามขึ้นมาดื้อๆ ฟ่านซ่างเต๋อประหลาดใจกับคำถามนี้ ด้วยสัญชาตญาณเขาตอบออกไปว่า “1,500 เหรียญ...” “ขวดละ 1,500 เหรียญเหรอ?!” ฟ่านเสี่ยวอวี่ตกใจจนตาค้าง ใบหน้าสวยหวานเริ่มเย็นเยือกขึ้นมา “นี่ไม่ใช่เขตตัวเมืองนะ ไม่มีทางที่อาหารสัตว์เลี้ยงจะแพงขนาดนี้หรอก นี่มันต้องเป็นร้านมิจฉาชีพแน่ๆ!” “คุณปู่ครับ ร้านนั้นอยู่ที่ไหน และชื่อร้านอะไรครับ?” ฟ่านอวี่จิงถามตรงๆ “ร้านสัตว์เลี้ยงพิกซี่...”

React

Discussion