Chapter 1588: แผนการของจงผินเลี่ยง “กิจกรรมเข้าค่ายเหรอ? พวกเธอสองคนว่ายังไงบ้าง?” หลินอี้ไม่ได้สนใจนักว่าจะไปหรือไม่ เพราะการตัดสินใจขึ้นอยู่กับเหมิ่งเหยาและอวี่ซู “พวกเราอยากไปแน่นอนอยู่แล้ว!” เฉินอวี่ซูตอบกลับทันควัน ในตอนนั้นเอง ฉู่เหมิ่งเหยาก็เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับเครื่องดื่มสองขวดในมือ เธอเปิดขวดหนึ่งแล้วยัดเข้าไปในปากของอวี่ซู น้ำหวานทะลักเข้าปากอวี่ซูจนเกือบทำให้เธอสำลักตาย... “ซู ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามพูด? ทำไมถึงดื้อแบบนี้!” เหมิ่งเหยาถลึงตาใส่อวี่ซู “แค่ก... พี่เหยาเหยา นี่มันฆาตกรรมชัดๆ!” เฉินอวี่ซูรีบกลืนน้ำลงคอแล้วกลอกตา “แต่ว่าหนูอยากไปนี่นา... อยู่แต่ในบ้านมาหลายวันแล้ว มันน่าเบื่อจะตาย!” “หลินอี้เขายุ่งอยู่กับการฝึกฝน มีเรื่องสำคัญต้องทำ แน่นอนว่าเขาไปด้วยไม่ได้หรอก” เหมิ่งเหยากล่าว “ไปดูทีวีที่บ้านเถอะ มันก็น่าสนใจดีออก เธอจะได้จินตนาการว่าตัวเองเป็นนางเอกยังไงล่ะ!” “ไม่เอาหรอก พระเอกในทีวีไม่ได้เรื่องเหมือนพี่โล่เลย ถ้าต้องจินตนาการถึงคนอื่น หนูคงรู้สึกแย่กว่าเดิม” อวี่ซูกล่าวพร้อมส่ายหัว เหมิ่งเหยาไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “งั้นเธอก็ลองจินตนาการว่าตัวเองเป็นพี่โล่ดูสิ” “เอ่อ...” เฉินอวี่ซูชะงักไป “เอาเถอะ แค่ออกไปเที่ยวเล่นใช่ไหม?” หลินอี้ยิ้ม “ช่วงนี้ฉันเองก็ถึงจุดคอขวดพอดี บางทีการออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างอาจจะเป็นผลดี อาจจะทำให้ฉันทะลวงผ่านระดับไปเลยก็ได้!” หลินอี้รู้สึกขอบคุณความเข้าใจของเหมิ่งเหยาเสมอมา แม้เธอจะเป็นคนประเภทที่มักจะแสดงออกว่าไม่สนใจใคร แต่จริงๆ แล้วเธอก็ห่วงใยผู้อื่นอยู่เสมอ “โอ้ เยี่ยมไปเลย งั้นฉันจะรีบโทรไปลงชื่อเดี๋ยวนี้แหละ!” คำตกลงของหลินอี้ทำให้เฉินอวี่ซูดีใจมาก เธอรีบหันไปจัดการโทรศัพท์ทันที เหมิ่งเหยายักไหล่ “เพราะนี่เป็นกิจกรรมของทางโรงเรียน ฉันคงพาถังอวิ๋นไปด้วยไม่ได้ เธอไปคุยกับเขานะ อย่าให้เขาน้อยใจล่ะ” “อืม ได้สิ เดี๋ยวฉันอธิบายให้เธอฟังเอง” หลินอี้ตอบ ในเวลาไม่นาน เฉินอวี่ซูก็กำหนดเวลาและสถานที่ได้เรียบร้อย สถานที่ที่ทางชั้นเรียนเลือกไว้ไม่ได้ไกลนัก เป็นรีสอร์ตแห่งหนึ่งใกล้กับซงซาน ซึ่งเป็นเขตท่องเที่ยวเล็กๆ แห่งหนึ่ง อย่างไรก็ตาม จุดประสงค์หลักของทุกคนไม่ใช่การไปชมทิวทัศน์ แต่คือการใช้โอกาสนี้สังสรรค์กัน เพราะเมื่อสำเร็จการศึกษาจากชั้นมัธยมปลาย ทุกคนก็จะแยกย้ายกันไปตามทาง และเมื่อก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ชีวิตของแต่ละคนก็จะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง บางคนสอบติดมหาวิทยาลัยในฝัน บางคนถูกส่งไปลั่วซาน บางคนต้องสืบทอดธุรกิจครอบครัวและกลายเป็นเถ้าแก่ ส่วนบางคนก็เลือกที่จะเรียนซ้ำชั้น กำหนดการเดินทางถูกตั้งไว้เป็นคืนวันศุกร์นี้ โดยมีจุดนัดพบอยู่ที่รีสอร์ต ในวิลล่าของจงผินเลี่ยง เกาเสี่ยวฝูที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังจ้องมองจดหมายบนโต๊ะด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหดหู่และถอนหายใจออกมา “ถึงแม้คราวนี้เจ้าเป่าจะได้โชคช่วยจนฝึกวิชาเบญจมาศขั้นที่สองสำเร็จ แต่เขาก็ยังต้องมาเสียท่าให้กับหลินอี้อยู่ดี ไม่นึกเลยว่าหลินอี้จะก้าวเข้าสู่ระดับผู้ฝึกตนขั้นปลายไปแล้ว!” ประกายความแค้นวูบผ่านดวงตาของผินเลี่ยง “ทำไมการจะฆ่ามันถึงได้ยากเย็นนักนะ?” “พี่เหลียง ตอนนี้ตื่นตระหนกไปก็ไร้ประโยชน์ครับ เราต้องรอให้วิชาของเจ้าเป่าพัฒนาจนเต็มที่ก่อน ไม่อย่างนั้นเรายิ่งไม่ใช่อคู่ต่อสู้ของมันเข้าไปใหญ่” เสี่ยวฝูกล่าวอย่างท้อแท้ “นอกจากเจ้าเป่าแล้ว เราก็ไม่รู้จักใครอีก ถ้าเราจะสู้กับหลินอี้ เราไม่ใช่พวกมือสมัครเล่นแน่!” “ไม่ต้องใช้กำลังหรอก” ผินเลี่ยงกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “งานรวมรุ่นคลาสนี้เป็นโอกาสดีที่จะจัดการหลินอี้ ถึงเราจะทำอะไรมันไม่ได้ อย่างน้อยก็ทำให้มันอับอายขายหน้าได้บ้าง ฉันไม่ชอบที่เห็นฉู่เหมิ่งเหยาอยู่ใกล้กับมัน!” “พี่เหลียง พี่ยังไม่ตัดใจจากฉู่เหมิ่งเหยาอีกเหรอครับ?” เสี่ยวฝูถาม “จะตัดใจได้ง่ายๆ ได้ยังไง? ถึงตอนนี้ฉันจะรู้แล้วว่ายัยนั่นกับเฉินอวี่ซูปั่นหัวฉันเล่น แต่ฉันก็ยังลืมเธอไม่ได้!” ผินเลี่ยงกล่าว “ต่อให้ฉันไม่มีวันได้ครอบครองเธอ แต่ฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้หลินอี้ได้เธอไปเด็ดขาด!” “แล้ว... เรื่องของอันเจี้ยนเหวินล่ะครับ...” เกาเสี่ยวฝูรีบถาม “พี่เหลียง ตอนนี้เราสร้างศัตรูมากเกินไปไม่ได้นะครับ ถ้าแค่แตะต้องตัวหลินอี้มันก็พอไหว แต่ถ้าเราไปยุ่งกับฉู่เหมิ่งเหยา อันเจี้ยนเหวินไม่ปล่อยเราไว้แน่!” “หึ ฉันรู้เรื่องนั้นดี ฉันจะยอมทนไปก่อน! แต่อันเจี้ยนเหวินน่ะเหรอ... ก็แค่ขยะ สักวันหนึ่งเราก็ต้องฆ่ามัน!” ผินเลี่ยงแค่นเสียง “มันทำให้ฉันต้องเสียไตไปข้างหนึ่ง! ฉันจะต้องทำให้มันไม่มีชีวิตรอด!” “แล้ว... เราจะจัดการหลินอี้ตอนงานรวมรุ่นยังไงครับ?” เสี่ยวฝูถาม “หึๆ ฉันอดทนรอมานานมากแล้ว ถึงเวลาลงมือเสียที ฉันจะจัดฉากให้หลินอี้โดยที่มันไม่รู้ตัว!” ผินเลี่ยงเอ่ยขึ้น “ฉันมีแผนของฉัน... เข้ามาใกล้ๆ แล้วฟังให้ดี” “ได้ครับ!” เสี่ยวฝูรีบโน้มตัวเข้าไปฟัง “เมื่อถึงเวลานั้น เราจะเตรียมยาปลุกเซ็กส์แล้วแอบใส่ลงไปในแก้วของหลินอี้ ไม่มีทางที่มันจะระวังตัวจากพวกเราได้เพราะทุกคนก็คือคนในคลาสเดียวกัน แถมเราก็หายหน้าไปนานขนาดนี้ หลินอี้ไม่มีทางป้องกันตัวได้แน่นอน!” ผินเลี่ยงลดเสียงต่ำลง “หลังมื้อเย็น เราจะหาวิธีพาตัวหลินอี้กับเหมิ่งเหยาไปไว้ในห้องเดียวกัน ให้หลินอี้มันทนกับความต้องการของตัวเองไปเถอะ หึๆ...” “หือ? ทำแบบนั้นจะไม่กลายเป็นเข้าทางหลินอี้เหรอครับ?” เสี่ยวฝูกะพริบตาปริบๆ “แกนี่โง่จริง! คิดเหรอว่าฉู่เหมิ่งเหยาจะยอม? ยัยนั่นต้องกรีดร้องลั่นจนคนทั้งชั้นได้ยินแน่ แล้วหลินอี้จะต้องขายหน้าสุดๆ! แถมความสัมพันธ์ของมันกับฉู่เหมิ่งเหยาต้องพังไม่เป็นท่าแน่!” ผินเลี่ยงกล่าว เกาเสี่ยวฝูพยักหน้าและร้องเชียร์ “แผนยอดเยี่ยมมากครับพี่เหลียง! ถ้าหลินอี้อธิบายไม่ได้ ชื่อเสียงมันก็พังพินาศแน่! แต่ว่า... ฉู่เหมิ่งเหยาจะไม่ยอมเล่นตามน้ำไปเหรอครับ?” “ไม่มีทางเป็นไปได้ เต็มที่อาจจะเป็นเฉินอวี่ซู แต่กับฉู่เหมิ่งเหยาไม่มีทางแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นเราจะคอยดูอยู่ห่างๆ เราจะเรียกพวกมารุมดูให้เต็มตา แล้วมาดูกันว่าพวกมันจะทำตัวกันยังไง!” ผินเลี่ยงหัวเราะ “จากนั้นก็ถ่ายรูปส่งให้สื่อเสียหน่อย เราจะปั่นกระแสให้ดังระเบิด ถึงจะจัดการหลินอี้ไม่ได้ แต่แค่นี้ก็ทำให้มันอับอายจนอยากตายแล้ว!” “สุดยอดครับ!” เสี่ยวฝูชูนิ้วโป้งให้ ก่อนจะขมวดคิ้ว “หลินอี้เป็นผู้ฝึกตน ยาปกติคงไม่มีผลกับมันหรอกมั้งครับ?” “ฮ่าๆ อย่าลืมสิว่าเรามีเจ้าเป่าอยู่! สำนัก ‘ทุกวันทุกคืน’ เป็นหนึ่งในสำนักโบราณที่ชั่วร้ายที่สุด มีพิษร้ายแรงสารพัดชนิด! เดี๋ยวฉันจะส่งจดหมายไปบอกเจ้าเป่าให้หามืออาชีพมาจัดการเรื่องยาสำหรับผู้ฝึกตนสักหน่อยเป็นไงล่ะ?” ผินเลี่ยงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี