**บทที่ 1597: แผนการที่ย้อนกลับมาเล่นงานตัวเอง** หลินอี้ไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาเดินไปที่ห้องพร้อมกับเมิ่งเหยาและอวี่ซู ยังไงพวกเขาก็อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันอยู่แล้ว ต่อให้ต้องพักในห้องเดียวกันก็ไม่มีอะไรให้ต้องรู้สึกตะขิดตะขวงใจ “พี่เหลี้ยงครับ ไม่ใช่ว่าเราตกลงกันว่าจะหาเหตุผลไล่อวี่ซูไปเหรอ? ทำไมพี่ถึงไม่ลงมือตามแผนล่ะ?” เสี่ยวฝูถามขึ้นระหว่างทางที่เดินกลับห้องของตัวเอง “ไม่มีเวลาแล้วไอ้โง่! พวกเราต่างก็โดนยาเข้าไปเหมือนกัน แล้วมันก็กำลังจะออกฤทธิ์ในไม่ช้านี้แล้วด้วย เราต้องรีบกลับห้องไปหาผู้หญิงมาจัดการให้เรียบร้อย ไม่งั้นเราจะไม่มีเวลาไปจับผิดหลินอี้ตอนมันกำลังลงมือ!” ผิ่นเหลี้ยงกัดฟันพูด “อา จริงด้วยพี่!” เสี่ยวฝูพยักหน้าหงึกๆ “แต่ไหน่เพ่าบอกว่ายานี้แรงมาก ต่อให้เฉินอวี่ซูจะเต็มใจ แต่ฉู่เมิ่งเหยาไม่มีทางยอมแน่ๆ พอหลินอี้คุมตัวเองไม่อยู่แล้วบุ่มบ่ามเข้าไปล่ะก็... ฮี่ๆ เราก็จะแอบถ่ายรูปเก็บไว้ แล้วคราวนี้แหละได้สนุกกันแน่!” “ถูกต้อง เดี๋ยวนี้เสี่ยวฝูฉลาดขึ้นเยอะเลยนี่!” ผิ่นเหลี้ยงเอ่ยชม ในระหว่างทางกลับห้อง หลินอี้เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ร่างกายของเขามันเริ่มร้อนรุ่มไปหมด! ด้วยทักษะทางการแพทย์ระดับเทพของเขา ผมบอกได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่อาการของคนเมาค้าง แต่มันคือ... ผมโดนยาปลุกเซ็กส์เข้าให้แล้ว! ถ้าเป็นคนธรรมดาคงไม่สามารถวินิจฉัยอาการได้แม่นยำขนาดนี้ แม้หลินอี้จะไม่รู้ว่าตัวเองโดนยาเข้าไปตอนไหน แต่เขารู้ดีว่าผลหลังจากโดนยาจะเป็นอย่างไร! ‘ไม่ดีแน่!’ ผมประมาทเกินไปจริงๆ เหล้าขวดนั้นต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ! สิ่งเดียวที่หลินอี้นึกออกคือเหล้าแก้วนั้น แต่เขาก็ตรวจสอบคุณภาพของเหล้าแล้วว่าไม่ได้มียาผสมอยู่ แถมเขายังให้ทั้งผิ่นเหลี้ยงและเสี่ยวฝูดื่มกันไปคนละแก้วเพื่อความแน่ใจแล้วด้วย ทว่าเขาคาดไม่ถึงเลยว่า สองคนนั้นจะยอมเสี่ยงโดนยาไปด้วยเพียงเพื่อให้เขาดื่มมันลงไป! จุดประสงค์ของพวกมันคืออะไรกันแน่? พอมองไปที่เมิ่งเหยากับอวี่ซูที่เดินอยู่ข้างๆ ผมก็เดาแผนการของผิ่นเหลี้ยงออกทันที มันคงอยากจะให้ผมฝืนใจเมิ่งเหยาหรือไม่ก็อวี่ซู เพื่อทำลายชื่อเสียงของผมหรือของตัวคุณหนูเอง! ลูกไม้แบบนี้ดูธรรมดามาก แต่ถ้าพวกมันวางแผนมาอย่างดี มันก็อาจจะเกิดผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงได้! สำหรับยู่ซู ผมมั่นใจว่าถ้าผม ‘กด’ เธอลงไปจริงๆ เธอคงไม่ขัดขืนอะไรหรอก แต่กับคุณหนูเนี่ย... มันพูดยาก! บางทีผิ่นเหลี้ยงคงจะตระหนักถึงเรื่องนี้ เลยจงใจลงมือ! ถ้าคุณหนูขัดขืน ผิ่นเหลี้ยงก็สามารถถ่ายคลิปเอาไว้แล้วประกาศให้ทุกคนรู้ว่าหลินอี้คือไอ้หื่นกามนักข่มขืน ต่อให้เมิ่งเหยาจะออกมาปฏิเสธในภายหลัง แต่มันก็ทำลายชื่อเสียงของผมไปเรียบร้อยแล้ว! ...... ผิ่นเหลี้ยงทำอะไรหลินอี้ไม่ได้แม้จะมีไหน่เพ่าคอยช่วย การได้ทำให้หลินอี้เสียหน้าหรือปั่นประสาทได้สักนิดก็นับว่าเป็นไอเดียที่ไม่เลว! ที่สำคัญที่สุดคือทุกคนต่างก็เมากันหมด เขาจะอ้างว่าตัวเองไม่รู้เรื่องและปัดความรับผิดชอบทั้งหมดก็ย่อมได้! ไอ้นี่มันฉลาดไม่เบาจริงๆ! อย่างไรก็ตาม หลินอี้คือนักศึกษาแพทย์ระดับปรมาจารย์ ยาปลุกเซ็กส์แค่นี้ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยสักนิด เขาจะใช้การฝังเข็มเพื่อถอนพิษด้วยตัวเองเมื่อไหร่ก็ได้ แต่จงผิ่นเหลี้ยงกับเกาเสี่ยวฝูเนี่ยสิ... พวกมันจะจัดการยังไง? รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลินอี้เมื่อความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาโจวรั่วหมิงทันที! “ลูกพี่หลิน! มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ?” รั่วหมิงกำลังนอนอุตลุตอยู่ที่บ้านตอนที่โทรศัพท์ดังขึ้น ตอนแรกเขาเกือบจะกดวางสายทิ้งแล้ว แต่พอเห็นชื่อหลินอี้บนหน้าจอ เขาก็หูตาสว่างทันทีแล้วรีบกดรับสายด้วยความรวดเร็ว! เขารู้สึกกลัวนิดๆ เพราะถ้าเขากดวางสายล่ะก็ เขาและตระกูลโจวคงได้เดือดร้อนกันหมดแน่! “รีสอร์ตเทียนตี้เป็นทรัพย์สินของตระกูลนายนี่ ใช่ไหม?” หลินอี้ถาม “ใช่ครับ ลูกพี่หลินมีคำสั่งอะไรหรือเปล่า?” รั่วหมิงใจหายวาบ หรือว่าจะมีผู้จัดการคนไหนในรีสอร์ตไปล่วงเกินหลินอี้เข้า? รั่วหมิงอยากจะด่าไอ้หมอนั่นชะมัด เขาอุตส่าห์ยอมลงให้หลินอี้ทุกอย่างแล้วเชียว อย่ามาหาเรื่องใส่ตัวให้เขาหน่อยเลย! “อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก แค่จะถามว่าที่นั่นมี ‘เด็ก’ (ผู้หญิงบริการ) ไหม?” หลินอี้ถามนิ่งๆ “มีครับมี! ลูกพี่ต้องการเหรอครับ?” รั่วหมิงเริ่มผ่อนคลายลงเมื่อรู้ว่าหลินอี้ไม่ได้ถูกหาเรื่อง “เปล่าหรอก... สั่งผู้จัดการที่นั่นไว้ คืนนี้ไม่ว่าใครจะเรียกหาผู้หญิง ให้บอกว่าไม่มี! ต่อให้พวกมันจะโทรเรียกมาจากข้างนอกก็ห้ามให้เข้ามาเด็ดขาด!” หลินอี้สั่งเสียงเข้ม “เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม? นายต้องจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาดนะ” “ไม่ต้องห่วงครับลูกพี่หลิน ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้เลย!” รั่วหมิงไม่รู้ว่าหลินอี้ต้องการจะทำอะไร แต่เขาไม่จำเป็นต้องรู้ แค่ทำตามที่สั่งก็พอ ตราบใดที่หลินอี้พอใจ ทุกอย่างก็โอเค! หลังจากวางสาย รั่วหมิงก็โทรหาผู้จัดการรีสอร์ตทันทีเพื่อแจ้งแผนการของหลินอี้ แถมยังขู่กำชับไปว่า “ฉันจะบอกแกให้นะ ถ้าแกทำเรื่องนี้ได้ดี ฉันมีรางวัลให้! แต่ถ้าแกพลาด ฉันไม่เอาแกไว้แน่ มันไม่ใช่แค่เรื่องไล่ออกแล้วไสหัวไปหรอกนะ แต่ถ้าฉันเป็นอะไรไป ฉันจะลากแกลงนรกไปด้วย!” ผู้จัดการรีสอร์ตแทบจะช็อกคาที่เมื่อได้ยินคำขู่ของรั่วหมิง เพราะเขารู้ดีว่าตระกูลโจวนั้นคือนักเลงตัวจริง! เขาต้องทำให้สำเร็จ! ดังนั้น ผู้จัดการจึงสั่งให้คนของเขารวบรวมพนักงานหญิงทั้งหมดไปขังไว้ในห้องประชุมเป็นการชั่วคราว เพราะเขากลัวว่าพวกเธอจะแอบไปรับงานส่วนตัว! จากนั้นเขาก็สั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยปิดประตูรีสอร์ตและไม่รับแขกเพิ่ม เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้หญิงจากข้างนอกแอบเล็ดลอดเข้ามาได้... เหตุผลนี้มันดูตลกไปหน่อย และการจัดการในรีสอร์ตก็ดูวุ่นวายจนน่าสับสน... ทางด้านผิ่นเหลี้ยงและเสี่ยวฝูที่กลับมาถึงห้องแล้ว ทั้งคู่รีบโทรหาพนักงานต้อนรับเพื่อขอให้จัดส่งผู้หญิงมาให้สองคน แต่คำตอบที่ได้รับคือ “ขอประทานโทษด้วยครับท่าน รีสอร์ตของเราเป็นสถานประกอบการที่ถูกกฎหมาย เราไม่มีบริการที่ไม่เหมาะสมเช่นนั้น โปรดเข้าใจด้วยครับ!” “ไอ้เชี่ยเอ๊ย!” ผิ่นเหลี้ยงแทบจะระเบิดอารมณ์ นี่มันกะจะหลอกใครกันวะ? ตอนที่เขาเลือกที่นี่เป็นที่นัดรวมตัว ก็เพราะเขาเคยมาเล่นที่นี่มาก่อน และตอนนั้นเขาก็หาผู้หญิงได้ตั้งหลายคน! ผิ่นเหลี้ยงคิดว่าพนักงานต้อนรับคนนี้คงจะเป็นเด็กใหม่ เลยตวาดกลับไปว่า “ไปตามผู้จัดการล็อบบี้มาคุยกับกู!” “เอาไงดีพี่เหลี้ยง? หรือที่นี่จะไม่มีบริการแบบนั้นจริงๆ แล้วเราจะทำยังไงดี?” เสี่ยวฝูเริ่มลนลาน “ไม่เป็นไร ฉันรู้จักผู้จัดการที่นี่ดี เมื่อก่อนฉันกับเฮยเป้ามาที่นี่บ่อย...” ผิ่นเหลี้ยงเอ่ยพลางนึกถึงเฮยเป้าขึ้นมานิดหน่อย “ป่านนี้ไอ้พี่เฮยเป้าจะเป็นยังไงบ้างนะ...”