Chapter 1606

Published Mar 12, 2026, 10:22 PM

Chapter 1606 ท้ายที่สุด คนที่ซวยที่สุดก็คือ เกาเสี่ยวฝู เขาเป็นคนเริ่มเรื่องนี้แท้ๆ แต่กลับต้องมารับผลกรรมที่ตัวเองก่อ เขาถูกบังคับให้จูบกับเด็กสาวสองคนในห้องเรียนที่ขึ้นชื่อว่า ‘บอสหน้าผี’ และ ‘รองบอสหน้าผี’ หลังจากจูบนั้น เกาเสี่ยวฝูก็สลบเหมือดลงไปกับพื้นด้วยความขยะแขยง ในขณะที่นักเรียนหญิงหน้าตาอัปลักษณ์ทั้งสองคนกลับยังคงเคลิบเคลิ้ม! แต่ก็นะ เกาเสี่ยวฝูเองก็ไม่ใช่คนหน้าตาขี้เหร่ ออกจะเป็นหนุ่มหล่อด้วยซ้ำ และเคยเป็นขาใหญ่ในห้องเรียนมาก่อน แม้จะถูกหลินอี้เหยียบจมดินไปแล้ว แต่เขาก็ยังมีที่ว่างในใจของพวกสาวๆ อยู่บ้าง โดยเฉพาะกับพวกสิ่งมีชีวิตระดับไดโนเสาร์ ดังนั้นหลังจากถูกสอง ‘สาวงาม’ เข้ามากอดและจูบ เขาจึงถึงกับช็อกจนหมดสติไป สภาพของเสี่ยวฝูทำให้เพื่อนร่วมชั้นต่างพากันหัวเราะร่า ตอนแรกเกมนี้เป็นเพียงแค่ออเดิร์ฟเท่านั้น หลังจากจบเกม พินเหลียงตั้งใจจะจัดกลุ่มไปที่ห้องสันทนาการเพื่อเล่นพูล วิดีโอเกม โบว์ลิ่ง และอื่นๆ แต่ในเมื่อเสี่ยวฝูสลบไปแบบนี้ เขาก็ไปต่อไม่ได้แล้ว เขาเลยต้องแจกตั๋วเข้าห้องสันทนาการให้ทุกคน ใครที่อยากเล่นอะไรก็ไปเล่นกันเอง เหมิงเหยาเจ็บแปลบในใจขณะมองดูใบหน้าที่มีความสุขของหลินอี้และอวี่ซู นี่คือความสุขที่เป็นของเธอหรือเปล่านะ? เธอเริ่มนึกเสียใจที่มอบโอกาสนี้ให้อวี่ซู เหมิงเหยานวดขมับตัวเอง ทำไมเธอถึงชอบนึกเสียใจภายหลังอยู่เรื่อยเลยนะ? เธอเสียใจจริงๆ งั้นหรือ? เป็นเพราะเธอมีความรู้สึกให้หลินอี้ หรือว่าเป็นเพราะเหตุผลอื่นกันแน่? เหมิงเหยาส่ายหัว พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่คิดถึงเรื่องพวกนี้... แต่มันก็ทำให้เธอหงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อย เดิมทีเธอเต็มไปด้วยความระแวงและความเป็นศัตรูกับหลินอี้ แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความคิดของเธอเปลี่ยนไป! “พี่เหยาเหยา พี่กำลังคิดอะไรอยู่คะ?” เฉินอวี่ซูเห็นฉูเหมิงเหยายืนเหม่ออยู่ เธอไม่รู้ว่าฉูเหมิงเหยากำลังคิดอะไรอยู่จึงรีบถามขึ้น “ไม่มีอะไรหรอกซู” เหมิงเหยาส่ายหัว “ไปกันเถอะ พี่เหนื่อยหน่อยๆ แล้ว เดี๋ยวจะกลับไปพักผ่อน” “อ๋อ... งั้นเราไม่ไปห้องเกมกันแล้วเหรอคะ?” อวี่ซูดูผิดหวังเล็กน้อย นานๆ ทีจะได้ออกมาสนุกทั้งที ถ้าต้องรีบกลับไปพักผ่อนเร็วขนาดนี้คงน่าเบื่อแย่ เหมิงเหยาสามารถมองเห็นความผิดหวังในดวงตาของอวี่ซูได้ แต่มันก็สมเหตุสมผลอยู่—พวกเธอขลุกอยู่แต่ในวิลล่ามาตลอด และหลินอี้เองก็ฝึกฝนอย่างหนักหลังจากสอบเสร็จ เหมิงเหยา อวี่ซู และถังหยุน จึงไม่อยากไปรบกวนเขา พวกเธอรู้ดีว่าหลินอี้กำลังจะทำเรื่องสำคัญบางอย่าง ก็เลยไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหน โอกาสหายากแบบนี้ ถ้าไม่ได้สนุกก็คงน่าเสียดายแย่! อย่างไรก็ตาม ฉูเหมิงเหยารู้สึกเหนื่อยมากในช่วงสองวันที่ผ่านมา เธอเหงื่อท่วมจากการคอยพัดให้หลินอี้แถมยังเปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นจัด ฉูเหมิงเหยาเลยรู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นหวัด ...... แต่เพื่อไม่ให้อวี่ซูต้องผิดหวัง ฉูเหมิงเหยาจึงตัดสินใจไปกับเธอ เธอส่งยิ้มให้ “อ๋อ จริงสิ พี่ลืมไปเลย งั้นเราไปกันเถอะ?” หลินอี้ดูออกว่าเหมิงเหยากำลังหมดแรง แต่เขาก็เห็นถึงความรักและความห่วงใยที่เธอมีให้อวี่ซูด้วย เธอดูเหมือนพี่สาวที่แสนดีจริงๆ และหาได้ยากที่ทั้งสองจะมีสายสัมพันธ์ที่ดีต่อกันขนาดนี้ พวกเธอไม่ใช่พี่น้องสายเลือดเดียวกัน แต่กลับสนิทสนมกันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ เสียอีก เสี่ยวป๋อไม่ได้อยากจะเป็นส่วนเกินเลยแม้แต่น้อย เขาตรงดิ่งกลับห้องไปพักผ่อน เขาเริ่มรำคาญที่เพื่อนร่วมชั้นคอยเดินเข้ามาประจบประแจงเขาไม่หยุดหย่อนไม่ว่าจะไปที่ไหน หลินอี้ อวี่ซู และคนอื่นๆ มาถึงห้องสันทนาการที่ชั้นบนสุดของรีสอร์ต ชั้นทั้งชั้นเป็นศูนย์กิจกรรมที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย พินเหลียงตั้งใจจะจองห้องส่วนตัวไว้ให้ทุกคนได้พักผ่อน แต่เขาก็ไม่ได้ทำเพราะเกิดเรื่องเสี่ยวฝูขึ้นมาเสียก่อน อย่างไรก็ตาม ในศูนย์กิจกรรมมีที่นั่งพักผ่อนมากมาย เขาเลยไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีที่นั่ง ถึงแม้ในศูนย์กิจกรรมจะมีเครื่องเล่นมากมาย แต่ก็แทบไม่มีแขกคนอื่นเลย มองไปทางไหนก็ว่างเปล่า! แต่ก็นะ เรื่องนี้มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะศูนย์กิจกรรมเปิดให้เฉพาะแขกของรีสอร์ตเท่านั้น ไม่ได้เปิดให้คนนอกเข้ามา แล้วแขกในรีสอร์ตจะมีสักกี่คนกันเชียว? ทั้งสามหาที่นั่งสุ่มๆ แล้วก็นั่งลง เหมิงเหยาดูล้าๆ หลินอี้จึงหันไปถามอวี่ซู “อยากเล่นอะไรล่ะ? เดี๋ยวพี่พาไป?” “ได้เลยค่ะ!” เฉินอวี่ซูสังเกตเห็นว่าฉูเหมิงเหยารู้สึกไม่สบายตัว จึงไม่รบเร้า “พี่เหยาเหยา พี่จะนั่งดูพวกเราจากตรงนี้ใช่ไหมคะ?” “อืม...” ฉูเหมิงเหยาพยักหน้า ส่วนใหญ่แล้วในใจของฉูเหมิงเหยาก็ยังปรารถนาให้ซูมีความสุข และหวังว่าเธอจะได้เจอที่พักพิงที่ดี! ส่วนหลินอี้นั้น หากมองในแง่ของนิสัยและความแข็งแกร่ง เขาถือเป็นตัวเลือกที่ดี แต่ปัญหาคือเขามีแฟนอยู่แล้ว และไม่ใช่แค่คนเดียวด้วย มันยังจะมีโอกาสระหว่างเขากับอวี่ซูอยู่อีกหรือ? ต่อให้อวี่ซูบอกว่าเธอไม่แคร์ แต่เธอไม่แคร์จริงๆ หรือ? แล้วไหนจะคำสัญญาไร้สาระเรื่องเมียหลวงเมียรองนั่นอีก? บางครั้งเหมิงเหยาก็ไม่เข้าใจความคิดที่แท้จริงของอวี่ซูเลย บางครั้งเหมิงเหยาก็รู้สึกว่าอวี่ซูดูซื่อๆ และชอบทำตัวต๊องๆ แต่ในบางครั้งเหมิงเหยาก็รู้สึกว่านั่นไม่ใช่การแสดง บางทีสิ่งที่เธอพูดอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้ เธอโตมากับอวี่ซู ไม่มีใครรู้จักอวี่ซูดีไปกว่าเหมิงเหยาอีกแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น ฉูเหมิงเหยาก็ไม่เข้าใจเธอจริงๆ เด็กสาวที่ดูไร้กังวลคนนี้ หรือที่เรียกกันว่าพวก ‘ไม่คิดอะไรมาก’ ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีความสุขอย่างที่เห็นเลยสักนิด อย่างไรก็ตาม ในหลายๆ ครั้ง ถึงแม้ทั้งสองจะเหมือนพี่น้อง แต่เหมิงเหยาก็จะไม่พยายามถามถึงความลับในใจของอวี่ซูหากเจ้าตัวไม่เต็มใจจะเล่า! ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอคือพี่เหยาเหยาของซู และเธอจะดูแลเธอให้ดีที่สุดไปตลอดชีวิต! เหมิงเหยาทอดถอนใจขณะเอนตัวพิงโต๊ะ มองดูหลินอี้และอวี่ซูเดินห่างออกไป... หลินอี้พาอวี่ซูไปเล่นเครื่องเล่นอยู่สองสามอย่าง แต่อวี่ซูดูจะหงอยๆ ไม่สดใสเหมือนก่อนหน้านี้ สงสัยคงเป็นเพราะไม่มีเหมิงเหยาอยู่ด้วย หลินอี้พบว่ามันตลกดี สองพี่น้องคู่นี้ก็น่ารักดีเหมือนกัน “พอแล้วค่ะ พี่โล่ ไปหาพี่เหยาเหยากันดีกว่า!” อวี่ซูพูดด้วยความหมดสนุก “อา ได้สิ” หลินอี้พยักหน้าแล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่ม เขาซื้อมาสามขวดแล้วเดินกลับไปหาเหมิงเหยาพร้อมกับอวี่ซู แต่ใบหน้าของเขากลับมืดครึ้มลงทันทีหลังจากเดินไปได้แค่สองก้าว! หลินอี้เห็นชายหัวล้านใส่แว่นกันแดดคนหนึ่งยืนอยู่ข้างที่นั่งของเหมิงเหยา กำลังพูดอะไรบางอย่างกับเธอ ข้างกายเขามีกลุ่มชายหนุ่มที่ดูเหมือนนักเลงยืนขนาบข้างอยู่!

React

Discussion