บทที่ 1594: การเป็นสปอนเซอร์ของจงผิ่นเลี่ยง แน่นอนว่ายังมีเหล่านักเรียนชายหญิงอีกหลายคู่ที่เริ่มมีความรู้สึกดีๆ ให้กันมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย แต่ด้วยความตึงเครียดจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทำให้พวกเขาไม่สามารถทำความสัมพันธ์ให้ชัดเจนได้ ทว่าตอนนี้พวกเขาเรียนจบแล้วและมีเวลาว่างมากพอ จึงอยากใช้โอกาสนี้ขยับความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดกับคนที่ตัวเองชอบมากขึ้น หลินอี้เลี้ยวรถแลนด์โรเวอร์ของเขาเข้าไปจอดในลานจอดรถของรีสอร์ท และพบว่ามีรถหรูจอดอยู่ก่อนแล้วไม่น้อย เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าเพื่อนร่วมชั้นของเขาแทบทุกคนมาจากครอบครัวที่มีฐานะ เพราะโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งเมืองซงซานนั้นเป็นโรงเรียนเอกชนชั้นนำ นอกจากถังอวิ๋นที่มีผลการเรียนดีเลิศจนได้ทุนแล้ว คนอื่นๆ ต่างก็มาจากครอบครัวที่มั่งคั่งทั้งสิ้น หลินอี้เพิ่งจะจอดรถเสร็จ รถเอสยูวีเมอร์เซเดส-เบนซ์คันหนึ่งก็เข้ามาจอดข้างๆ เขา หลินอี้ชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความแปลกใจ แต่พอเห็นคนขับเขาก็หลุดยิ้มออกมา! “คังเสี่ยวโป นายซื้อรถใหม่แล้วเหรอ?” หลินอี้ยิ้มพลางมองไปที่ป้ายทะเบียนรถที่ยังเป็นป้ายแดงอยู่ เห็นได้ชัดว่าเพิ่งถอยมาใหม่ๆ “โธ่ ลูกพี่ ลูกพี่ไม่สนใจผมเลยนะ...” เสี่ยวโปกระโดดลงจากรถด้วยสีหน้าตัดพ้อ “ช่วงนี้ผมโทรไปหาพี่ที่บ้านตั้งหลายสาย แต่วู่เฉินเทียนบอกผมว่าพี่กำลังฝึกฝนอย่างหนัก ผมเลยไม่กล้ารบกวน... ผมนึกว่าพี่ได้ลูกน้องใหม่แล้วจะทิ้งผมซะแล้ว!” “หึๆ...” หลินอี้หัวเราะ “ช่วงนี้ผมยุ่งจริงๆ เลยไม่ได้ติดต่อพวกนายเลย แต่นายน่ะคือเบอร์หนึ่ง ส่วนเฉินเทียนอย่างมากก็แค่เบอร์สามเบอร์สี่ หมอนั่นต้องสุภาพกับนายอยู่แล้ว!” “เขาก็ฉลาดอยู่นะครับ ถึงผมจะไม่ใช่ผู้ฝึกฝน แต่อยากบอกว่าเขานอบน้อมกับผมมากเลยละ” เสี่ยวโปพยักหน้า “รถคันนี้ผมเพิ่งได้มาครับ เจ้าอ้วนไล่คะยั้นคะยอให้ผมซื้อตั้งนานแล้ว บอกว่าผมเป็นถึงรองประธานบริษัทแต่ไม่มีรถขับมันดูไม่ดี เวลาไปพบลูกค้ามันดูไม่สง่าเท่าไหร่! แต่ผมกลัวว่าจะดูอวดรวยเกินไปหน่อย เลยรอจนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จถึงค่อยไปถอยมาครับ” เจ้าอ้วนไล่คือผู้จัดการทั่วไปของบริษัท ส่วนเสี่ยวโปเป็นรองประธาน แต่เจ้าอ้วนไล่ก็ไม่ได้ถือสาที่เสี่ยวโปเรียกเขาแบบนั้น เพราะยังไงซะเขาก็มาเป็นลูกน้องของหลินอี้ทีหลังเสี่ยวโป ดังนั้นในลำดับขั้น เขาก็ยังถือเป็นรุ่นน้องของเสี่ยวโปอยู่ดี! “บริษัทเป็นยังไงบ้าง?” หลินอี้ไม่ได้เข้าไปยุ่งเรื่องธุรกิจของบริษัทมาสักพักแล้ว เพราะช่วงนี้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นกับเขามากมาย “ยาแก้ปวดวางตลาดแล้วครับ กระแสตอบรับดีมาก เรื่องยอดขายไม่มีปัญหาเลย แต่ตอนนี้ต้องขยายสายการผลิตอีกรอบแล้ว...” เสี่ยวโปยิ้มแห้งๆ “ลูกพี่ครับ หลังจากที่พี่โอนเงินออกไป 100 ล้าน สภาพคล่องของบริษัทก็เริ่มตึงๆ มือแล้วเหมือนกันนะ!” หลินอี้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาเบิกเงินจากเจ้าอ้วนไล่ไปหนึ่งร้อยล้านตอนที่ไปทดสอบที่วังเหมันต์ ดูเหมือนว่าเขาต้องหาทางช่วยเจ้าอ้วนไล่กับเสี่ยวโปหาเงินเพิ่มเสียแล้วสิ ดูท่าทางพวกเขากำลังลำบากกันอยู่! “อืม เดี๋ยวถ้าผมว่าง ผมจะลองหาทางวิจัยอะไรใหม่ๆ มาทำเงินดู!” หลินอี้เริ่มคิดในใจว่าเขาควรจะไปรีดไถเงินจากตระกูลอวี่หรือตระกูลจ้าวดีไหมนะ? ยังไงสองตระกูลนี้ก็ดูไม่ค่อยสงบเสงี่ยมอยู่แล้ว ต้องหาทางสั่งสอนไม่ให้พวกมันมารนหาที่ตายกับเขาอีก! เขารู้สึกว่าตัวเองคำนวณพลาดไปหน่อย—ตอนที่วังเหมันต์ขอให้เสี่ยวเสี่ยวอยู่ที่นั่น ถ้าเขาขอเงินชดเชยมาด้วยก็คงจะดีไม่น้อย ทางวังเหมันต์คงไม่ปฏิเสธแน่ เผลอๆ อาจจะให้รางวัลชิ้นใหญ่กว่าเงินเสียด้วยซ้ำ! ...... “ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้ครับ อย่างแย่ที่สุดตอนนี้เราก็แค่เท่าทุน เดี๋ยวทุกอย่างก็ค่อยๆ ดีขึ้นเอง” เสี่ยวโปกล่าว เมื่อเสี่ยวโปและหลินอี้จอดรถเรียบร้อย พนักงานรักษาความปลอดภัยของรีสอร์ทก็เดินเข้ามาช่วยวางกรวยจราจรสะท้อนแสงเพื่อป้องกันไม่ให้รถคันอื่นมาขูดขีดรถของพวกเขา “ยินดีต้อนรับสู่เทียนตี้รีสอร์ทครับ!” พนักงานรักษาความปลอดภัยกล่าวอย่างสุภาพ เทียนตี้รีสอร์ท? หลินอี้กะพริบตา ตอนแรกเห็นบอกแค่ชื่อเมืองที่รีสอร์ทตั้งอยู่ แต่ไม่ได้ระบุชื่อเพราะในเมืองนั้นมีรีสอร์ทดังๆ แค่ที่เดียว ดูเหมือนเจ้าของที่นี่จะเป็นคนกันเองสินะ? “เจ้านายของพวกนายคือ โจวเทียนตี้ งั้นเหรอ?” หลินอี้มองพนักงานแล้วถามขึ้นลอยๆ “ครับท่าน ไม่ทราบว่าท่านรู้จักกับบอสของเราด้วยหรือครับ?” พนักงานไม่กล้าชักช้า เพราะเห็นหลินอี้และเสี่ยวโปขับรถหรูมาทั้งคู่ จึงคิดว่าพวกเขาอาจจะรู้จักกับเจ้าของจริงๆ “อ้อ รู้จักสิ” หลินอี้พยักหน้า “ท่านต้องการให้ผมติดต่อบอสให้ไหมครับ?” พนักงานถามอย่างนอบน้อม “ไม่ต้องหรอก” หลินอี้โบกมือปฏิเสธ เขามาที่นี่เพื่อร่วมงานเลี้ยงรุ่น ไม่ได้อยากจะมาวุ่นวายอะไรกับโจวเทียนตี้ “รับทราบครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยไม่เซ้าซี้ต่อ หลังจากล็อกรถแล้ว หลินอี้ เสี่ยวโป และคนอื่นๆ ก็เดินเข้าไปในล็อบบี้ ที่นั่นมีนักเรียนบางส่วนมารออยู่ก่อนแล้ว และมีคนจำนวนไม่น้อยทั้งชายและหญิงที่รุมล้อมเสี่ยวโปอย่างกระตือรือร้น หลินอี้คือบอสผู้อยู่เบื้องหลังบริษัทผลิตยาของหมอเทวดากวาน ซึ่งมีเพียงคนสนิทเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ แต่ความจริงที่ว่าเสี่ยวโปเป็นรองประธานบริษัทนั้น ทุกคนในห้องต่างก็รู้กันทั่ว! เพราะที่ผ่านมา เสี่ยวโปเป็นคนออกงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์และให้สัมภาษณ์สื่ออยู่บ่อยครั้ง ชื่อเสียงของเขาในตอนนี้จึงโด่งดังกว่าแต่ก่อนหลายเท่านัก! สำหรับอดีตนักเรียนธรรมดาๆ ที่จู่ๆ ก็ก้าวขึ้นมาเป็นถึงระดับผู้บริหารระดับสูงแบบนี้ ทำให้เด็กสาวหลายคนที่เคยเมินเขาถึงกับต้องทุบเต้านั่งเสียใจ พวกเธอพลาดไปได้ยังไงนะ? ทำไมตอนนั้นถึงมองไม่เห็นศักยภาพในตัวคังเสี่ยวโปเลย? แต่พอพวกเธอรู้ว่าเสี่ยวโปมีแฟนแล้ว ก็ได้แต่เสียดายที่ไม่ได้ลงมือก่อน! ส่วนพวกนักเรียนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ต่างก็พยายามเข้ามาประจบประแจงเพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีกับเสี่ยวโป อย่างน้อยก็หวังว่าเห็นแก่ความเป็นเพื่อนเก่า ช่วยฝากฝังงานในบริษัทผลิตยาให้สักตำแหน่งก็ยังดี! พวกเขาไม่ได้หวังถึงขั้นเป็นหัวหน้างานหรือผู้จัดการแผนก แค่พนักงานธรรมดาก็พอแล้ว เพราะบริษัทของหมอเทวดากวานเป็นบริษัทที่มีอนาคตไกล การได้เข้าไปทำงานที่นั่นถือว่าดีมากแล้วในชั่วโมงนี้ หลินอี้ตบบ่าเสี่ยวโปเบาๆ ก่อนจะนำเมิ่งเหยาและอวี่ซูไปนั่งที่โซฟาตรงมุมห้อง เขาไม่ได้สนิทกับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ มากนัก และไม่อยากเข้าไปร่วมวงสนทนาที่วุ่นวาย ครู่ต่อมา ผิ่นเลี่ยงและเสี่ยวฟูก็มาถึง แน่นอนว่าทั้งคู่ตกเป็นเป้าหมายในการประจบสอพลอของเหล่านักเรียนเช่นกัน ครอบครัวของผิ่นเลี่ยงมีทรัพย์สินมากมาย เพื่อนๆ ที่จบไปแล้วยังไม่มีงานทำต่างก็หวังจะหาลู่ทางทำกินจากเขา “กิจกรรมในวันนี้ จริงๆ แล้วลูกพี่เลี่ยงกับหัวหน้าห้องเป็นคนจัดขึ้นมาครับ ตอนแรกหัวหน้าห้องบอกว่าจะให้ทุกคนหารค่าใช้จ่ายกันเอง ถ้าไม่พอค่อยเอาเงินห้องส่วนที่เหลือมาสมทบ แต่ลูกพี่เลี่ยงบอกว่าครั้งนี้เขาจะขอเป็นเจ้ามือเหมาค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง! เพราะฉะนั้นทุกคน กินดื่มกันให้เต็มที่ไปเลย!” เสี่ยวฟูประกาศเสียงดังหลังจากเห็นว่าทุกคนมากันเกือบครบแล้ว หัวหน้าห้องซึ่งเป็นผู้จัดงานหลักไม่ได้คัดค้านอะไร เขาเข้าใจดีว่าอำนาจของเขาจบลงไปพร้อมกับการเรียนจบแล้ว ในเมื่อจงผิ่นเลี่ยงอยากจะเลี้ยงข้าวทุกคน เขาก็ยอมถอยออกมาให้ผิ่นเลี่ยงได้หน้าไปเต็มๆ!