Chapter 1618 - ความคิดกะทันหัน “อึก...” จงพินเหลียงทำอะไรไม่ถูก หากเขาเข้าไปช่วยก็กลัวว่างูตัวนั้นจะมีพิษ ถ้าเขาดูดพิษเข้าปากตัวเองเข้าจะซวยเอาได้! แต่ถ้าไม่เข้าไป เขาก็ได้อวดเบ่งต่อหน้าเกาเสี่ยวฝูไปแล้ว แถมอีกฝ่ายยังเป็นลูกน้องคนสนิทของเขาด้วย ถ้าเขาไม่สนใจลูกน้องตัวเอง เขาก็คงไม่มีหน้าไปยืนอยู่ในสายตาใครได้อีก! เมื่อนึกถึงคนรอบข้าง ความจงรักภักดีที่ไน่เป่ามีให้เขานั้นส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาสร้างภาพลักษณ์ แต่คราวนี้เป็นคิวของเกาเสี่ยวฝู! หากเขาสามารถช่วยเกาเสี่ยวฝูดูดพิษงูได้ เกาเสี่ยวฝูก็จะยิ่งจงรักภักดีต่อเขามากขึ้นในอนาคต! อีกอย่างจงพินเหลียงเห็นว่าเสี่ยวฝูยังไม่ตายหรือหมดสติไป เขาจึงทึกทักเอาเองว่าพิษคงไม่รุนแรงมากนัก เขาจึงกัดฟันกรอดแล้วพุ่งเข้าไป... ในความเป็นจริง ผงกระจายพลังห้าก้าวไม่ได้สร้างความเสียหายให้คนทั่วไปมากนักนอกจากผู้ฝึกตน อย่างมากก็แค่มีอาการแดงและบวมเล็กน้อย ทว่าตัวยาที่ทำให้งูพิษคลุ้มคลั่งนั้นเป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์ หลังจากเข้าสู่ร่างกายหากไม่รีบขับออก มันจะทำให้ผู้ถูกกัดหายใจติดขัดและหัวใจเต้นเร็วขึ้น ถึงขั้นเสี่ยงต่อการขาดอากาศหายใจจนหมดสติได้! ทว่าผลข้างเคียงนี้มีผลเฉพาะกับคนทั่วไปเท่านั้น สำหรับผู้ฝึกตนแล้วพิษนี้แทบไม่มีผลอะไรเลย เพราะผู้ฝึกตนมีภูมิต้านทานที่แข็งแกร่งกว่า ดังนั้น เสี่ยวฝูผู้น่าสงสารก็เริ่มหอบหายใจและชักกระตุกหลังจากร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดอยู่สองสามครั้ง จงพินเหลียงกระโดดตัวโยนด้วยความตกใจ! ให้ตายเถอะ นี่พิษงูกำลังออกฤทธิ์งั้นเหรอ? อย่าบอกนะว่าในพิษงูนั่นมีของอันตรายถึงตายอยู่! แม้จงพินเหลียงจะหวาดกลัวแค่ไหน แต่เขาก็มาถึงตัวเสี่ยวฝูแล้ว ถ้าจะกลับคำพูดตอนนี้เขาคงเสียหน้ายับเยิน! อีกอย่าง การเสียหน้าเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าเสี่ยวฝูโกรธเขาขึ้นมาจะเป็นเรื่องใหญ่ ไน่เป่าไม่ได้อยู่กับจงพินเหลียงในตอนนี้ และเขามีคนให้ใช้สอยได้แค่คนเดียว ถ้าเขาไม่ช่วยเสี่ยวฝูจริงๆ ไน่เป่าจะคิดอย่างไร? จงพินเหลียงคิดว่าไน่เป่ายังคงภักดีต่อเขาและไม่น่าจะมีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้น แต่เขาก็อดกังวลไม่ได้ว่ายิ่งไน่เป่าเก่งขึ้นเท่าไหร่ การควบคุมก็จะยิ่งยากขึ้นเท่านั้น! ดังนั้น การซื้อใจผู้คนจึงเป็นหนทางเดียว! ครั้งหนึ่งเขาเคยใช้วิธีนี้ซื้อใจไน่เป่ามาแล้ว! ด้วยความคิดนั้น จงพินเหลียงจึงพุ่งเข้าหาเสี่ยวฝูโดยไม่ลังเล เขารวบแขนข้างที่ถูกงูกัดของเสี่ยวฝูแล้วเริ่มดูดพิษทันที... เกาเสี่ยวฝูซาบซึ้งจนน้ำตาไหล! ถ้าทำได้ เขาอยากจะดูดพิษเองมากกว่าปล่อยให้จงพินเหลียงต้องเสี่ยง! ทว่าตำแหน่งที่ถูกงูกัดอยู่บนแขน ใกล้กับหลังหัวไหล่ เขาไม่ใช่ยีราฟ จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะดูดพิษในส่วนนั้นเอง เขาต้องพึ่งพาคนอื่นเท่านั้น! “ลูกพี่เหลียง ท่านดีต่อลูกน้องคนนี้มากจริงๆ! ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่เป่าถึงภักดีต่อท่านขนาดนั้น...” เสี่ยวฝูรู้สึกตื้นตัน ลูกพี่เหลียงไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเองเลย! ก่อนหน้านี้เขาเคยไม่พอใจลูกพี่เหลียงนิดหน่อยที่ให้เขาเล่นเกมจูบกับสองสาวอ้วนเมื่อคืน โดยคิดว่าตนเป็นเพียงโล่กำบังให้ลูกพี่! แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาต้องพึ่งพาลูกพี่เหลียงในยามวิกฤต การที่ลูกพี่ให้ลูกน้องจัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เมื่อวานถือเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมา ลูกพี่จะยอมพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก! ...... เสี่ยวฝูสาบานกับตัวเองว่าเขาจะกลายเป็นมือขวาของลูกพี่เหลียง เหมือนกับที่ไน่เป่าทำ เขาจะช่วยลูกพี่เหลียงจัดการกับศัตรูให้หมด! จงพินเหลียงบ้วนพิษงูออกมาหลายคำ จนริมฝีปากของเขาบวมเจ่อเหมือนไส้กรอก! “ว้าว ปากของเหลียงเหลียงใหญ่จัง ดูเหมือนตูดเลย!” อวี้ซูเริ่มหัวเราะเมื่อเห็นสภาพของจงพินเหลียง “ปุ๊...” นักเรียนคนหนึ่งที่กำลังดื่มน้ำอยู่ถึงกับพ่นน้ำออกมาจนเกือบสำลัก คนอื่นๆ ที่เหลือก็พากันหัวเราะ จงพินเหลียงไม่พอใจอย่างมาก เขาจ้องอวี้ซูด้วยสายตาอาฆาต สาบานกับตัวเองว่าจะต้องเล่นงานนางให้ตายสักวัน ยัยแม่วัวนมโต! ใครใช้ให้มาหัวเราะเยาะและดูถูกเขา! แต่ตอนนี้ จงพินเหลียงจำต้องดูดพิษต่อให้เสี่ยวฝูต่อไป “คุณปู่จู มีบางอย่างผิดปกติ... งูหญ้าตัวนั้น ทำไมมันถึงกัด? ดูเหมือนมันจะมีพิษนะ?” เฉินจ้าวหันไปมองเกาเสี่ยวฝูและจงพินเหลียงด้วยความตกใจและกังวล “ใช่ งูนั่นดูเหมือนจะมีพิษจริงๆ เราหนีไปกันเถอะ อย่าไปหาเรื่องใส่ตัวเลย!” ใบหน้าของท่านเฒ่าจูมืดมน เขาวางแผนมาอย่างดี แต่เจ้าโง่เสี่ยวฝูกลับทำลายมันหมด เขาอยากจะตบเด็กนั่นให้ตายนัก! แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ต่อหน้าผู้คนมากมาย สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือจากไปแล้วคิดหาวิธีอื่นจัดการกับหลินอี้ในภายหลัง! ต่อให้เอาเจ้างูนั่นมาขายให้หลินอี้ เขาก็ไม่ซื้อหรอก ถึงจะให้ฟรีก็เถอะ! ทว่าในตอนที่เขากำลังจะวิ่งหนีไปพร้อมกับเฉินซี เขาก็เห็นเงินสองพันหยวนที่เกาเสี่ยวฝูโยนทิ้งไว้บนตะกร้าไม้ไผ่ เขาดีใจมากและแผนการดีๆ ก็ผุดขึ้นในหัว! ท่านเฒ่าจูมองเฉินซีด้วยความคิดชั่วร้าย จากนั้นแสร้งทำเป็นหยิบเงินแต่ “ทำพลาด” ปล่อยเงินร่วงลงไปในตะกร้าไม้ไผ่ ซึ่งมีงูหญ้าพวกนั้นอยู่! “คุณปู่จู หนูทำเงินตก...” เฉินซีเองก็เห็นว่าท่านเฒ่าจูทำเงินร่วงลงไปในตะกร้าไม้ไผ่โดยไม่ได้ตั้งใจ “รีบไปหยิบสิแล้วเราจะได้ไปกันเสียที! เราไม่เอางูนี่แล้ว!” ท่านเฒ่าจูกล่าวกับเฉินซี “อ๊ะ? เงินนี่... ไม่ควรคืนให้คนที่ซื้องูไปเหรอคะ...” เฉินซีลังเล เธอเป็นคนมีจิตใจเมตตา ในเมื่อถูกงูกัดแบบนี้แล้ว ถ้าเอาเงินไปแล้วหนีเลยจะไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือ? แม้การซื้อขายจะเป็นความยินยอมของทั้งสองฝ่าย แต่เฉินซีก็รู้สึกว่าเธอเป็นฝ่ายผิด เธอไม่อยากได้เงินก้อนนั้น แม้ว่ามันจะไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ก็ตาม! “งั้นหนูก็ไปหยิบมาคืนเขา แล้วเราก็รีบหนีกัน!” ท่านเฒ่าจูไม่สนใจ ขอแค่เฉินซีเข้าไปหยิบเงิน เขาไม่แคร์หรอกว่าเธอจะเอาไปคืนหรือไม่ “ได้ค่ะ!” เฉินซียื่นมือออกไปหยิบเงิน แต่เธอไม่คาดคิดว่าทันทีที่มือสัมผัสกับเงินในตะกร้าไม้ไผ่ เธอก็กรีดร้องออกมา “อ๊ะ!” มือของเธอถูกงูในตะกร้าไม้ไผ่กัดเข้าให้แล้ว! เฉินซีชักมือออกตามสัญชาตญาณ แต่บาดแผลที่มือยังคงมีเลือดไหลและบวมขึ้นทันที เฉินซีตกใจจนทำอะไรไม่ถูก! “โธ่เอ๊ย! ซีเอ๋อ ทำไมถึงสะเพร่าแบบนี้?” ท่านเฒ่าจูแสร้งทำเป็นร้อนใจ “ทำไงดี ทำไงดี? ที่นี่ไม่มีหมอ ซีเอ๋อ ลูกอยู่ที่นี่อย่าขยับไปไหนนะ ปู่จะไปตามหมอที่คลินิกใกล้ๆ นี่มาให้!”