Chapter 1022 - สิ่งที่ไม่มีชายใดทนได้ บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นหลังจากที่ซินคลามอนข่มขู่หวังเถิง เฉาหงถูประหลาดใจ เขาไม่คาดคิดว่าซินคลามอนจะเลือกใช้วิธีประนีประนอมก่อน แทนที่จะลงมือแย่งชิงจากหวังเถิงโดยตรง ทำไมเขาถึงทำเช่นนั้น? เฉาหงถูไม่เข้าใจ เขาหวังว่าซินคลามอนจะร่วมมือกับเขาเพื่อสังหารหวังเถิงและกำจัดภัยคุกคามทั้งหมดตั้งแต่ต้นลม แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เขาจะพูดอะไรออกมา เขาเกรงว่าจะไปทำลายแผนการของซินคลามอนเสียก่อน ตระกูลปาร์คเกอร์ทรงอิทธิพลเกินไป เขาไม่มีความกล้าหาญเหมือนหวังเถิงที่จะต่อกรกับตระกูลปาร์คเกอร์ หากเขากล้าพอ เขาคงไม่ส่งลูกสาวตัวเองเข้าไปอยู่ในตระกูลนั้นตั้งแต่แรก เจียวเจียว! จริงสิ ลูกสาวฉันอยู่ที่ไหน? ในที่สุดเฉาหงถูก็นึกถึงลูกสาวผู้น่าสงสารของเขาได้ ถึงแม้เขาจะเสียสละนางไปเพื่อการแต่งงานทางการเมือง แต่เขาก็ยังรักนางอยู่ อันหลานมองไปที่หวังเถิง เขารู้สึกกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับตระกูลปาร์คเกอร์ แต่เขาก็ไม่ได้หวาดกลัว สถานการณ์ของหวังเถิงนั้นต่างออกไป เขาต้องการเป็นบารอนในอาณาจักร และตระกูลปาร์คเกอร์ก็เป็นหนึ่งในแปดดยุค หากเขาไปล่วงเกินพวกเขา ต่อให้ได้เป็นบารอน ชีวิตในจักรวรรดิฉียนมหาศาลก็คงลำบาก ตอนนี้เขามีเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์อยู่ในครอบครองถึงสองชนิด ตระกูลปาร์คเกอร์จึงมีเหตุผลมากพอที่จะเพ่งเล็งเขา อันหลานรู้ดีว่าเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์มีความสำคัญต่อตระกูลปาร์คเกอร์มากเพียงใด พวกเขาไม่มีวันยอมให้เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์สองชนิดตกไปอยู่ในมือของคนอื่นแน่ หากหวังเถิงไม่ยอมสละเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ชีวิตของเขาก็อาจตกอยู่ในอันตราย สีหน้าของอันหลานเคร่งขรึมขึ้น นี่คงเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบากสำหรับหวังเถิง หวังเถิงยิ้มแล้วกล่าวว่า "ที่แกพูดแบบนี้ เพราะแกกลัวว่าแกจะควบคุมเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์สองชนิดนี้ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?" ฝูงชนต่างตกตะลึง จริงเหรอ? พวกเขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย! สีหน้าของซินคลามอนแข็งค้าง เขาไม่คิดว่าหวังเถิงจะหัวไวและมองแผนการของเขาออกได้เร็วขนาดนี้ เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะพบเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ในโลกแม่น้ำเพลิง จึงไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาเลย ดังนั้นเขาจึงไม่มีความมั่นใจว่าจะสามารถสยบเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ได้ ทางเลือกเดียวคือกลับไปขอพึ่งพาพลังของผู้อาวุโสในตระกูล ทุกคนต่างรู้ดีว่าหวังเถิงพูดถูกหลังจากเห็นสีหน้าของเขา สายตาของเฉาหงถูไหววูบขณะเหลือบมองซินคลามอนจากหางตา เขาก็เข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที จากความเข้าใจที่เขามีต่อซินคลามอน ชายคนนี้คงอยากจะฆ่าหวังเถิงให้ตายด้วยความแค้นที่ถูกหยามซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหตุผลเดียวที่เขายังทนอยู่ได้ก็คือเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ ซินคลามอนก็เป็นพวกมือถือสากปากถือศีลเหมือนกัน! "แกควรรู้ว่าสิ่งที่ฉันพูดนั้นถูกต้องแล้ว ถ้าแกยังดื้อรั้นต่อไป แกจะต้องเสียใจในภายหลัง" ซินคลามอนไม่ตอบตรงๆ แต่เปลี่ยนเรื่องแทน "หึ" หวังเถิงส่ายหัวด้วยความเหยียดหยาม "ต่อให้ฉันให้โอกาสแก แกก็ทำอะไรไม่ได้หรอก ฉันวางเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์สองชนิดนี้ไว้ตรงหน้าแก แกก็ยังไม่มีปัญญาควบคุมพวกมันได้เลย แกยังจะคิดสู้กับฉันทั้งที่ตัวเองอ่อนแอขนาดนี้อีกงั้นเหรอ?" "แก!" ซินคลามอนโกรธจนหน้าแดงก่ำ หัวโล้นของเขาดูแวววาวขึ้นกว่าเดิม ในฐานะนักรบระดับสวรรค์ เขาไม่เคยถูกใครดูถูกเหยียดหยามขนาดนี้มาก่อน "เลิกพูดพล่ามได้แล้ว ถ้าอยากได้เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์นัก ก็มาแย่งเอาไปจากฉันสิ มาดูซิว่าพวกมันจะยอมฟังแกไหม" หวังเถิงกล่าวอย่างใจเย็น "ดี ดูเหมือนแกอยากจะจบแบบเจ็บตัวสินะ ในเมื่อแกอวดดีขนาดนี้ ก็อย่าโทษฉันที่ใจร้ายก็แล้วกัน" ซินคลามอนโกรธจนหน้ามืดตามัว อันหลานนับถือในความใจเด็ดของหวังเถิง ในเมื่อทั้งสองฝ่ายเปิดหน้าชกกันแล้ว เขาจึงตัดสินใจเปิดปากพูดขึ้นมาว่า "นี่ไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้จากตระกูลปาร์คเกอร์หรอกเหรอ? คราวก่อนก็หนีไปไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงกลับมาอีกล่ะ?" ซินคลามอนรู้สึกจนปัญญาและขุ่นเคือง ใบหน้าของเขาดำทะมึนขณะจ้องมองอันหลาน คราวก่อนเขาพ่ายแพ้จนต้องหนีเอาตัวรอด นั่นเป็นความอัปยศครั้งใหญ่ เมื่ออันหลานพูดเรื่องนี้ต่อหน้าคนอื่น เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปสู้ตายให้รู้แล้วรู้รอด แต่เขาก็ไม่มีความกล้าพอ เขาหวาดกลัว "ยังอยากจะสู้ต่อไหมล่ะ?" อันหลานกางแขนออกแล้วถามอย่างใจเย็น "เฉาหงถู ร่วมมือกับฉันจัดการหุ่นรบตัวนี้ก่อน" ซินคลามอนหันไปบอกเฉาหงถู "หวังเถิง ลูกสาวฉันอยู่ที่ไหน?" เฉาหงถูพยักหน้าและถามหวังเถิง "อ้อ ยังจำนางได้อยู่อีกเหรอ? ฉันนึกว่าแกจะลืมลูกสาวตัวเองไปแล้วซะอีก" หวังเถิงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะดึงตัวเฉาเจียวเจียวออกมาจากมิติส่วนตัว "อยู่นี่ไง" เฉาเจียวเจียวยังคงถูกมัดอยู่ นางขยับตัวไม่ได้และถูกหวังเถิงหิ้วขึ้นมาในท่าทางที่ดูไม่จืด ผิวที่เผยออกมาเต็มไปด้วยรอยแส้ที่พันกันนัวเนีย ทำให้ดูน่าสมเพชอย่างยิ่ง ตอนที่นางถูกพาออกมาจากมิติ นางยังไม่รู้เรื่องราวอะไร จึงตะโกนออกมาทันที "หวังเถิง แกจะทำอะไรน่ะ? แกมันปีศาจชัดๆ ทำไมถึงทรมานฉันแบบนี้? พ่อของฉันไม่มีวันปล่อยแกไปแน่!" เงียบกริบ! ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ บรรยากาศกลายเป็นน่ากระอักกระอ่วนในชั่วพริบตา เฉาหงถูและเฉาอู่รู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นสมองเมื่อเห็นสภาพของเฉาเจียวเจียว พวกเขาแทบจะเป็นลมล้มพับ สีหน้าของซินคลามอนบิดเบี้ยว เฉาเจียวเจียวกำลังจะแต่งงานเข้าตระกูลของเขาในไม่ช้า แต่นางกลับมาตกอยู่ในมือของหวังเถิงและดูเหมือนจะถูกกระทำย่ำยีมา นี่คือความอัปยศครั้งใหญ่ที่สุดของตระกูลพวกเขา หากแอนดรายส์รู้ว่าคู่หมั้นของตนถูกปฏิบัติเช่นนี้ เขาอาจจะขังตัวเองในห้องน้ำแล้วนั่งร้องไห้—เอ่อ ไม่สิ เขาอาจจะรีบพุ่งมาฆ่าหวังเถิงในทันที ใช่แล้ว ถูกต้องเลย ไม่มีชายคนไหนทนเรื่องแบบนี้ได้หรอก อันหลานมองไปที่หวังเถิงสลับกับเฉาเจียวเจียวด้วยสายตาแปลกๆ เขาดูเหมือนจะสนุกกับสถานการณ์นี้ไม่น้อย ในที่สุดเฉาเจียวเจียวก็สังเกตเห็นความผิดปกติของบรรยากาศ นางเงยหน้าขึ้นและเห็นพ่อของนางและคนอื่นๆ สีหน้าของนางแข็งค้าง อับอายและโกรธแค้น! คำสองคำนี้อธิบายอารมณ์ของนางในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี "เอ่อ นี่คือความเข้าใจผิดนะ" หวังเถิงกล่าวอย่างเคอะเขิน เขาดูออกจากสีหน้าของคนเหล่านั้นว่าพวกเขากำลังคิดเตลิดไปไกลแล้ว "หวังเถิง แกทำอะไรลูกสาวฉัน!" "หวังเถิง แกทำอะไรน้องสาวฉัน!" "หวังเถิง แกทำอะไรเฉาเจียวเจียว!" เฉาหงถู เฉาอู่ และซินคลามอนตะโกนออกมาพร้อมกัน น้ำเสียงที่ใช้ถามบ่งบอกได้ชัดเจนว่าพวกเขากำลังเดือดดาล หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ หวังเถิงคงตายไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว หวังเถิง: ??? "หวังเถิง ยอมรับมาซะเถอะ" อันหลานกลั้นหัวเราะและคอยราดน้ำมันเข้ากองไฟ เขาไม่รังเกียจที่จะทำให้เรื่องราววุ่นวายกว่าเดิม คำพูดของเขายิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานของทุกคน ใบหน้าของเฉาหงถูเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ หวังเถิงถลึงตามองอันหลานอย่างดุร้าย เรื่องนี้ส่งผลต่อความบริสุทธิ์ของเขาโดยตรง เขาจึงรีบอธิบายทันที "ฟังฉันก่อนนะ มันไม่ใช่อย่างที่พวกแกคิด" "ไอ้สารเลว แกคิดว่าพวกเราตาบอดหรือไง!" เฉาหงถูรู้สึกคับแค้นใจ โมโหโกรธาและจนปัญญา อารมณ์เหล่านั้นแสดงออกผ่านใบหน้าที่ดำมืดของเขา ลูกสาวสุดที่รักกำลังถูกใครบางคนย่ำยี และคนคนนั้นยังเป็นศัตรูของเขาอีกด้วย หวังเถิงรู้สึกว่าตนไม่มีโอกาสได้อธิบายอะไรอีกแล้ว